Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2022

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ «EΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή YΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ» H ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ EΠΙΛΟΓΗΣ ΜΑΣ

  

Estia Ypoxreotitkothta v5 webΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ

Συντονιστής: κ. Χαράλαµπος Ἄνδραλης

16:30-17:00  Προσευχή καί κήρυξη ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς ἡµερίδος - Χαιρετισµοί
Χαιρετισµός ἀπό Νίκη Τσάφου, ἐκπρόσωπο τοῦ «Μαµά Μπαµπάς καί Παιδιά», καθηγήτρια µέσης ἐκπαίδευσης Χαιρετισµός ἀπό Ανδρέα Μπλάνο, Στρατηγό ἐν ἀποστρατείᾳ καί πρόεδρο τῆς ΕΡΩ

17:00-17:20  Χορωδία «ἐν Ψαλτηρίῳ»

17:30-17:55  κ. Κων/νος Βαθιώτης, τέως Ἀναπληρωτής Καθηγητής Ποινικοῦ ∆ικαίου Νοµικῆς Σχολῆς ∆.Π.Θ. «Τό ἐµβολιαστικό χαράτσι τῶν 100€: Ἡ ἀντισυνταγµατική ἐπέκταση τοῦ ὑποχρεωτικοῦ ἐµβολιασµοῦ σέ πολῖτες ἡλικίας ἄνω τῶν 60 ἐτῶν»

18:00-18:20  κ. Ἀργύρης Νταλιάνης, Καρδιολόγος “Ὑποχρεωτικότητα ἐµβολιασµοῦ στήν ἐποχή τῆς µετάλλαξης Ὄµικρον”

18:25-18:45  κ. Εὐγένιος Μπαϊραµίδης, Συνταγµατάρχης Ὑγειονοµικοῦ, Ἰατρός, Γενικός Χειρουργός «Ὑποχρεωτικότητα στήν Ἰατρική καί τόν ἐµβολιασµό - προσωπική ἐµπειρία»

18:50-19:05  ∆ιάλειµµα

19:10-19:35  κ. Ἀναστάσιος Πολυχρονιάδης, δρ. θεολογίας ΑΠΘ «Καί τό ὄνοµα αὐτοῦ; Ἐµβόλιος...»
(Kατάθεση λόγου θεολογικοῦ περί τῆς ὑποχρεωτικότητας)

19:40  Συζήτηση

20:05  Πορίσµατα

20:20 Ἐθνικός Ὕµνος


Η ΥΒΡΙΣ


Στέφανος Σπανομήτσιος* 

Το εν τω κόσμω είναι του ανθρώπου διαλέγεται πάντα με το έτερο. Σ’ αυτόν τον διάλογο  στοιχειώνεται, συγκροτείται και εκπτύσσεται ή εκφυλλίζεται και τελικά διαλύεται η σχέση  του υποκειμένου προς την πραγματικότητα. Η αποδοχή ή η απόρριψη του ετέρου, του συ,  από το εγώ, μερική ή γενικευμένη, και η διάρρηξη της σχέσης δεν είναι πάντοτε μονομερής  επιλογή. Στη σύγκρουση που προηγείται, είναι το εγώ που καραδοκεί να αρπάξει τα εαυτού  και να ιδιοποιηθεί τα αλλότρια. Όταν το εγώ αναγνωρίζει την ανάγκη του συ να διεκδικεί τον  αυτοδίκαιο ζωτικό του χώρο, η σχέση καλλιεργείται και προοδεύει. Όταν όμως αμφισβητεί  την δυνατότητα αυτή, τότε η σύγκρουση είναι πιθανή. Ένα κτητικό εγώ είναι πρόδηλο ότι  δυνητικά θα προκαλέσει ρήξεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ρήξεις διευθετούνται στα  όρια προσωπικών εξηγήσεων. Σε άλλες περιπτώσεις οι συγκρούσεις είναι σφοδρές και  καταλήγουν σε ολοκληρωτική καταστροφή των σχέσεων. Σε κάποιες, ίσως λίγες, περιπτώσεις, η διαχείριση των γεγονότων είναι τόσο ηθελημένα εγκληματική και η  περιπλοκή και οι απώλειες τόσο επώδυνες, που το αναδυόμενο άγος στιγματίζει έντονα  αυτούς που διαπράττουν την αδικία. Εγείρεται τότε ύβρις κατά του θείου, που εποπτεύει  την τάξη και την αρμονία του κόσμου, που αυτοδίκαια επισύρει την νέμεσι. Πολλές φορές  είναι η αδόκητη φορά των πραγμάτων που δημιουργεί το άγος, χωρίς την ηθελημένη  υπέρβαση των φυσικών ή ανθρώπινων νόμων, ωστόσο και τότε μια ελλειπτική συμπεριφορά μπορεί να επιτρέψει τραγικές εξελίξεις , που επισύρουν την μήνι κατά των υβριστών. 

Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 2022

«Έλα λίγο, μόνο για λίγο...» Σ. Σπανουδάκης

 

Αχ! να γινόταν για λίγο, να σας μεταφέρω μέσα μου. Εκεί πού όλα, τα μικρά και μεγάλα, επιτελούνται. Μην με παρεξηγήσετε. Την ψυχή μου ξετυλίγω. Άλλωστε νομίζω, ότι μέσω της μουσικής και τών στίχων μου, λίγο πιά, με καταλαβαίνετε. Καί τελικά, μόνον αυτό θα μείνει από εμένα. Όλα τα άλλα, ματαιότης. Περαστικά, εφήμερα. Εκεί λοιπόν, βιώνω την απίστευτη μαγεία, της στιγμής της έμπνευσης.





Αυτό το «εργόχειρο» μου δόθηκε, για να δουλεύω. Το γιατί δεν το ξέρω.
Εκεί λοιπόν, για λίγο, μόνο λίγο, (Είναι πολύ το λίγο), αισθάνομαι την παρουσία Του γλυκού Ιησού μας, και κυλάν τα δάκρυα.
Και ξέρω εκείνη την ευλογημένη στιγμή, ότι υπάρχει, με αγαπάει και ότι καλό η κακό, γινεται στην ζωή μου, είναι μόνον για να Τον πλησιάσω.
Λίγο ακόμη. Μόνο λίγο. Άχ, έλα λίγο, μόνο για λίγο. Έλα, έλα.
Άχ! την ίδια ακριβώς αγάπη, έχει για όλους σας.
Πάρτε δύναμη, κουράγιο.
Είναι εδώ και φροντίζει για όλα.
Για τον καθένα μας.
Μήν σας φοβίζει τίποτε και κανεις.
Εμείς στον δρόμο μας. Ακλόνητοι.
Δύσκολος, στενός, δύσβατος, γεμάτος παγίδες, πόνους, κόπο, θυσία, πολεμημένος με λύσσα, αλλά ο εχθρός, είναι ήδη νικημένος.
Ψηλά τα μάτια.
Θαρσείτε.
Ο Ιησούς νίκησε τον κόσμο. Όλον.
Απο την αρχή, από τότε και για πάντα.
Κι’ εμείς μαζί Του.
«Έλα λίγο, μόνο για λίγο
ζώ και ξαναζώ κάθε μας στιγμή
σε χώρο μυστικό
καρδιά μου σ’ ανταμώνω»




Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2022

ΘΕΤΟΝΤΑΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ

Ξημερώνει Πρωτοχρονιά και όλοι υποδεχόμαστε τη νέα χρονιά με ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Αρκετοί θέτουμε στόχους που σχετίζονται με την «αυτοβελτίωση», εννοώντας μία βελτίωση που εξαντλείται στον εαυτό μας, χωρίς να συμπεριλαμβάνει άλλους στην εξίσωση.
Στον αντίποδα μιάς τέτοιας «αυτοβελτίωσης», βρίσκεται το πνευματικό νόημα της Πρωτοχρονιάς, που συνδέεται με την μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου. Ο Μέγας Βασίλειος αποτελεί μία εξαιρετική πηγή έμπνευσης για όλους μας, ώστε να θέσουμε για τη νέα χρονιά στόχους πραγματικά σπουδαίους -που θα φέρουν αλλαγή στη ζωή μας και θα συμπεριλαμβάνουν και τον διπλανό μας.
Πηγή έμπνευσης πρώτα απ’ όλα, το οικογενειακό περιβάλλον του Μεγάλου Βασιλείου. Υπήρξε παιδί μίας αγίας πολύτεκνης οικογένειας έχοντας 8 αδέρφια, πολλά από τα οποία αναδείχθηκαν Άγιοι της Εκκλησίας μας όπως ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και η Αγία Μακρίνα. Μητέρα τους ήταν η Αγία Εμμελεία, που μαρτύρησε σε διωγμούς των Χριστιανών της εποχής της. Όταν αγιάζει η μητέρα, βοηθούνται και αγιάζουν και τα παιδιά! Όταν οι γονείς δένονται με θάρρος, αγάπη, υπομονή και αλληλοπεριχώρηση, τα παιδιά παίρνουν γερό παράδειγμα, γίνονται ισορροπημένοι άνθρωποι στη ζωή. Ας ευχηθούμε στη νέα χρονιά λιγότερα διαζύγια, περισσότερη εμπιστοσύνη στον Θεό, αγάπη και ενδιαφέρον στα παιδιά μας.

Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2022

Υπερανθρωπισμός και Μετανθρωπισμός: Το προβαλλόμενο μέλλον της ανθρωπότητας;




ΚΑΛΕΣΜΕΝOΣ: Δημήτριος Χιωτακάκος, διδάκτωρ Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών Παν. Μάντσεστερ, διευθυντικό στέλεχος στον ιδιωτικό τομέα στην διαχείριση διεθνών συμβάσεων και στρατηγικών συνεργασιών


Μια επίκαιρη παρουσίαση του φιλοσοφικού κινήματος του μετανθρωπισμού: 

Πού βασίζεται και που αποβλέπει; 
Πρόκειται για ένα φιλοσοφικό ρεύμα στη σφαίρα του οραματισμού ή για ένα κίνημα με ξεκάθαρους στόχους και βρισκόμενο σε φάση υλοποίησης; 
Υπάρχει σήμερα η τεχνολογία να υλοποιηθεί ο Υπερανθρωπισμός και Μετανθρωπισμός; 
Γιατί τόσο έντονη η παρουσίαση του φιλοσοφικού αυτού ρεύματος στην Ελλάδα τόσο από πολιτικά και εκκλησιαστικά πρόσωπα όσο και επιστήμονες; 
Ποιος ο ρόλος της τεχνητής νοημοσύνης στο ρεύμα του Μετανθρωπισμού; 
Ποιο το ιδεολογικό υπόβαθρο των φιλοσόφων που δημιούργησαν και προώθησαν τον Μετανθρωπισμό; Άλλη μια φιλοσοφική κίνηση να γίνει ο άνθρωπος θεός χωρίς τον Θεό;

Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ



Δρ Στέφανος Σπανομήτσιος*

Το ανθρώπινο πρόσωπο πολλές φορές παίρνει την σκοτεινή όψη ενός αδιαφανούς κόσμου,  γίνεται μια τραγική προσωπίδα. Κανένας λόγος περί φωτός δεν μπορεί να αποκαλύψει τότε  την εσωτερική του συνάφεια. Καμιά αγαπητική περιχώρηση δεν μπορεί να λειάνει τις αιχμές  του ασυνείδητου που καταδυναστεύουν το ενδημούν πνεύμα. Ο περίκλειστος χώρος, 

ερμητικά απροσπέλαστος, απωθεί κάθε γνωστικό εξωτερικό φως, απορροφά και εξαφανίζει, σαν μαύρη οπή, κάθε εσωτερική αναλαμπή αυτογνωσίας και παραδίδεται στην αυτιστική  καταστροφική μανία σκοτεινών εσωτερικών δυνάμεων. Πότε όμως η διαστροφή  παραμορφώνει τον εσωτερικό κόσμο, ώστε να διακόπτεται κάθε επικοινωνία με τον φωτεινό  κόσμο της αλήθειας και της αρετής; Πότε η ροπή προς την άρνηση, προς την αστοχία, την  αμαρτία τέλος, η γνωστή concupiscentia, γίνεται παντοδύναμη; Η ορθόδοξη χριστιανική  ηθική μιλάει για τα λεγόμενα ασύγγνωστα και θανάσιμα αμαρτήματα, που ανάμεσά τους  δεσπόζει η αλαζονεία. Όχι πάντα ως αλαζονεία, μπορεί ως υπεροψία, ως εγωϊσμός, ως  μεγαλαυτία, ως οίηση, ως ακέφαλος υπερηφάνεια, και ακόμη κάποτε «τινές λόγων την  κενοδοξίαν παρά την υπερηφανίαν φιλούσιν ορίζειν».  

Ο εικοστός λόγος του Ιωάννη της Κλίμακας αρχίζει ως εξής: «Υπερηφάνεια εστί, Θεού  άρνησις, δαιμόνων εύρεμα, εξουδένωσις ανθρώπων, κατακρίσεως μήτηρ, ακαρπίας  τεκμήριον, βοηθείας Θεού φυγαδευτήριον, εκστάσεως πρόδρομος, πτωμάτων πρόξενος,  επιληψίας υπόθεσις, θυμού πηγή, υποκρίσεως θύρα, δαιμόνων στήριγμα, αμαρτημάτων  φύλαξ, ασπλαχνίας πρόξενος, συμπαθείας άγνοια, λογοθέτης πικρός, δικαστής απάνθρωπος,  Θεού αντίπαλος, βλασφημίας ρίζα. Αρχή υπερηφανείας, τέλος κενοδοξίας, μεσότης δε,  εξουδένωσις του πλησίον, πόνων ιδίων αναιδής εκπόμπευσις, έπαινος εν καρδία, ελέγχου  μίσος, τέλος δε, άρνησις Θεού βοηθείας, και οικείας σπουδής έπαρσις, δαιμονιώδες ήθος».  

Ακόμη πιο κάτω γράφονται τα ακόλουθα: «Ανήρ υψηλοκάρδιος (αλαζών), του άρχειν  ορέγεται, άλλως γαρ, ως έτυχεν, απολέσθαι εις τέλος ου δύναται, μάλλον δε ου βούλεται.  Υπερηφάνοις Κύριος αντιτάσσεται και τις λοιπόν ελεήσαι αυτούς δύναται; Ακάθαρτος παρά  Κυρίω πας υψηλοκάρδιος και τις λοιπόν τον τοιούτον αποκαθάραι δυνήσεται; ……  Υπερηφανία εστιν, εσχάτη πενία ψυχής, πλούτον φανταζομένης, και φως οιομένης εν σκοτία,  … Αλλότριον του φωτός το σκότος, αλλότριος δε και ο υπερήφανος αρετής. Εν υπερηφάνων  καρδίαις, γεννηθήσονται βλασφημίας ρήματα, εν ταπεινών δε ψυχαίς, ουράνια θεωρήματα.  Βδελύττεται ήλιον κλέπτης, υπερήφανος δε, πραείς εξουδενώσει».