ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ!

 Χωρίς τή συναίσθηση τοῦ τί ἀπωλέσαμε ἐκεῖνο τό ξημέρωμα!

Ολοι οἱ παλιοί ἄνθρωποι, πού δέν εἶχαν smart phones καί tablet νά παίρνουν πληροφορίες, ὅταν ἤθελαν νά δοῦν τόν καιρό τῆς ἑπόμενης μέρας, σήκωναν τά μάτια στόν οὐρανό. Κι ὅταν ἔβλεπαν τά σύννεφα νά μαζεύονται στή Δύση, ἤξεραν ὅτι τά μηνύματα γιά τό αὔριο δέν ἦταν καλά.

 Τό ἴδιο καί οἱ σοφοί ἄνθρωποι, παρότι θνητοί, ἄρα ἐγκλωβισμένοι στό χρόνο, “αἰσθάνονται” αὐτά πού ἔρχονται, ὅπως γράφει ὁ Φιλόστρατος στό ἔργο του «Τά ἐς τόν Τυανέα Ἀπολλώνιον»: «Θεοί μέν γάρ μελλόντων, ἄνθρωποι δέ γιγνομένων, σοφοί δέ προσιόντων αἰσθάνονται». Καί ὁ Καβάφης, ἀναλύει καί συμπληρώνει:

Οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν τά γινόμενα.

 Τά μέλλοντα γνωρίζουν οἱ θεοί, 

πλήρεις καί μόνοι κάτοχοι πάντων τῶν φώτων. 

Ἐκ τῶν μελλόντων οἱ σοφοί τά προσερχόμενα

 ἀντιλαμβάνονται. Ἡ ἀκοή

αὐτῶν κάποτε ἐν ὥραις σοβαρῶν σπουδῶν 

ταράττεται. Ἡ μυστική βοή 

τούς ἔρχεται τῶν πλησιαζόντων γεγονότων.

 Καί τήν προσέχουν εὐλαβεῖς. Ἐνῶ εἰς τήν ὁδόν

 ἔξω οὐδέν ἀκούουν οἱ λαοί

Εις την Σταύρωσιν (Μέρος Β’) Απόδοση κοντακίου του Αγίου Ρωμανού στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη

                                     
                                                 (Φωτ.: EUROKINISSI / Γιώργος Κονταρίνης)

Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού για την Πέμπτη της ε’ εβδομάδος των νηστειών με 

ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού αίνος».

        Στο έργο του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη αναφέρεται ως «κώδικας χωρίς τίτλο»¹.

 Οι Maas και Τρυπάνης το τιτλοφορούν «On the Crucifixion» (Εις την Σταύρωσιν), 

σύμφωνα με τηθεματολογία του².

 Τον τίτλο αυτό υιοθετεί και ο Ι.Γ. Κουρεμπελές στο δοκίμιο Γνώση ζοφοφόρος 

και γνώση ζωηφόρος μέσα από τη δραματουργία του κακού στο κοντάκιο του Ρωμανού

 του Μελωδού «Εις την σταύρωσιν”»³.

Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας. Διαβάστε εδώ το Μέρος Α’.

η’. Μα, νά! Βλέπω τους Ιουδαίους συμβούλιο να κάνουνε.
Δες αναμεταξύ τους συνέχεια πώς φλυαρούν· δείχνουν ν’ ασχολούνται με σοβαρά ζητήματα…
Μωρ’ λες να τους απασχολεί κι αυτούς ό,τι κι εμένα;
Πάω γοργά από κοντά φιτίλια να τους βάλω· δυο λόγια μόνο θα τους πω: 

“Φανείτε τώρα δυνατοί, 

στο ύψος σας σταθείτε,
γιατί απ’ ό,τι φαίνεται κάνετ’ αυτό που επιθυμώ, πριν να σας το ζητήσω.
Αφού, λοιπόν, πιο ορμητικοί βρεθήκατ’ από μένα, για πείτε τώρα και σε με
τι πρόκειται να πάθει
Αυτός που βρίσκεται παντού και συγκροτεί τα πάντα;»

«ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΦΘΑΡΤΟΔΟΚΗΤΩΝ!

 Επιθυμίᾳ ἐπιθυμήσαμε τοῦτο τό Πάσχα νά τό αἰσθανθοῦμε ὅσο τό δυνατόν «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μας καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος μας». Μεγάλη ἡ ἀπαίτησή μας, ἀλλά καί μεγάλη ἡ βοήθεια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία φωτίζει τήν διάνοιά μας γιά νά μάθουμε τόν Χριστόν μας καί μᾶς Τόν παριστᾶ Περιγραπτόν καί Ἀπερίγραπτον, ἐπαφίεται δέ στόν καθένα μας νά λάβῃ τό «Φῶς Χριστοῦ», τό «Φῶς τῆς Γνώσεώς Του», ἀναλόγως τῆς προαιρέσεως καί τῆς προθυμίας του.

 Ὅλες οἱ μάχες τοῦ Σατανᾶ δόθηκαν καί ἐξακολουθοῦν νά δίδονται μέ ἕναν καί μοναδικό στόχο: Νά πλήξουν τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, τόν Θεάνθρωπο Χριστόν, νά τόν ἀλλοιώσουν στήν πνευματική ὀπτική τῶν ἀνθρώπων, γιατί μόνο ἔτσι χάνεται ἀπό τά μάτια μας ἡ Σωτηρία μας, ὁ Χριστός, ἐφ’ ὅσον «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομα ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς.» (Πράξ. 4, 12)! 

Πρός τόν σκοπό αὐτόν εἶχε, καί ἔχει ἐπιστρατεύσει ὁ διάβολος πλῆθος ὀργάνων του, ἀνθρώπους «λαλοῦντας διεστραμμένα», τούς ὁποίους ὁ Χριστός καί οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἀποκαλοῦν «Πῦλας τοῦ Ἅδου», οἱ ὁποῖες, ὅμως, «Πῦλαι», κατά τόν ἀψευδέστατον λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «οὐ κατισχύσουσιν» τῆς Ἐκκλησίας Του! Καί, πράγματι, δύο χιλιάδες εἴκοσι δύο χρόνια δέν ἔχουν κατισχύσει!

Η ΠΟΝΤΙΑ ΓΙΑΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Ήταν ένα απόγευμα της δεκαετίας του ογδόντα. Καθόμουν στο μπαρ του ξενοδοχείου που εργαζόμουν ως υπάλληλος στην Reception, στην κωμόπολη Αλάνια (Alanya) της Αττάλιας (Antalya). Εκείνη τη μέρα δεν είχα βάρδια. Παρόλο που υπήρξε κίνηση στο ξενοδοχείο, κατέπεσα σε μία αδράνεια.

Το να πάρω παραγγελίες, να δέχομαι πελάτες, να καταγράφω ταυτότητες, να συμπληρώνω φόρμες, να απαντάω στα τηλέφωνα κλπ. όλα αυτά με αγανάκτησαν. Παρήγγειλα ένα ποτό και σύρθηκα σε μια γωνιά. Μια ανυπότακτη νοσταλγία, είχε περικυκλώσει τον εγκέφαλο μου. Είχα επιθυμήσει το χωριό μου.

Μόλις είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω προς τα παρχάρια (εξοχικά βουνά), της Μαύρης Θάλασσας, κάτω από τη μελωδία του γαβαλιού (φλογέρα) και της λύρας που ανακατευόταν με τα τραγούδια τον κοριτσιών, με ξύπνησε ένας συνάδελφος από το γλυκό όνειρο που μόλις είχε αρχίσει. Είχα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο μου, που δούλευε σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο.

Πέρασε καιρός που είχαμε γνωριστεί. Τότε, όταν πρωτογνωρισθήκαμε, μου είχε πει ότι κατά καιρούς φιλοξενούν Έλληνες στο ξενοδοχείο τους. Τον παρακάλεσα να με ειδοποιήσει όταν θα ξαναρθούν Έλληνες. Διότι, του είπα, ξέρω Ποντιακά και θέλω να τα συγκρίνω με τα Νέα Ελληνικά.

Γι’ αυτόν τον λόγο με τηλεφωνούσε τώρα :

«Έλα γρήγορα. Υπάρχει μία ομάδα Ελλήνων εδώ, οι οποίοι ετοιμάζονται να αναχωρήσουν από το ξενοδοχείο. Είχα άδεια και δεν ήμουν εδώ. Γι’ αυτό και δε σε πήρα πιο πριν» μου είπε και χαιρετώντας έκλεισε το τηλέφωνο.

Εις την Σταύρωσιν (Μέρος Α’) Απόδοση κοντακίου του Αγίου Ρωμανού στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη

(Φωτ.: EPA / Grzegorz Momot)


Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού για την Πέμπτη της ε’ εβδομάδος των νηστειών με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού αίνος».

Στο έργο του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη αναφέρεται ως «κώδικας χωρίς τίτλο»¹. Οι Maas και Τρυπάνης το τιτλοφορούν «On the Crucifixion» (Εις την Σταύρωσιν), σύμφωνα με τη θεματολογία του². Τον τίτλο αυτό υιοθετεί και ο Ι.Γ. Κουρεμπελές στο δοκίμιο Γνώση ζοφοφόρος και γνώση ζωηφόρος μέσα από τη δραματουργία του κακού στο κοντάκιο του Ρωμανού του Μελωδού «Εις την σταύρωσιν”»³.

Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας.

Προοίμιο
Ψυχή μου, αχ… ψυχούλα μου, ξύπνα! Γιατί κοιμάσαι;
Το τέλος φτάνει, ζύγωσε – τι ταραχή σού μέλλει!
Σύνελθε τώρα το λοιπόν, βγες απ’ την παραζάλη, για να σε λυπηθεί
ο Χριστός, ο Άγιος Θεός μας,
Αυτός που βρίσκεται παντού και συγκροτεί τα πάντα.

Η Ανάσταση του Λαζάρου και η πορεία προς το εκούσιο σταυρικό πάθος του Κυρίου μας.

Σάββατο του Λαζάρου, Κυριακή τω Βαΐων, δυο σημαντικές και κομβικές ημέρες της εκκλησιαστικής ζωής της Ορθοδοξίας. Εορτές Δεσποτικές. Αναφερόμενες στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Την Παρασκευή, παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου τελειώνει η νηστεία της Σαρακοστής και την Κυριακή αρχίζει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζουμε, ως γνωστό, την Ανάσταση του τετραημέρου Λάζαρου. Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου και είχε δυο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία. Γνωστές σε μας από περικοπή του ιερού ευαγγελίου όπου αναφέρεται η φιλοξενία του Κυρίου από εκείνες.

Κάποια στιγμή ο Λάζαρος αρρώστησε και οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Κύριο ότι ο Λάζαρος ήταν άρρωστος και Του ζήτησαν να πάει να τον θεραπεύσει. Ο Κύριος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά τους. Μετά από δυο ημέρες λέει ο παντογνώστης Κύριος στους μαθητές Του: «Ο Λάζαρος κοιμήθηκε, πάμε να τον ξυπνήσω». Όταν στο σπίτι του Λαζάρου, στη Βηθανία, ο Λάζαρος συμπλήρωσε τέσσερις ημέρες νεκρός. Πολλής κόσμος βρίσκονταν στο σπίτι του για να συμπαρασταθεί στις αδερφές του. Η Μάρθα, μόλις έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται, έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Στον μεταξύ τους διάλογο η Μάρθα εκφράζει την πίστη της στην παντοδυναμία Του και διατρανώνονται σπουδαίες θεολογικές αλήθειες για την αιώνια ζωή. Εκεί ο Χριστός λέγει ότι Εκείνος είναι η ζωή και η ανάσταση!

Πράγματι, κύριος της ζωής και του θανάτου είναι ο Χριστός, πλάστης και δημιουργός μας. Ουδείς άλλος εξουσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Δεν μας ανήκει η ζωή, γι’ αυτό η αυτοκτονία είναι θανάσιμο αμάρτημα.

Τὸ μανιακὸ συνεχὲς τοῦ ''ἐμβολιαστικοῦ'' οἴστρου, π. Στυλιανὸς Ἐμμ. Καρπαθίου

 Τὸ μανιακὸ συνεχὲς  τοῦ ''ἐμβολιαστικοῦ'' οἴστρου

          Τὰ τσάλεντζερ τῆς Novavax καὶ Sanofi πρὸς τὸν ἀστερισμὸ τοῦ covid-19

                                                                                                                         ‘’πρὸ συντριβῆς ἡγεῖται ὕβρις,    

                                                                                                                πρὸ δὲ τῆς πτώσεως ὑπερηφάνεια’’ 

                                                                                                                                                     (Παροιμίες 16,18)

Τὸ ἐμβολιαστικὸ παραλήρημα

       Δὲν φαίνεται νὰ σταματᾶ  ἡ ἐμβολιαστική μανία, ἐδῶ καὶ δύο χρόνια, σ’ ἕνα κόσμο γυμνό ἀξιῶν, παραδομένο, κυριολεκτικά, στὸν ὁλοκληρωτισμὸ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας, ποὺ κυοφόρησε  ὁ παγκόσμιος οἰκονομικὸς ἰμπεριαλισμός. 

    Παρὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἔχουν ἢδη κυριολεκτικὰ θρυματισθεῖ  τὰ ἐπιχειρήματα τῶν μενομένων ‘’εἰδικῶν’’ γιὰ ὑποχρεωτικό ‘’ἐμβολιασμό’’  ἐναντίον τοῦ covid-19, οἱ ἴδιοι ἐθελοτυφλοῦν μπροστὰ στὸ πανανθρώπινο αὐτὸ ἔγκλημα καὶ ἐπιμένουν νὰ πριμοδοτοῦν μὲ τίς ἀπόψεις καὶ τίς ἐφαρμοζόμενες πρακτικές τους τὸν πολλαπλὸ θάνατο τῆς ἰδιάζουσας καλλιτέχνησης τοῦ Θεοῦ στὴ Δημιουργία, τὸν ἄνθρωπο.

    Πριμοδοτοῦν τὴν φυσική του  ἐξόντωση, μὲ στόχο τὸν ἀποπληθυσμὸ τῆς γῆς,  συνεργοῦν στὴν ψυχολογική του ἀποδυνάμωση, μέσα ἀπὸ τὸν καθηλωτικὸ τῆς ἀξιοπρέπειας πρωτόγονο φόβο, καὶ συνδράμουν συνειδητὰ  στὸν ἠθικό ἀποχρωματισμὸ τῶν κοινωνιῶν.   Μὲ τὶς αὐτοαντιφάσεις, τὶς παλλινωδίες  καὶ τὴν ἀσυνέπειά τους, οἱ ‘’εἰδικοί’’, τόσο στὶς ἐπιστημολογικὲς ἀρχές, ὅσο καὶ στὴν ἐπιστημονικὴ δεοντολογία, διολισθαίνουν σταθερὰ  ἀπὸ τό ’’ἰσόθεο’’ κατὰ τὸν Ἱπποκράτη  ἀξίωμα τῆς ἰατρικῆς, ποὺ ὁρκίσθηκαν νὰ ὑπηρετοῦν, στὰ ἄναυγα καὶ ἀνήλια  δαιμονικὰ πεδία μιᾶς στυγνῆς ἀπανθρωπίας.