Όλοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα. Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός.

Να ζητήσω, εν πρώτοις, συγγνώμη από τους αναγνώστες, γιατί θα αναφερθώ σε προσωπικό μου θέμα. Γράφω εδώ και τριάντα χρόνια και είναι η πρώτη φορά που θα «εμπλακώ» σε κείμενό μου.

Πριν όμως παραθέσω όσα με αφορούν μια επισήμανση. Όσοι έχουμε καύχημα και απαντοχή μας την πίστη στον Χριστό, ομολογούμε και διατρανώνουμε αυτήν την πίστη μας χωρίς φόβο, αλλά επαναλαμβάνω, με καμάρι. Έχω πάντοτε κατά νου, την φράση του Μακρυγιάννη «όταν μου πειράζουν την πατρίδα και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάμουν» ή όπως και ο αρχαίος λόγος, διά στόματος του Αριστοτέλη, συνηγορεί «οι μη οργιζόμενοι εφ΄οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι». Όσοι δεν οργίζονται, γι΄αυτά που πρέπει, είναι περίπου ηλίθιοι. Έρχεται η στιγμή που κάποτε αγανακτείς. Αν σιωπήσεις, θεωρείται αδυναμία και σε ποδοπατούν. Αν μιλήσεις, κάποιοι σου καταλογίζουν εγωισμό, έπαρση και φαρισαϊσμό. Έχω ακούσει πολλές φορές την αφόρητη κοινοτοπία, από κάποιους καθωσπρέπει τζιτζιφιόγκους, όταν αντιδράς έντονα, υπερασπιζόμενος όσια και ιερά: «Δεν το περίμενα από σένα, είσαι και χριστιανός. Είσαι υποκριτής» και λοιπές αξιοθρήνητες τιποτολογίες. Θυμάμαι σε κάποιον αριστερόμυαλο ερίφη -οι γραικύλοι που, κατά το συνήθειό τους, όλα τα δεινά της κοινωνίας τα ρίχνουν –βλασφήμως- στους «παπάδες», στην εκκλησία, στους ρατσιστές που το παίζουν πατριώτες- που του είπα κατά λέξη: «Αν δεν ήμουν χριστιανός, ήδη θα σε είχα πλακώσει στο ξύλο». (Ο άγιος Χρυσόστομος στον λόγο του «προς Ανδριάντας» προτρέπει, όταν κάποιος βλασφημεί τον Θεό, κατά λέξη «ράπισον αυτού την όψιν, σύντριψον το στόμα, αγίασόν σου την χείρα». Είναι ακόμη σύνηθες, εάν κάποιος στραφεί, μετανοών, στην εκκλησία και μετέχει στην μυστηριακή ζωή - Θεία Κοινωνία, νηστείες, εκκλησιασμός όρθρου βαθέως - να ακούει από «φίλους» και οικείους ακόμη, ειρωνείες του τύπου «τι έγινες θεούσα», «θα βάλεις και ράσο»… Στον «Ευεργετινό» διαβάζουμε κάτι σχετικό. « Ο ορθώς μετανοών από ανόμων χλευάζεται και τούτο αυτό εστί τεκμήριον ευαρεστήσεως». Οι χλευασμοί είναι απόδειξη ουράνιας χαράς. «Χαρά έσται εν τω ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι» στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο).

Ας έρθουμε όμως στα καθ’ εαυτόν. Πριν φτάσω στο τωρινό θα παραθέσω δύο γεγονότα. Προ τριετίας εκδιώχθηκα κακήν-κακώς από τον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε. Για δέκα χρόνια αφιλοκερδώς πάντοτε, όπως γίνεται στα περιφερειακά κανάλια, παρουσίαζα την εκπομπή «Γράμματα Σπουδάματα». Με είχε επιλέξει ο μακαριστός, σπουδαίος Γέροντας π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, αιωνία του η μνήμη. Με την κοίμησή του, η διάδοχη κατάσταση, σταμάτησε την εκπομπή, με αστείες δικαιολογίες, όπως «η εκπομπή έκανε τον κύκλο της» ή, χειρότερα, «έληξε το συμβόλαιό του», υπονοώντας ότι ήμουν επί πληρωμή στο κανάλι. Δεν αντέδρασα, δεν έγραψα τίποτε γιατί «εμείς οι χριστιανοί δεχόμαστε καρτεροψύχως τις αδικίες». Τέλος πάντων, δόξα τω Θεώ.

COVID: η ιατρικοποίηση ως πολιτική κατά της πανδημίας.

Πέντε κινήσεις για “ρουά-ματ” σε βάρος του ιατροφασιστικού καθεστώτος. 

Το ξεσκεπάζει ο Σπύρος Μανουσέλης:

1. Ήδη κατά τον 20ό αιώνα, έγινε απολύτως σαφές ότι η πρωταρχική επιλογή της κυρίαρχης εξουσίας ήταν μάλλον ο π ρ ο λ η π τ ι κ ό ς έλεγχος και όχι η εκ των υστέρων καταστολή.

2. Η “απανθρωποποίηση” της πολιτικής προϋποθέτει και, ταυτοχρόνως, συνεπάγεται τη “βιολογικοποίηση” της ανθρώπινης κατάστασης.

3. Στη διαχείριση της νέας πανδημίας, είναι φανερό ότι η κυρίαρχη βιοπολιτική δεν αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως απαραίτητες –οικονομικά ή κοινωνικά– “παραγωγικές μονάδες” αλλά ως ένα αναλώσιμο “βιολογικό απόθεμα”, το οποίο και διαχειρίζεται κατά βούληση.

4. Οι νέες βιοπολιτικές πρακτικές εκμεταλλεύονται στις μέρες μας τις βιοτεχνολογικές, βιοϊατρικές προόδους και τη μαζική ιατρικοποίηση για να μετατρέψουν τη ζωή των ανθρώπων σε “γ υ μ ν ή ζωή” (Agamben , Homo sacer).

5. Στη νεωτερική βιοπολιτική κ υ ρ ί α ρ χ ο ς είναι εκείνος που αποφασίζει για την αξία ή τη μη αξία της ζωής ως τέτοιας, δηλαδή για το αν η ζωή ως τέτοια έχει ή δεν έχει αξία.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Αν η συμπαγής [;] πλειοψηφία δεν σταματήσει να βαυκαλίζεται ότι θα επιστρέψουμε στη παλιά κανονικότητα, η νέα κανονικότητα θα γίνει η λαιμητόμος της και, ταυτοχρόνως, το κολαστήριο ό λ ω ν μας.

Θα γίνει ή μήπως έχει ήδη γίνει; (Κωνσταντίνος Βαθιώτης)

***

(Παραθέτουμε το εν λόγω άρθρ από:www.efsyn.gr/epistimi/mihanes-toy-noy/280309_covid-i-iatrikopoiisi-os-politiki-kata-tis-pandimias)

Γιατί στη σημερινή κρίση της πανδημίας του κορονοϊού είναι ζωτικής σημασίας ο συστηματικός έλεγχος των νέων ιατρικών πρακτικών που υιοθετούνται και, ταυτοχρόνως, η σαφής διαφοροποίηση αυτών των πρακτικών από τα πολιτικά και τα οικονομικά κέντρα εξουσίας; 

 Η μαζική ιατρικοποίηση, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, συνδέεται στενά με τον συστηματικό έλεγχο και την επιτήρηση κάθε πτυχής της ατομικής και κοινωνικής ζωής των ανθρώπινων. Επομένως, ως η έκφραση της κυρίαρχης βιοπολιτικής, θα επιδιώξει να παραμείνει και μετά την πανδημία.

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» Ἀρχιμανδρίτου Παύλου Ντανᾶ Ἱεροκήρυκος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας & Ἀκαρνανίας

 Ἀγρίνιο 9/6/2021                                                                          

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰωαν. 20, 20)

(ἀπόδοση ἑορτῆς Πάσχα)

Ἀπό τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα καί γιά σαράντα ἡμέρες ζοῦμε, ἀγαπητοί, μέσα στήν κοσμοχαρμόσυνη ἀτμόσφαιρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Ἡ Εὐαγγελική δέ περικοπή τοῦ Ἀντίπασχα μᾶς θυμίζει, γιά μιά ἀκόμη φορά, τό μεγαλύτερο γεγονός τῆς ἱστορίας, τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, μέ τήν ὁποία  προσφέρει  στόν κόσμο τήν εἰρήνη, τήν ἀνάπαυση, τήν αἰώνια ζωή, τήν ἀγάπη, τήν ἐλευθερία ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου καί  τήν  πνευματική χαρά. Γι’ αὐτή τή χαρά θά κάνουμε λόγο.

Ἦταν τό βράδυ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ. Οἱ μαθηταί του εἶχαν συγκεντρωθεῖ σέ ἕνα σπίτι φοβισμένοι ἀπό τούς Ἰουδαίους. Καί ὁ Ἀναστάς Κύριος, ἀφοῦ ἐνεφανίσθη στήν Ἁγία Μαρία τή Μαγδαληνή καί στίς ἄλλες Μυροφόρες, ἀφοῦ ἐνεφανίσθη στόν Πέτρο καί στούς δύο ἄλλους μαθητάς πού ἐπορεύοντο στούς Ἐμμαούς, τό βράδυ ἐνεφανίσθη καί στό σύνολο τῶν ἐκλεκτῶν μαθητῶν του. Ἦταν συνηγμένοι στό γνωστό Ὑπερῶον, καί ἀπροσδοκήτως τόν βλέπουν νά ἐμφανίζεται ἐμπρός τους καί νά τούς εὐλογεῖ. Τόν βλέπουν μέ τά ἴδια πλέον τά μάτια τους, ἀκοῦνε τήν ἀγαπητή φωνή του, καί γεμίζει, σκιρτᾶ ἡ καρδιά τους ἀπό χαρά. Τό σημειώνει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής: «Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰωαν. 20, 20).

Πῶς νά μή χαροῦν; Πῶς νά μή νιώσουν ἀναπτερωμένες τίς ἐλπίδες τους καί ἀναζωογονημένο τό θάρρος καί τή δύναμή  τους; Ὁ ἀσφαλισμένος στόν τάφο, καθώς νόμιζαν, Κύριος ἦταν ἀνάμεσά τους. Σάν καί πρῶτα. Ὁ Ἴδιος. Ἡ παρουσία Του τούς γαληνεύει. Τούς χαρίζει τήν εἰρήνη. Τούς δίνει τή βεβαιότητα καί τή χαρά. Τούς χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Τούς καλεῖ νά γίνουν ποιμένες καί διδάσκαλοι τῶν ἄλλων. Τή χαρά αὐτή οἱ μαθηταί δέν τήν κράτησαν γιά τόν ἑαυτό τους, κήρυξαν τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καί μετέδωσαν τή χαρά καί στούς ἄλλους. Καί ἡ χαρά τοῦ Χριστοῦ γέμισε τό χριστιανικό κόσμο ὅλων τῶν αἰώνων. Ἔτσι, οἱ ἀνά τούς αἰῶνες μαθηταί τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου, καί ἐμεῖς βέβαια, χαιρόμαστε γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας.

 

α. Χαιρόμαστε πρωτίστως, διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύει περίτρανα τή θεότητά Του. Εἶναι τό πρῶτο καί μέγιστο καί βασικό ἐπιχείρημα τῆς θεότητός Του. Βεβαίως, καί πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἦταν ὁ Διδάσκαλος, ὁ Θαυματουργός, ὁ Ἅγιος καί Πάναγνος. Θαύμαζαν οἱ ἄνθρωποι τή σοφία Του, τή δύναμη, τήν ἁγιότητά Του.

Ὅμως καί ἄλλοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «δίκαιοι» καί ἐκεῖνοι μέ τή δύναμη, βεβαίως, καί τήν ἔμπνευση τοῦ Θεοῦ, δίδαξαν καί θαυματούργησαν καί ἔζησαν ὅσια ζωή. Ἀλλ’ ἐκεῖνοι πέθαναν. Κανένας ἀπ’ αὐτούς δέν ἀναστήθηκε. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀνά τούς αἰώνας, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε ἑαυτόν διά τῆς δικῆς του δυνάμεως. Καί ἐμφανίσθηκε καί ἀνεστράφη καί συνομίλησε μέ πολλούς. Γι’ αὐτό οἱ Ἀπόστολοι, παρά τήν κατάπληξη καί τούς πρώτους δισταγμούς τους, γρήγορα πείσθηκαν τελείως στήν Ἀνάστασή του καί μέ θάρρος καί παρρησία ἔγιναν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Ἀπ. Πέτρος, μάλιστα, μέ τό θεόπνευστο κήρυγμά του τήν Πεντηκοστή ἀπό το ἱστορικό ἐκεῖνο Ὑπερῶον, κάλεσε τούς ἀκροατές του νά πιστέψουν στήν Ἀνάσταση καί τή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ, νά μετανοήσουν καί νά βαπτισθοῦν στό ὄνομά Του. Ἐτσι, τόν ὁμολογοῦμε καί ἐμεῖς ὡς Θεόν, σαρκωθέντα, σταυρωθέντα καί «ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς».

 

β. Ἡ Ἀνάσταση ἀκόμη εἶναι πηγή χαρᾶς, διότι ὁ Ἀναστάς Κύριος κατήργησε τό θάνατο. Μέ τό θάνατό του καί τήν Ἀνάστασή του πάτησε καί κατήργησε τό θάνατο: «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν…», ψάλλουμε θριαμβευτικά. Ὅπως ὁ Χριστός πάτησε τό θάνατο καί ἀναστήθηκε πρῶτος ἀπό τούς νεκρούς, ἔτσι μέ τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεώς του, θά ἀναστηθοῦν ἀπό τόν τάφο ὅλοι οἱ νεκροί. Τό θνητό καί φθαρτό θά ἐνδυθεῖ τήν ἀθανασία καί ἀφθαρσία (Α΄ Κορ. 15, 53). «Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐν τῷ μνήματι», μᾶς φωνάζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

 

γ. Ἡ ανέκφραστος χαρά τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ γιά τήν Ἀνάσταση αὐξάνει ἀκόμη περισσότερο, ὅταν ληφθεῖ ὑπ’ ὄψη ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπαρχή μιᾶς νέας καί αἰωνίου «βιοτῆς». Μιᾶς καινούργιας ζωῆς. Τοῦτο δέ εἶναι μιά ὑπέρτατη δωρεά τοῦ Θεοῦ, πολύ μεγαλυτέρα ἀπό τή νέκρωση τοῦ θανάτου.

 Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης παρατηρεῖ: « Ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ὁ Ἀναστάς Χριστός ἤθελε μᾶς χαρίσει νά ζήσωμεν μίαν μακαρίαν ζωήν εἰς τούς οὐρανούς, συντροφευμένην ἀπό ὅλα τά ἀγαθά, ὄχι ὅμως αἰωνίαν καί ἀτελεύτητον, καί τοῦτο βέβαια ἤθελε νομίζεται εἰς ἡμᾶς ἕνα μέγα χάρισμα, καί μία εὐτυχία πλουσιωτάτη^. τό δέ νά μᾶς χαρίσει τοιαύτην μακαρίαν καί πλήρη πάντων τῶν ἀγαθῶν ζωήν, ἔπειτα νά προσθέσει καί τό νά μή ἔχει τέλος ἡ αἰώνια ζωή, ἀλλά νά εἶναι αἰωνία καί ἀτελεύτητος, τοῦτο ἀληθῶς εἶναι ἕνα χάρισμα τῶν χαρισμάτων, ἕνα ἀγαθό τῶν ἀγαθῶν, καί μία εὐεργασία τῶν εὐεργεσιῶν» .

Ὅσοι πιστέψουν καί ἀγαπήσουν τό Χριστό θά ἀκολουθήσουν στόν Παράδεισο τόν πρῶτο Νικητή τοῦ θανάτου καί θά μείνουν μαζί του αἰωνίως καί θά τοῦ προσφέρουν αἶνον καί ὕμνον καί συγχρόνως θά δοξάζονται ἀπ’ Αὐτόν. Δικαίως, λοιπόν, χαίρονται ὅλοι οἱ χριστιανοί αὐτές τίς ἡμέρες.

Ἄς ἀκούσουμε τό ἀηδόνι τῆς Ἐκκλησίας τόν ὑμνωδό καί δογματικό, τόν Ἰωάννη τό Δαμασκηνό πόσο ὑπέροχα τό ψάλλει στό ἀληθινά ἀριστούργημά του, τόν Κανόνα τοῦ Πάσχα: «Οὐρανοί μέν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δέ ἀγαλλιάσθω, ἑορταζέτω δέ κόσμος ὁρατός τε ἅπας καί ἀόρατος^. Χριστός γάρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αἰώνιος». Δηλαδή, γιά τό μέγα γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἄς εὐφραίνονται οἱ ἄγγελοι στούς οὐρανούς καί ἄς σκιρτοῦν ἀπό ἀγαλλίαση οἱ ἐπί γῆς ἄνθρωποι, ὅλος δέ ὁ κόσμος, καί ὁ οὐρανός καί ὁ ἀόρατος καί οἱ ἄνθρωποι καί οἱ ἄγγελοι ἄς πανηγυρίζουν, διότι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε καί εἶναι συνεχής καί ἀτελεύτητος ἡ χαρά.

            Ὁρατός κόσμος εἶναι οἱ ἄνθρωποι καί  ἀόρατος οἱ ἀόρατες δυνάμεις, οἱ ἄγγελοι. Αὐτό τό νόημα εἶχε ὁ στίχος τοῦ προφήτη Δαβίδ: «Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί, καί ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ…» (ψαλ. 95). Κι ἄν ὅπως εἶπε ὁ Χριστός «χαρά γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. 15, 11), πόσο μᾶλλον τώρα θα πληρωθοῦν ἀπό τή χαρά οἱ οὐράνιες δυνάμεις γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων; Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου λέει τά ἑξῆς: «Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁδηγηθήκαμε ἀπό τό θάνατο στή ζωή, ἀπό τή φθορά στήν ἀφθαρσία, ἀπό τό σκοτάδι στό αἰώνιο φῶς, ἀπό τήν ὀδύνη στήν ἐλευθερία, ἀπό τή φυλακή τοῦ ἅδη στήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἀπό τά δεσμά στήν ἄνεση, ἀπό τή σκλαβιά στήν τρυφή τοῦ Παραδείσου, ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό».

Στήν ἐποχή μας ἀναζητοῦμε τή χαρά σέ θολές πηγές καί στά λασπόνερα τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ὑποδούλωσή μας στόν ὀρθολογισμό, ἡ ἄρνηση τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ, ἡ θεοποίηση τῆς ἰατρικῆς μέ ἀφορμή τόν κορωνοϊό, ἡ θεοποίση τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ μείωση τῆς πίστεως, ἡ αὔξηση τῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν, ἡ ἀλαζονεία, ἡ σκληροκαρδία, ἔχουν δημιουργήσει στόν ἄνθρωπο τό ἄγχος, τήν ἀνία, τόν κορεσμό, τίς φοβίες, τή σύγχυση, τή νευρικότητα καί τήν ἀπελπισία. Ἐδῶ ἰσχύουν τά λόγια τοῦ προφήτου Ἡσαΐα «οὐκ ἔστιν χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν» (Ἡσαΐα. 57, 21). Ὁ Χριστός ὅμως ἀναστήθηκε γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τή λύπη:«Ὦ Πάσχα λύτρον λύπης!», ἀναφωνοῦμε στόν ἀναστάσιμο Κανόνα.

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον»

1.      Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει: «Μήπως δέν γιορτάσαμε ἐπί τόσα χρόνια το Πάσχα; Καί τοῦτο θά ἔρθει καί θά παρέλθει. Δέν ὑπάρχει τίποτε τό  μόνιμο στόν παρόντα αἰώνα, ἀλλ’ οἱ μέρες μας φεύγουν σάν σκιά καί ὁ βίος μας τρέχει σάν ἔφιππος ταχυδρόμος ὥσπου νά μᾶς ὁδηγήσει στό τέλος τῆς παρούσης ζωῆς. Τί, θά πεῖ λοιπόν κάποιος, δέν πρέπει νά ἐπιθυμοῦμε τό Πάσχα; Νά τό ἐπιθυμοῦμε καί πολύ μάλιστα, ἀλλά ἐκεῖνο τό Πάσχα πού ἐπιτελεῖται κάθε μέρα. Καί ποιό εἶναι αὐτό; Ὁ καθαρισμός τῶν ἁμαρτιῶν: Ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς, τό δάκρυ τῆς κατανύξεως, ἡ καθαρή συνείδηση, ἡ νέκρωση τῶν γηίνων μελῶν: πορνείας, ἀκαθαρσίας, ἐπιθυμίας κακῆς, πάθους καί ὁποιασδήποτε ἄλλης κακίας. Ὅποιος ἀξιωθεῖ νά φθάσει ἐκεῖ, ὄχι μόνο μιά φορά τό χρόνο, ἀλλά κάθε μέρα «πασχάζει» καί ἑορτάζει διά τόν Κύριο. Ἐνῶ ὅποιος δέν ἔχει τά προαναφερθέντα καί εἶναι δοῦλος τῶν παθῶν δέν μπορεῖ νά ἑορτάσει. Πῶς νά ἑορτάσει αὐτός πού ἔχει θεό τήν κοιλιά του; Πῶς νά ἑορτάσει αὐτός πού φλέγεται ἀπό τήν ἐπιθυμία τῆς σαρκός, πῶς ὁ βουτηγμένος στή φιλαργυρία, πῶς ὁ δοῦλος τῆς κενοδοξίας, πῶς ὁ αἰχμάλωτος τῶν ἄλλων παθῶν»;

2.      Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ὅλο τό χρόνο ἔλεγε στόν κάθε ἄνθρωπο πού συναντοῦσε «Χριστός Ἀνέστη, χαρά μου». Αὐτός ὁ χαιρετισμός δέν ἦταν ἁπλός, ἀλλά ἐκπορευόταν ἀπό τήν ἀναστάσιμη βιοτή του, ἀπό τή θερμουργό προσευχή του, τήν ἄσκηση, τή νηστεία, τήν κακοπάθεια, τή χαμαικοιτία, τή φύλαξη τῶν αἰσθήσεων καί γι’αὐτό ἀκριβῶς ζοῦσε τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καθημερινά.

Ἐμεῖς μέ ἀφορμή τόν κορωνοϊό, βλέπουμε τόν κάθε ἄνθρωπο ὡς φόβητρο μέ τό λογισμό, μήν κολλήσουμε ἀπό τούς ἄλλους μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχουν ψυχρανθεῖ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.

 Στή συνέντευξή του ὁ σοφός Καθηγητής Δογματικῆς Θεολογίας Α.Π.Θ. κ. Δημ. Τσελεγγίδης στόν π. Πέτρο Heers ἀναφέρει συνοπτικά:

·        Ὁ Θεός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει.

·        Ἡ προσκύνηση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων εἶναι ἀπαραίτητη, ἀφενός γιά τήν βεβαίωση τῆς σχέσης πρωτοτύπου καί εἰκόνος καί ἀφετέρου γιά τή βεβαίωση τοῦ ὅτι ἡ εἰκόνα γίνεται φορέας τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού κατεῖχαν τά εἰκονιζόμενα πρόσωπα.

·        Ἡ προσκύνηση τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Ἁγίων Λειψάνων, τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τῆς χειρός τοῦ ἱερουργοῦντος (εἴτε ἱερέως εἴτε ἀρχιερέως), μᾶς κάνει μετόχους Ἁγιασμοῦ.

·        Ὁ ἱερουργός κατά τή Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος δανείζει τά χέρια του γιά τήν τέλεση τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Γι’ αὐτό καί προσκυνοῦμε τό χέρι τοῦ ἱερουργοῦ μέ τήν αἴσθηση τήν πνευματική, ὅτι προσκυνοῦμε τό χέρι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀδιανόητο λοιπόν πνευματικά, ὅτι θά γίνει φορέας- ὁ ἱερέας ἤ τό χέρι του- μιᾶς ἀσθένειας.

·        Ὀφείλουμε κοσμική ὑπακοή στήν ἐξουσία, γιά τήν ἀποφυγή τῆς ἀταξίας, ὄχι ὅμως γιά τά θέματα τῆς Πίστεως καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου καμία θέση δέν ἔχει ὁ «Καίσαρας» παρά μόνον ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί οἱ Ἅγιοι Ἄπόστολοι.

·        Ἡ μόνη ἀκοινωνησία μας, εἶναι ἡ ἀμετανοησία μας.

 

3.      Ὁ Κύριος μᾶς προσέφερε καί μᾶς προσφέρει διά τῆς Ἀναστάσεώς του τό ἀνεκτίμητο ἀγαθό πού λέγεται χαρά. Μιά χαρά ἄγνωστη γιά τόν ἔξω τοῦ Χριστοῦ κόσμο καί ἀκατανόητη^. μιά χαρά χωρίς κενά, ὁλοκληρωμένη, πού ἱκανοποιεῖ πλήρως τόν πιστό, μιά χαρά στά βάθη τῆς καρδιᾶς σταθερή ἀκλόνητη^. τόσο μόνιμη, ὥστε κανείς ἄνθρωπος, καμμία σκοτεινή δύναμη, κανένα δημιούργημα στό σύμπαν νά μπορεῖ νά πάρει αὐτή τή χαρά.

Ἀλήθεια, πόσο λίγο πιστεύουμε σέ ὅλα αὐτά μερικοί σημερινοί χριστιανοί; Πόσο λίγη ἐπαφή ἔχουμε μέ τίς ἀλήθειες αὐτές; Πόσο μακριά ἀπέχουμε ἀπό ἐκεῖνα πού νομοθέτησε ὁ Χριστός;  Ὅταν ὅμως γνωρίσουμε τόν Κύριό μας οὐσιαστικά καί ἀληθινά, τότε καί μόνον τότε, θά ἀπολαύσουμε τή χαρά καί τήν αἰώνια εὐφροσύνη.

 

4. Ταυτόχρονα νά σιχαθοῦμε καί νά ἀποστραφοῦμε τίς θολές πηγές τῆς χαρᾶς  (ἀνέσεις, χρῆμα, μόδα, αἰσθησιακή ζωή, κοσμικές ἀπολαύσεις, καταχρήσεις),οἱ ὁποῖες σκοτίζουν τό νοῦ, διώχνουν τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μολύνουν τήν καρδιά καί ἀπομυζοῦν τήν πνευματική μας ζωή.

 

5. Νά προσέχουμε τούς ἑαυτούς μας, τό πολυτιμότατο καί ἀγαπητότατο κτῆμα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι θά ἑορτάζουμε τό Ἅγιο Πάσχα^. ἐδῶ μέν μέ χαρά καί ἀγαλλίαση θεοπρεπή, εἰς δέ τόν μέλλοντα αἰώνα «ἐκτυπώτερον», μέσα στήν παρουσία καί τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Βασιλείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 

6. Ρώτησαν τόν Ἅγιο Παΐσιο:

- Γέροντα πῶς θά μπορέσουμε νά ζήσουμε τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως;

- Νά καλλιεργήσουμε τό χαροποιόν πένθος γιά νά ἔρθει ἡ πραγματική χαρά. Ἄν ζήσουμε μέ εὐλάβεια καί κατάνυξη τή Μεγάλη ἑβδομάδα θά ζήσουμε μέ πνευματική ἀγαλλίαση τήν Ἁγία Ἀνάσταση.

Ρώτησαν πάλι τό Γέροντα:

- Γιατί Γέροντα σέ μερικά Μοναστήρια κάνουν λιτανεία τή δεύτερη ἤ τρίτη ἡμέρα μετά τό Πάσχα;

- Γιά νά σκορπίσουν τήν πασχαλινή χαρά.

- Χτυποῦν Γέροντα καί τίς καμπάνες;

- Τή Διακαινήσιμο ἑβδομάδα χτυποῦν ὅλα μαζί^. καμπάνες σήμαντρα, χειροσήμαντρα και ἡ καρδιά χτυπᾶ δυνατά ζώντας τό: «Ἀναστάσεως ἡμέρα…» , καί τελειώνει ὁ Ἅγιος μέ τήν εὐχή:

Εὔχομαι νά χαίρεσθε πάντοτε

μέ ἀγαλλίαση πνευματική

μέ συνεχή πασχαλινή χαρά

μέ ἐσωτερική γλυκιά ἀναστάτωση.

 

Εμβόλιο κατά του Κορωνοιού και η Απομυθοποίησή του, Παύλος Μοναχός Αγιορείτης, Βιολόγος, MD Μοριακής Βιολογίας και Βιοϊατρικής.

Με λύπη και απορία παρακολουθούμε να μεθοδεύεται ένα πρωτοφανές γεγονός για την παγκόσμια ιστορία [1].Στο όνομα της “αγάπης” για τους ηλικιωμένους και ευπαθείς, σχεδιάζεται εμβολιασμός όλων των ανθρώπων της οικουμένης, για να εκλείψει από προσώπου γης ο άσπονδος και “αόρατος εχθρός” πού λέγεται κορωνοϊός SARS-Cov2.

Το απαραίτητο νομικό πλαίσιο που θα καταργεί το δικαίωμα ατομικής επιλογής και θα “προασπίζεται” το δικαίωμα-αγαθό της δημόσιας υγείας (νόμος 4675/2020 για την Ελλάδα) [2].

Η συνοδός κυβερνητική αυταρχικότητα για να το επιβάλλει.

Η δημιουργία ζήτησης-προσδοκίας για το εμβόλιο (τρομοκρατία-πλύση εγκεφάλου από ΜΜΕ με το δίλημμα εμβόλιο ή κοινωνικός εγκλεισμός-αποκλεισμός).

Η μονομερής χρηματοδότηση για να δημιουργηθεί το εμβόλιο, να ελεγχθεί με κλινικές δοκιμές, να παραχθεί σε τεράστιες ποσότητες και να μεταφερθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη, εις βάρος της έρευνας για την εύρεση και παραγωγή εξειδικευμένων αντι-ιικών φαρμάκων· είναι μερικά από τα βήματα του πρωτοκόλλου που ήδη εκτελείται για να φτάσουμε σε αυτό το γεγονός-ορόσημο.

Επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, κυβερνητικά στελέχη, διεθνείς ΜΚΟ σχεδόν καθημερινά προπαγανδίζουν το εμβόλιο σαν το μαγικό ραβδάκι, που θα επιτρέψει να επανέλθει η ανθρωπότητα στην προ-κορωνοϊού εποχή.

Από την άλλη πλευρά, η επιστημονική κοινότητα (εκτός μιας υπερπροβεβλημένης εμβολιομανούς ελίτ), αντί να στηλιτεύσει αυτή την παραπληροφόρηση, διατηρεί “σιγή ιχθύος” για το τι πραγματικά θα πρέπει να προσδοκά ο κόσμος από το εμβόλιο. Εκτός κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων, όπως είναι ο Καθηγητής Δρ. Γιάννης Ιωαννίδης [3].

Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη πανδημία κάθε άλλο παρά δικαιολογεί ένα παγκόσμιο εμβολιασμό.

Ας δούμε γιατί:

Το ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό θνητότητας της νόσου, αλλά και η ηλικιακή του κατανομή, ξεκάθαρα προσδιορίζουν ότι ο εμβολιασμός, όποτε καταστεί εφικτός, θα πρέπει να είναι στοχευμένος.

Το ποσοστό αυτό είναι πλασματικά υπερεκτιμημένο προς το παρόν (~2,5%), αφενός λόγω υπερεκπροσώπησης των σοβαρά ασθενούντων θετικών στον ιό κρουσμάτων [4], αφετέτου λόγω συνυπολογισμού στους θανάτους από κορωνοϊό και των θανάτων των θετικών κρουσμάτων που προήλθαν από άλλο υποκείμενο νόσημα (όχι από αναπνευστικό σύνδρομο SARS) [5].

Πρόσφατες μελέτες που εκτιμούν τον αριθμό των θανόντων σε σχέση με το πραγματικό αριθμό των εκτεθειμένων στον ιό ανθρώπων βάσει ορολογικών δοκιμασιών (τέστ αντισωμάτων) σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή προσδιορίζουν το ποσοστό αυτό να είναι της τάξεως μεγέθους της εποχικής γρίπης (σίγουρα <1 span=”” style=”mso-spacerun: yes;”> αναβάθμιση και αυστηροποίηση των μέτρων προστασίας, νοσοκομειακές δομές αποκλειστικά γιαCovid19).

Δεν θα επαναληφθούν λοιπόν λάθη “τύπου Ιταλίας”, οδηγώντας σε περαιτέρω μείωση του ποσοστού θνητότητας.

Βάσει των παραπάνω, ακόμη κι αν παραχθεί ένα ασφαλές και αποτελεσματικό εμβόλιο (κάτι ιδιαίτερα δύσκολο για την βιολογία των κορωνοϊών) δικαιολογείται να χορηγηθεί μόνο στις ομάδες αυξημένου κινδύνου, όπως συμβαίνει με το εμβόλιο της εποχικής γρίπης.

Εξυπακούεται, ότι δεν δικαιολογείται να δοθεί σε παιδιά -που είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία ασυμπτωματικά- και σε ανθρώπους που εκτέθηκαν και έχουν ανοσία στον ιό (θετικό τέστ αντισωμάτων), αφού ήδη διαθέτουν αυτό που θα τους προσέφερε το εμβόλιο.

Η ίωση Covid19, σε αντίθεση με τη γρίπη, πλήττει κυρίως άτομα τρίτης και τέταρτης ηλικίας στα οποία εμφανίζεται το φαινόμενο της ανοσολογικής γήρανσης (immune senescense) [7], δηλαδή μείωση του μεγέθους, της ποιότητας και της διάρκειας της ανοσολογικής απάντησης-προστασίας που μπορεί να δημιουργηθεί μετά από ένα εμβολιασμό.

Με άλλα λόγια, η εμβόλιο-επαγόμενη ενεργητική ανοσία μπορεί να μην είναι ικανή να προφυλάξει τους ηλικιωμένους, που είναι και ο κατεξοχήν “στόχος” του κορωνοϊού, κάτι που θα έπρεπε να θέσει ως προτεραιότητα (αν πραγματικά είναι το ζητούμενο η προστασία των ηλικιωμένων) την εύρεση αντι-ιικής θεραπείας.

Συναφές με το παραπάνω είναι, ότι στους ασθενείς που νοσούν σοβαρά, εμφανίζεται οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια μέσω ενός ανοσο-παθολογικού μηχανισμού (“καταιγίδα” παραγωγής φλεγμονωδών κυτοκινών και μείωση της CD4 και CD8 Τ-μεσολαβούμενης ανοσολογικής απόκρισης [8]).

Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες ότι ένας εμβολιασμός θα ενισχύσει αυτή την ανοσολογική επιπλοκή σε περίπτωση ακόλουθης μόλυνσης από τον ιό και κατ᾿ επέκταση θα επιδεινώσει την κλινική πορεία του ασθενούς.

Κάτι αντίστοιχο παρατηρήθηκε με το εμβόλιο κατά του FeCoV κορωνοϊού που προσβάλλει τις γάτες και προκαλεί περιτονίτιδα [9].

Η λογική της εξάλειψης (eradication) μιας μολυσματικής ασθένειας μέσω παγκόσμιου εμβολιασμού, προϋποθέτει αφενός την ύπαρξη ενός πολύ ασφαλούς και πολύ αποτελεσματικού εμβολίου, αφετέρου και το σπουδαιότερο, να μην υπάρχουν στο φυσικό περιβάλλον άλλοι ξενιστές του ιού [10]. Δηλαδή ο άνθρωπος να είναι το μοναδικό είδος που ενδημεί ο ίος.

Κάτι τέτοιο ισχύει και είναι σε εξέλιξη για τον ιό της πολιομυελίτιδας, όμως δεν ισχύει για τον κορωνοϊό, γιατί όλες οι έρευνες συμφωνούν ότι ο ιός προήλθε από τις νυχτερίδες [8].

Άγνωστος και αμφιλεγόμενος παραμένει ο ενδιάμεσος κρίκος (ξενιστής;) που τον μετέφερε από τις σπηλιές των νυχτερίδων στην πόλη της Wuhan.

Σε κάθε περίπτωση, η εξαφάνιση του ιού μέσω παγκόσμιου εμβολιασμού θα ήταν μόνο προσωρινή, δηλαδή μια φοβερή ματαιοπονία και κατασπατάληση πόρων, αφού ανά πάσα στιγμή θα μπορεί να μεταπηδήσει από το φυσικό του καταφύγιο, τις νυχτερίδες ή τον ενδιάμεσο ξενιστή, στον ανθρώπινο πληθυσμό, ικανά μεταλλαγμένος να παρακάμψει την υπάρχουσα ανοσία αγέλης και να ξεκινήσει μια νέα πανδημία.

Οι κορωνοϊοί, ως RNA ιοί, γρήγορα μεταλλάσσονται αποκτώντας γενετική και επομένως αντιγονική ποικιλότητα.

Η ποικιλότητα αυτή, ειδικά για τους κορωνοϊούς επιπλέον αυξάνεται μέσω RNA ανασυνδυασμού, λόγω του ιδιαίτερου ασυνεχούς τρόπου μεταγραφής των ιικών RNA. Ήδη για τον SARS-Cov2 έχουν χαρακτηριστεί δύο τύποι, ο S και ο L [11, 12].

Είναι αμφίβολο ένα εμβόλιο να μπορεί να παράξει αφενός ίση κάλυψη για όλα τα στελέχη του ιού που θα προκύψουν, αφετέρου μόνιμη προστασία μέσα στο χρόνο, κάτι που υπογραμμίζει για άλλη μια φορά την σπουδαιότητα-προτεραιότητα να βρεθούν αντι-ιικά φάρμακα κατά του κορωνοϊού.

Το πιθανότερο λοιπόν είναι, προϊόντος του χρόνου, ένας παγκόσμιος εμβολιασμός να εξελιχθεί σε τακτικούς παγκόσμιους εμβολιασμούς. Μήπως αυτό είναι και το ζητούμενο;

Μήπως ο κορωνοϊός είναι η πολυαναμενόμενη πρόφαση για να εγκαινιαστεί η καθολική μετάβαση σε μια υβριδική ανθρώπινη βιολογία, όπου το ανθρώπινο σώμα θα προστατεύεται, θα ενισχύεται και τελικά θα εξαρτάται από τεχνολογίες-πλατφόρμες (γενετικής μηχανικής, ψηφιακής διασύνδεσης) μέσα από τακτικά εμβόλια-updates.

Γιατί τόση πρεμούρα για ένα εμβόλιο, που όχι μόνο δεν υπόσχεται πολλά, αλλά προκαλεί ανησυχία στην επιστημονική κοινότητα, ειδικά αν παραχθεί βεβιασμένα και εφαρμοστεί μαζικά;

Τελικά οι φαρμακοβιομηχανίες υπηρετούν τον άνθρωπο ή μήπως ισχύει το αντίστροφο; Η πραγματικότητα είναι ότι ~99% των προσβεβλημένων ατόμων από κορωνοϊό επιβιώνει.

Έμφαση (δηλαδή χρηματοδότηση) πρέπει να δοθεί στο πώς στοχευμένα θα υποστηριχθεί το 1% που δεν τα καταφέρνει, μέσα από μια πληθώρα φαρμακευτικών επιλογών (ανοσοτροποποιητές, μονοκλωνικά αντισώματα, αναστολείς RNA πολυμερασών, πρωτεασών κτλ).

Ήδη τα πρώτα αποτελέσματα από το σχήμα υδροξυχλωρικίνης-αζαθρομυκίνης [13] καθώς και από ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που στοχεύει την επιφανειακή γλυκοπρωτεΐνη S του ιού [14] είναι πολύ ενθαρρυντικά.

Φυσικά στα πλαίσια μιας αντι-ιικής στρατηγικής εντάσσεται και η ανάπτυξη ενός ασφαλούς και αποτελεσματικού εμβολίου.

Όμως, όπως αναλύθηκε, δεν ενδείκνυται η βεβιασμένη παραγωγή του (1 χρόνος αντί για τουλάχιστον 6 χρόνια) με τόσα κενά στη γνώση της βιολογίας του κορωνοϊού, πολλώ δε μάλλον η μαζική υποχρεωτική εφαρμογή του.

Συνιστά τραγική επιστημονική έκπτωση (αν όχι παραλογισμό) στην εποχή της Μοριακής Βιολογίας, που στόχο έχει να εφοδιάζει την Ιατρική με εξειδικευμένες (μέχρι και εξατομικευμένες) θεραπείες ελαχιστοποιώντας τις όποιες παρενέργειες, να συζητείται και μόνο η παρέμβαση στο 100% του ανθρώπινου πληθυσμού, για να “προστατευτεί” από μια ίωση τύπου γρίπης το 1%, με ένα ύποπτο φαρμακευτικό ημίμετρο.

Είναι πολύ απλά, η ΛΑΘΟΣ προσέγγιση και πιστοποιείται από το γεγονός ότι τόσα χρόνια δεν έχει πραγματοποιηθεί παγκόσμιος εμβολιασμός για τον ιό της γρίπης, που θα ήταν και πιο εύλογος, γιατί πλήττει όλα τα ηλικιακά στρώματα.

Ο άνθρωπος, ως έλλογο όν με κριτική σκέψη, έχει την ικανότητα να επιλέγει αυτοπροαίρετα ό,τι ωφέλιμο έχει να συστήσει η ιατρική και η βιοτεχνολογία υπέρ της υγείας του, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και τις συνέπειες αυτών των επιλογών, καθώς οι παρεμβάσεις στο ανθρώπινο σώμα είναι σπανίως άμοιρες παρενεργειών.

Τα εμβόλια δεν εξαιρούνται από αυτό τον κανόνα [15]. Η επιλογή κάποιου να μην εμβολιαστεί δεν θέτει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία, εφόσον δεν καταργεί το δικαίωμα κάποιου άλλου να λάβει το εμβόλιο και μαζί με αυτό την όποια προστασία του παρέχει.

Είναι επομένως αυτονόητο, ότι η τελική απόφαση-ευθύνη για την λήψη ενός εμβολίου ανήκει στον εμβολιαζόμενο, αφού αυτός θα πρέπει να ζήσει και με τις όποιες επιπλοκές προκύψουν.

Καμία εκ των υστἐρων αποζημίωση δεν μπορεί να αποκαταστήσει μη αναστρέψιμες βλάβες στην σωματική και ψυχική υγεία του ανθρώπου.

Κατά συνέπεια είναι καταδικαστέα κάθε υποχρεωτικότητα, που ποινικοποιεί την στάση ενός ανθρώπου να ζει σε σώμα ελεύθερο από ύποπτα εμβόλια, και μετατρέπει τις κοινωνίες από δημοκρατικές σε κοπάδια άβουλων και αναλώσιμων ζώων.

Αντιλαμβάνεται κανείς από όσα αναφέρθηκαν, ότι ο νόμος περί υποχρεωτικού εμβολιασμού [2] και η συναφής προπαγάνδα υπέρ του εμβολίου, με αφορμή την ίωση Covid19, δεν έχουν επιστημονική αφετηρία και αναφορά.

Δεν προασπίζονται, μάλλον υπονομεύουν, το αγαθό της δημόσιας υγείας, και εξυπηρετούν τα τεράστια εμπλεκόμενα οικονομικά συμφέροντα και την σκοτεινή ατζέντα κάποιων “μεγάλων αδελφών” με φίλαρχες ορέξεις.

Σε τελική ανάλυση αντιστρατεύονται την ελευθερία του πνεύματος και του σώματος του ανθρώπου. Ως εκ τούτου θα πρέπει να αναιρεθούν σε επιστημονικό, νομικό και κυρίως πνευματικό επίπεδο.

Το κλίμα στο οποίο αναπτύσσονται και εδραιώνονται αυτές οι μεθοδεύσεις είναι ο φόβος. Τα Μέσα Μαζικού Εκφοβισμού επιμελώς δημιουργούν και συντηρούν αυτό το κλίμα.

Ο φόβος είναι μια πανίσχυρη εσωτερική δύναμη του ανθρώπου, μπορεί να παραλύσει τη βούλησή του, μπορεί και να την ατσαλώσει. Το ζητούμενο είναι σε ποιά κατεύθυνση θα την στρέψει.

Αν την στρέψει στον Θεό, τον μόνον άξιο φόβου (Λουκ. ιβ΄ 4,5), τότε θα λάβει πίσω φωτισμό, σθένος και θάρρος κατά τό “θαρσεῖτε ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον” (Ιωαν. ιστ΄ 33).

Αν παραμείνει εστιασμένη σε φοβίες του αιώνος τούτου, θα λάβει πίσω περισσότερη αγωνία, σύγχυση και δειλία κατά το “ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβῳ, οὗ οὐκ ἦν φόβος” (Ψαλ. ιγ΄ 5).

Δεν είναι τυχαία η επιδιωκόμενη αποϊεροποίηση του Μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας. Επιχειρεί να αποσπάσει και να υποκλέψει φόβο για να στηριχθεί ο μύθος του εμβολίου, όπως διαχρονικά συμβαίνει με όλες τις μυθοπλασίες που στερούνται λογικών ερεισμάτων.

Κάθε φορά που γίνεται λόγος για σάλιο, κουταλάκια και τα συναφή, από όσους έχουν στοχοποιήσει την Θεία Κοινωνία, μου έρχεται στο μυαλό το θαύμα του εκ γενετής τυφλού (Ιωαν. θ΄). Τότε ο Κύριος με μια κίνηση “υγειονομικά απαράδεκτη” ομμάτωσε τον τυφλό!

Ανέμειξε το σάλιο Του (που είναι μέσο διάδοσης ιών και βακτηρίων) με χώμα (που είναι πηγή εκατομμυρίων μικροβίων) και «ἐπέχρισε» τον πηλό στα μάτια του τυφλού (βλεννογόνοι επιπεφυκότα: σημείο εισόδου μικροβίων και έναρξης μόλυνσης).

Το τί ακολούθησε το γνωρίζουμε, όπως γνωρίζουμε ότι καμία επιστήμη δεν πρόκειται να το αναπαράξει.

Απλά αν γινόταν σήμερα, εκτός από τους τότε φαρισαίους, στους κατήγορους του Ιησού θα ήταν και κάποιοι στενοκέφαλοι λοιμωξιολόγοι.

Εύχομαι από καρδίας, ο Θεός να τους αξιώσει να βιώσουν του Μυστηρίου την Δύναμιν.

Ο Κύριος είναι εκεί και τους προσκαλεί. Ποτέ δεν θα τους υποχρεώσει…

Παύλος μοναχός αγιορείτης,

Βιολόγος, MD Μοριακής Βιολογίας και Βιοϊατρικής

Βουλευτήρια Αγίου Όρους.

Παραπομπές:

https://www.gatesfoundation.org/TheOptimist/Articles/coronavirus-vaccine-development-gavi

2. https://www.e-nomothesia.gr/kat-ygeia/nomos-4675-2020-phek-54a-11-3-2020.html?q=4675

3. https://www.youtube.com/watch?v=cwPqmLoZA4s

4. https://www.bmj.com/content/368/bmj.m1113.long

5. https://www.youtube.com/watch?v=c4BGMn3Xg2Y&feature=emb_logo

6. https://www.medrxiv.org/content/10.1101/2020.04.14.20062463v2

7. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2265901/

8. https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S205229752030024X

9. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16322745

10. https://en.wikipedia.org/wiki/Eradication_of_infectious_diseases

11. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7108124

12. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7108196

13. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7102549

14. https://www.nature.com/articles/s41467-020-16256-

Πηγή: https://enromiosini.gr

Περιορισμοί ελευθερίας λόγου στη ‘’Δημοκρατική Δύση’’

  

Περιορισμοί ελευθερίας λόγου στη ‘’Δημοκρατική Δύση’’

Αρθρο από Γεώργιο Βλάχο (ερευνητή)

Η ελευθερία λόγου (έκφρασης και τύπου) είναι κατοχυρωμένη στο άρθρο 14 του Συντάγματός μας. Περιέχεται επίσης στην Οικουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η οποία υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Τα άρθρα 18 και 19 αναφέρουν. ΄Αρθρο 18 : Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας…. ΄Αρθρο 19 : Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

Δεν θα κρίνω την κατάσταση της ελευθερίας λόγου στα αυταρχικά ή δικτατορικά καθεστώτα που υπάρχουν σήμερα. Δεν θα χρειαστεί, διότι τα καθεστώτα αυτά λόγω του αυταρχισμού που τα διέπει, δεν επιτρέπουν πραγματική ελευθερία λόγου και την περιορίζουν. Θα θίξω όμως την κατάσταση ελευθερίας λόγου στις ‘’Δημοκρατικές χώρες’’ της Δύσης, οι οποίες καυχιούνται ότι τη σέβονται. Ισχύει όμως αυτό ; Δυστυχώς όχι, διότι ήδη έχουν ψηφιστεί νομοσχέδια και έχουν δοθεί οδηγίες σε αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, τα οποία πράγματι την περιορίζουν.

Πρακτικές, οι οποίες περιορίζουν την ελευθερία λόγου :

1. Ο αυταρχικός χαρακτηρισμός του ‘’αντισημίτη’’, για όποιον τολμάει να κατακρίνει Εβραίους ή την κυβέρνηση του Ισραήλ

΄Όταν κάποιος προβαίνει σε εγκληματικές ενέργειες κατά των Εβραίων, χαρακτηρίζεται ως ‘’αντισημίτης’’ και διώκεται. Αυτό είναι αποδεκτό. Οι Εβραίοι όμως δεν ικανοποιούνται σ’ αυτό, κι έχουν το θράσος να χαρακτηρίζουν ‘’αντισημίτες’’ όσους κατακρίνουν τους ίδιους ή τις απάνθρωπες ενέργειες της κυβέρνησής τους εναντίον άλλων. Αντισημίτης όμως, πρέπει να χαρακτηρίζεται μόνο αυτός που διαπράττει εναντίον τους εγκληματικές ενέργειες. Η κριτική και μόνο, εναντίον κάποιων Εβραίων ή της κυβέρνησης του Ισραήλ, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται ‘’αντισημιτική’’. Με τη λογική αυτή, όσοι ΄Ελληνες είναι εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης και την κατακρίνουν, πρέπει να χαρακτηρίζονται ‘’ανθέλληνες’’ και να διώκονται. ΄Ολη αυτή η συμπεριφορά του ‘’αντισημιτισμού’’ εκ μέρους των Εβραίων, δηλώνει έναν απαράδεκτο αυταρχισμό. Υποκείμεθα σε καθεστώς λογοκρισίας και στέρησης ελευθερίας λόγου, επειδή χάνουμε το δημοκρατικό δικαίωμα να τους κρίνουμε. Επιπλέον, βλέπουμε μία επιλεκτική προστασία υπέρ του λαού τους, η οποία δεν χρειάζεται.

2. Η επιβολή του ‘’αντιρατσιστικού νόμου’’ στη χώρα μας και σε άλλες χώρες

Ο αντιρατσιστικός νόμος που ψηφίστηκε στη χώρα μας, αντί να ασχολείται μόνο με το μίσος που εκδηλώνουν κάποιοι για όσους είναι άλλης φυλής (ράτσας), ασχολείται και με άλλα θέματα τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με το ρατσισμό.

΄Ετσι, διώκει όσους τολμούν να κατακρίνουν τους ομοφυλόφιλους. Είναι ή δεν είναι κατάφωρη παραβίαση της ελευθερίας λόγου, όταν κάποιος έχοντας μεγάλη ηθική ευαισθησία δεν μπορεί να ανεχθεί τις παρελάσεις αίσχους των ομοφυλόφιλων, το θράσος που έχουν να παντρεύονται μεταξύ τους ή το ακραίο θράσος τους να υιοθετούν παιδιά και θέλει να τους κατακρίνει δημόσια; ΄Ηδη, ορισμένοι αρχιερείς που τόλμησαν να κατακρίνουν τους ομοφυλόφιλους και την ομοφυλοφιλία ως αμάρτημα, σύμφωνα με την ορθοδοξία μας, υπέστησαν διωγμούς. Εδώ, διακρίνεται μία κατάφωρα άδικη συμπεριφορά του νόμου, να μην μπορεί κάποιος να κατακρίνει δημόσια μία ομάδα ανθρώπων. Είναι εξοργιστικό, ένα καθεστώς να προστατεύει αυτή την ομάδα ανθρώπων και να διώκει όσους την κατακρίνουν. Η παρέμβαση στην ελευθερία λόγου, φαίνεται ξεκάθαρα.

3. Ο ‘’νέος τρόπος ομιλίας’’ (πολιτική ορθότητα) που προσπαθεί να επιβάλλει η Νέα Παγκό-σμια Τάξη

α) Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση εξέδωσε εγχειρίδιο με οδηγίες, τις οποίες οι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών σταθμών οφείλουν να τηρούν. Οι δημοσιογράφοι, δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τις λέξεις ‘’παράνομοι μετανάστες’’ αλλά ‘’παράτυποι μετανάστες’’. Να χρησιμοποιούν τον όρο ‘’πρόσφυγες’’ και όχι ‘’μετανάστες’’. Σύμφωνα όμως με τη Σύμβαση της Γενεύης η οποία υπογράφηκε στις 28 Ιουλίου του 1951 και επικυρώθηκε από τη χώρα μας με το Ν.Δ. 3989/1959, όταν έχουμε μία εμπό-λεμη χώρα, πρόσφυγες είναι μόνο αυτοί που καταφεύγουν στις διπλανές χώρες που συνορεύουν με την εμπόλεμη. Παράδειγμα, για να γίνει κατανοητό. Οι χώρες που συνορεύουν με τη Συρία, είναι : Τουρκία, Ιράκ, Λίβανος, Ισραήλ και Ιορδανία. ΄Αρα, μόνο όσοι Σύριοι καταφύγουν σ΄αυτές τις χώρες θεωρούνται πρόσφυγες. Οπότε, στη χώρα μας, και οι Σύριοι και όλοι οι υπόλοιποι που έρχονται εδώ, είναι μετανάστες και όχι πρόσφυγες.

β) ‘’Η πολιτική ορθότητα’’ άρχισε να γίνεται προκλητική και να αγγίζει τα όρια της παράνοιας. Το ακόλουθο παράδειγμα, είναι χαρακτηριστικό : Επειδή μία πολύ μικρή μειοψηφία (οι ομάδες ομοφυλόφιλων, ανδρών και γυναικών), θέλουν να υιοθετούν παιδιά αλλά τους δυσκολεύει ο χαρακτηρισμός ‘’πατέρας’’ και ‘’μητέρα’’, πίεσαν και κατάφεραν στα επίσημα έγγραφα να μην αναγράφεται ο χαρακτηρισμός ‘’πατέρας’’ και ‘’μητέρα’’, αλλά ‘’γονέας 1’’ και γονέας 2’’. ΄Ηδη, η εφαρμογή αυτή έχει ψηφιστεί σε διάφορες χώρες, και αναμένεται και στη δική μας.

γ) ΄Αρθρο από τον ιστότοπο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ, στις 19 Δεκεμβρίου 2015. ‘’Αυτό απαγορεύεται να το πεις ! Η σουηδική δημόσια τηλεόραση επιβάλλει νέο εγχειρίδιο γλώσσας στους δημοσιογράφους’’. ‘’Η δημόσια τηλεόραση Σουηδίας, αποκάλυψε ένα νέο εγχειρίδιο γλώσσας που αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι οι δημοσιογράφοι θα μιλούν με ‘’πολιτικά ορθό’’ τρόπο, συχνά μέχρι παραλογισμού, όπως αναφέρει η σουηδική ιστοσελίδα Fria Tider. Κάνοντας αναφορά σε εσωτερικά έγγραφα της εταιρείας που προετοιμάστηκαν προσφάτως εκ μέρους της Χάνα Στγιάρνε, που είναι γενική διευθύντρια της εταιρείας, η εφημερίδα εξηγεί ότι οι δημοσιογράφοι παροτρύνονται να χρη-σιμοποιούν ή να αποφεύγουν ορισμένες λέξεις ή φράσεις. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τις νέες κατευθυντήριες γραμμές, όλοι οι μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων και των υπόπτων ως τρομο-κρατών οι οποίοι έχουν λάβει σουηδική υπηκοότητα, πρέπει να αποκαλούνται απλώς ‘’Σουηδοί’’, ενώ εκείνοι που έχουν κατηγορηθεί για ρατσισμό τώρα ουσιαστικά δεν έχουν δικαίωμα να αντικρούσουν τις κατηγορίες…’’

δ) ΄Αρθρο από τον ιστότοπο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ‘’Bρεττανία : Αθεϊστές και χριστιανοί συμμαχούν κατά ενός νέου οργουελιανού νόμου, ο οποίος θα απαγορεύει κάθε ‘’εξτρεμιστικό λόγο’’. ‘’Οι αθεϊστές της Εθνικής Κοσμικής Κοινωνίας (National Secular Society - NSS) και οι χριστιανοί του Χριστιανικού Ινστιτούτου, δύο οργανώσεις με συχνά διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα, έχουν τους ίδιους φόβους για ένα νέο σχέδιο νόμου που αφορά την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Σύμφωνα με το νόμο αυτό, όποιος επικρίνει το νόμο της Σαρίας ή το ‘’γάμο’’ των ομοφυλόφιλων θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ‘’εξτρεμιστής’’, αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Τέλεγκραφ. Η υπουργός Εσωτερικών Τερέζα Μέι, παρουσίασε το σχέδιο τον περασμένο μήνα για τις λεγόμενες Εντολές Εξτρεμιστικής Αναστάτωσης, που θα επιτρέπει στους δικαστές να απαγορεύουν ανθρώπους που θεωρούνται εξτρεμιστές να μιλούν δημόσια σε εκπομπές, να διαμαρτύρονται σε ορισμένους χώρους ή ακόμα και να αποστέλλουν μηνύματα στο Φέισμπουκ ή το Tουίτερ, χωρίς άδεια. Ο Kιθ Γούντ, διευθυντής της Εθνικής Κοσμικής Κοινωνίας δήλωσε ότι, οι ‘’κοσμικοί’’ ίσως θα πρέπει να σκέφτονται δύο φορές πριν επικρίνουν το Χριστιανισμό ή το Ισλάμ. Ισχυρίστηκε ότι, οι κοσμικοί κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν ισλαμοφοβικοί και ρατσιστές λόγω της εκστρατείας τους εναντίον της εδραίωσης του νόμου της Σαρίας, στο Ηνωμένο Βασίλειο….

4. Η λογοκρισία στο διαδίκτυο, από τις διαδικτυακές εταιρείες (Google, Youtube, Facebook, Twitter)

Την τελευταία δεκαετία, μηνύματα, άρθρα ή βίντεο τα οποία δεν είναι αρεστά στο παγκόσμιο κατεστημένο, κατεβαίνουν από τις ανωτέρω διαδικτυακές εταιρείες. Η πρακτική αυτή αυξάνεται όλο και περισσότερο και θα πρέπει να μας προβληματίσει.

΄Αρθρο το οποίο επιβεβαιώνει τη λογοκρισία στο διαδίκτυο. Από τον ιστότοπο ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ, στις 8 Απριλίου 2014. ‘’Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εισάγει τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο’’. ‘’Αν η ιστο-σελίδα ξαφνικά κλείσει, θα ξέρετε για ποιο λόγο. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εισάγει τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο. Ποιος ξέρει αν θα ξαναϊδωθούμε. Με μια απόφαση, ορόσημο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όρισε τις τηλεφωνικές εταιρίες και τους φορείς καλωδιακής τηλεόρασης στην Ευρώπη σαν ανώτατους λογοκριτές του Διαδικτύου. Εταιρίες και φορείς θα πρέπει να απενεργοποιούν παράνομα περιεχόμενα. Το τι είναι παράνομο το καθορίζουν τα κράτη δια Νόμου ή σύμφωνα με τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον ο κάθε πληροφοριοδότης (στα ελληνικά ρουφιάνος), μπορεί να αναγκάσει το μπλοκάρισμα μιας ιστοσελίδας. Με την απόφαση αυτή, οι τηλεφωνικές εταιρίες και οι φορείς καλωδιακής τηλεόρασης γίνονται καθαροί εκτελεστές κάθε είδους καταγγελίας και συκοφαντίας στο Διαδίκτυο. Με τη βοήθεια των κατάλληλων νόμων μπορούν να γίνουν θεματοφύλακες της δημόσιας ηθικής και αυτό θα σήμανε το τέλος της ουδετερότητας του διαδικτύου. Οι συνήθως κρατικές τηλεφωνικές εταιρίες έχουν τώρα το δικαίωμα να μπλοκάρουν οποιοδήποτε περιεχόμενο που παραβιάζει ένα νόμο του κράτους. Ιδιαίτερα οι ιστοσελίδες που ασκούν κριτική είναι για τους κυβερνώντες ένα αγκάθι στο μάτι. Μπορούν τώρα εύκολα να θεωρηθούν ως τρομοκράτες ή παραβάτες των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας…’’

Όλες οι παραπάνω πρακτικές παραβιάζουν πράγματι την ελευθερία λόγου και θα πρέπει να μας προβληματίσουν. Ως πολίτες με δημοκρατικές ευαισθησίες οφείλουμε να αντιδράσουμε. Μέσα από διάφορες οργανώσεις πρέπει να αγωνιστούμε για την κατάργηση όλων των νόμων ή οδηγιών που παραβιάζουν την ελευθερία λόγου. Αν δεν το πράξουμε, θα είμαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι για την απώλειά της

Πηγή:http://aktines.blogspot.com/2021/06/blog-post_10.html?m=1

«Ο Αυτοκράτορας έκλεισε τις Εκκλησίες και κάηκε ζωντανός» Αρχιμανδρίτου Παύλου Ντανά Ιεροκήρυκος

 Αγρίνιο 30 Μαΐου 2021

Στις 30 Μαΐου η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ισακίου ή Ισαακίου, ηγουμένου της Μονής των Δαλμάτων, του Ομολογητού.

Ο όσιος Ισαάκιος καταγόταν από την Συρία και πήγε στο Βυζάντιο κατά τους χρόνους του Ουάλεντος (364-378 μ.Χ.), ο οποίος ήταν οπαδός της αιρέσεως του αρειανισμού. Ο Ισαάκιος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 378 μ.Χ., όταν ο Ουάλης συγκέντρωσε τα στρατεύματά του και κίνησε πόλεμο εναντίων των Γότθων, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στον Δούναβη ποταμό και σχεδίαζαν να επιτεθούν κατά της Κωνσταντινουπόλεως.

Μόλις, λοιπόν, έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο Όσιος, πήγε αμέσως και συνάντησε τον αυτοκράτορα, την ώρα που ετοιμαζόταν για τον πόλεμο, και τον συμβούλευσε παρακαλώντας να ανοίξει τις εκκλησίες των ορθοδόξων, τις οποίες είχαν κλείσει οι αρειανοί. Ο Ουάλης, όμως, όντας φανατικός οπαδός του αρειανισμού, δεν πείστηκε στον Όσιο. Ο Ισαάκιος την επομένη ημέρα έτρεξε και πάλι κοντά του και τον προέτρεπε, συμβουλεύοντάς τον, να αποδώσει τις εκκλησίες στους Ορθοδόξους διαφορετικά, θα κατατροπωνόταν από τους εχθρούς του.

Ο αυτοκράτορας, όμως, εξοργίστηκε με την επιμονή και παρρησία του Οσίου και πρόσταξε να τον μαστιγώσουν και να τον ρίξουν στα αγκάθια. Αλλά ο Άγιος, και μετά τον βασανισμό του, πλησίασε για τρίτη φορά τον Ουάλη, έπιασε μάλιστα το χαλινάρι του αλόγου του, επισημαίνοντας κατηγορηματικά σ’ αυτόν τον όλεθρό του, αν δεν αποδώσει τις εκκλησίες στους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Ύστερα δε από αυτά, ο αυτοκράτορας εξοργίστηκε πάρα πολύ και παρέδωσε τον Όσιο σε δύο στρατιώτες, τον Σατορνίνο και τον Βίκτωρα, να τον φυλάξουν ώσπου να επιστρέψει από τον πόλεμο, οπότε και θα τον θανάτωνε διά πυρός. Ο Άγιος, όμως, μετά την εντολή αυτή του αυτοκράτορα προς τους στρατιώτες, του είπε: «Να ξέρεις ότι θα τραπείς σε φυγή από την αντεπίθεση των εχθρών σου, οι οποίοι θα σε συλλάβουν και θα θανατωθείς διά πυρός».

Και πράγματι, αφού ο Ουάλης νικήθηκε στη μάχη, κατέφυγε σε έναν αχυρώνα μαζί με τον αρχιστράτηγο, ο οποίος ήταν οπαδός της ίδιας κακοδοξίας, του αρειανισμού, και επηρέαζε πάντοτε τον αυτοκράτορα κατά των ορθοδόξων. Στον αχυρώνα αυτόν έβαλαν φωτιά οι Γότθοι και τους έκαυσαν και τους δύο ζωντανούς.

Ο Όσιος Ισαάκιος με την πρόρρησή του αυτή, την παρρησία και την ορθόδοξη ομολογία του μεγαλύνθηκε ανάμεσα στα πλήθη των ορθοδόξων. Τον υπόλοιπο δε χρόνο της ζωής του τον πέρασε στη βασιλίδα των πόλεων, στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εξεδήμησε προς Κύριον.

Πολλά είναι τα μηνύματα που προσφέρει ο βίος του Αγίου Ισακίου στην εποχή μας.

· Εν πρώτοις, ας θυμηθούμε τον διωγμό που υπέστη ο Ιησούς Χριστός, ο Αρχηγός της Πίστεώς μας. Από την φάτνη έως τον Γολγοθά η πορεία του ήταν ταπεινωτική και σταυρική.

· Οι Άγιοι Απόστολοι υπέμειναν διώξεις στο ιεραποστολικό τους έργο μέχρι θανάτου. Ο Χριστός τους είχε προαναγγείλει «Το ποτήριο του μαρτυρίου που εγώ θα πιω μετά από λίγο, θα το πιείτε κι εσείς, και το βάπτισμα που μετά από λίγο θα υποστώ στη θάλασσα των παθημάτων μου, θα το υποστείτε κι εσείς. Διότι κι εσείς θα υποστείτε διωγμούς και μαρτύριο για το ευαγγέλιό μου». (Μαρκ. 10,39).

· Αλλά και ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει ότι ο αληθινός χριστιανός που θέλει να φέρει «τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ» (Εβρ. 11,26), θα υποστεί θλίψεις και διώξεις.

· Το παράδειγμα του Χριστού μιμήθηκε ο Άγιος Ισαάκιος με το σταθερό και γενναίο φρόνημά του. Μας διδάσκει όλους, είτε είμαστε κληρικοί είτε λαϊκοί. Εμείς οι κληρικοί δε, έχουμε ταχθεί να διαφυλάξουμε «τὴν καλὴν παραθήκην» ( Β’ Τιμ. 1,14), δηλαδή την ευαγγελική διδασκαλία του Χριστού, το αποστολικό κήρυγμα και το πατερικό φρόνημα των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων μαζί με την μαρτυρική και ασκητική ομολογία των Αγίων μας.

Οι διωγμοί ξανάρχονται…

Με αφορμή τον κορωναϊό πολεμούνται σήμερα Ιεράρχες, Κληρικοί και λαϊκοί οι οποίοι δεν θέλουν να υποχωρήσουν στις πρωτόγνωρες καινοτομίες, όπως είναι η χρήση μάσκας μέσα στο Ναό ή η αλλαγή της ώρας τελέσεως της Αναστάσιμης ακολουθίας. Είναι απορίας άξιον, γιατί διώκονται αυτή τη στιγμή συγκεκριμένα δύο σεμνοί Ιεράρχες, ο Μητροπολίτης Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. Σεραφείμ και ο Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, όταν και άλλοι Ιεράρχες παρέβησαν την εντολή της Συνόδου. Δυστυχώς, με την άδεια των κληρικών, νεωκόροι και επίτροποι αποδείχθηκαν θρασύτατοι, καλώντας ακόμα και την αστυνομία στον Οίκο του Θεού για απειθαρχία των πιστών. Η αθεοφοβία οδηγεί στον δαιμονισμό! Μια ευλογημένη χριστιανή μας είπε τα εξής: «Όταν μπήκα στο ναό χωρίς μάσκα με κοίταξε με τέτοια βλοσυρότητα ο ιερέας, λες και είχα κάνει έγκλημα.»

Μας κάνει εντύπωση το γεγονός, ότι επίσκοποι οι οποίοι κηρύττουν και λέγουν πως η Εκκλησία είναι ένα νοσοκομείο που θεραπεύει ψυχικά και σωματικά τον άνθρωπο, επιβάλλουν υποχρεωτικά τη μάσκα μέσα στους ναούς. Φοβάμαι, ότι στο τέλος θα ζητάνε πιστοποιητικά εμβολιασμού -εμβόλια που είναι πνιγμένα στο αίμα αθώων ψυχών, προερχόμενα, από το μεγάλο έγκλημα των εκτρωθέντων εμβρύων- για να εισέρχονται στο Ναό οι πιστοί! Κατ’ αυτόν τον τρόπο από εμάς τους κληρικούς πολεμείται η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Ελληνισμός, αφού αποδεχόμαστε την κατηγορία πως ο ιός υπάρχει και μάλιστα σε έξαρση μέσα στις Εκκλησίες -όπως και στις Εθνικές Επετείους. Άπαγε της βλασφημίας!

Η άνευ όρων υποταγή της Διοικούσης Εκκλησίας μας στον «δυνάστη» πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, επέφερε την απομάκρυνση των ανθρώπων από την Εκκλησία και την αλλοίωση του ελληνορθοδόξου φρονήματος.

Περιοδεύοντας με τη χάρη του Θεού στα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας, συνειδητοποιώ καθημερινά, ότι οι ναοί μας από δω και στο εξής, θα λειτουργούν σαν τις τράπεζες και τα γραφεία τελετών, δηλαδή μόνο για τα τελετουργικά καθήκοντα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική σχέση με το Χριστό, την Εκκλησία, τον Ιερέα και τους συνανθρώπους μας. Άλλωστε μη λησμονούμε πως Εκκλησία σημαίνει κλήρος και λαός και πως ο Ιερέας ασκεί λειτούργημα. Είναι «οἰκονόμος μυστηρίων Θεοῦ» (A’ Kορ. 4,1)

Συνεπώς, ο οικτρός θάνατος του αυτοκράτορα Ουάλη ας φρονηματίσει εμάς τους κληρικούς, τους λαϊκούς αλλά και τον αφορισμένο πρωθυπουργό και μέλος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ Κυριάκο Μητσοτάκη, τον αφορισμένο υπουργό ΜΗ Προστασίας του Πολίτη Νίκο Χαρδαλιά και την αφορισμένη υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και μέλος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ Νίκη Κεραμέως.

Ας προσέξουν, όμως, ιδιαιτέρως τα λόγια του προφήτη Ησαΐα: «Οὐαὶ τοῖς γράφουσι πονηρίαν· γράφοντες γὰρ πονηρίαν γράφουσιν» (Ησ. 10,1), δηλαδή, αλλοίμονο στους άδικους νομοθέτες οι οποίοι καταστρατηγούν την ελευθερία των ανθρώπων και τη δικαιοσύνη, διότι έτσι επισημοποιείται η αδικία και η παρανομία. Γι’ αυτό και το τέλος των πονηρευομένων είναι η καταστροφή ενώ οι δίκαιοι βρίσκονται κάτω από την άμεση προστασία του Θεού.

Ο ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει «Ἀκουέτωσαν Ἕλληνες, ἀκουέτωσαν Ἰουδαῖοι τὰ κατορθώματα ἡμῶν καὶ τὴν προεδρίαν τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπὸ πόσων ἐπολεμήθη ἡ Ἐκκλησία, ἀλλ' οὐδέποτε ἐνικήθη; πόσοι τύραννοι; πόσοι στρατηγοί; πόσοι βασιλεῖς; Αὔγουστος, Τιβέριος, Γάϊος, Κλαύδιος, Νέρων, ἄνθρωποι λόγοις τετιμημένοι, δυνατοί, τοσαῦτα ἐπολέμησαν ἀκμὴν νεάζουσαν, ἀλλ' οὐκ ἐξερρίζωσαν· ἀλλ' οἱ μὲν πολεμήσαντες σεσίγηνται καὶ λήθῃ παραδέδονται, ἡ δὲ πολεμηθεῖσα τὸν οὐρανὸν ὑπεραίρει». Μτφ: «Ας ακούνε οι ειδωλολάτρες, ας ακούνε οι Ιουδαίοι τα κατορθώματά μας και την πρώτη θέση που κατέχει η Εκκλησία. Πόσοι πολέμησαν την Εκκλησία, αλλά ποτέ δεν τη νίκησαν; Πόσοι τύραννοι; Πόσοι βασιλείς; Ο Αύγουστος, ο Τιβέριος, ο Γάιος, ο Κλαύδιος, ο Νέρων, άνθρωποι τους οποίους τιμούσαν για τη μόρφωσή τους, άνθρωποι που ήταν δυνατοί, πολέμησαν τόσο πολύ την Εκκλησία, ενώ εκείνη βρισκόταν ακόμη στην ανάπτυξή της, και όμως δεν την ξερίζωσαν· και εκείνοι που την πολέμησαν δεν ακούονται πια και όλοι τους έχουν λησμονήσει, ενώ η Εκκλησία, που πολεμήθηκε, υψώνεται πάνω από τον ουρανό». (περικοπή από την 4η ομιλία του ιερού Χρυσοστόμου στο χωρίο του Ἡσ. στ΄1, PG 56, 121-122).

Ο αείμνηστος και φλογερός Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης προφητεύει ως εξής: «Η Εκκλησία δεν φοβήται τους νέους διώκτας της, διότι ιδρυτής και αρχηγός της δεν είναι άνθρωπος, ο οποίος, όσο μέγας και αν είναι, σήμερον ζει και αύριο αποθνήσκει και λησμονείται. Ιδρυτής και Αρχηγός της Εκκλησίας είναι ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο οποίος ενίκησε τον θάνατον και ζει και βασιλεύει εις πάντας τους αιώνας».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ο Κύριος πάντοτε μπροστά μας για να μας χαρίσει το φώς Του το αληθινόν, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

«Όταν εν τω κόσμω ω, φώς ειμί του κόσμου».

Η σημερινή Κυριακή αδελφοί μου, ονομάζεται Κυριακή του Τυφλού, επειδή η Εκκλησιαστική μας υμνολογία, και το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αναφέρονται στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού. Τίποτα το τυχαίο μέσα στην Εκκλησία και ιδιαίτερα μάλιστα όταν αναγιγνώσκονται τα Ευαγγελικά και τα Αποστολικά Αναγνώσματα.

Σήμερα πρέπει να έχει συντελεσθεί μέσα στην καρδιά μας ένα θαύμα. Το θαύμα της μετανοίας που θα μας γεμίσει φώς. Αυτή τη στιγμή είμεθα μέσα στο ναό και όλοι μας λειτουργηθήκαμε και αρκετοί κοινωνήσαμε των Αχράντων Μυστηρίων. Γι’ αυτό και έπρεπε μέσα μας να είχε γίνει ένα θαύμα, ένας σεισμός, σαν αυτόν τον σεισμό που έγινε στους Φιλίππους, και μετέβαλε έναν άνθρωπο από ειδωλολάτρη σε χριστιανό, και όχι μόνον αυτόν αλλά και την οικογένειά του. Αν αυτός ο σεισμός, αν αυτός ο τριγμός μέσα στην καρδιά μας, δεν έγινε, είθε να γίνει πριν ακόμα δύσει ο ήλιος σήμερα.

Είμεθα μέσα στο ναό, μέσα στη Θεία Λατρεία, μέσα στο μυστήριο του Θεού, στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πρέπει κάτι να άγγιξε την ψυχή μας. Κάτι να την αλλοίωσε. Το λιγότερο, το λιγότερο, να της έδωσε ειρήνη και ανάπαυση, αν όχι και χαρά. Δε θέλω να πιστέψω ότι και εδώ μέσα μάς κτυπά η συνήθεια. Αλίμονον αν ο εκκλησιασμός μας κατήντησε συνήθεια. Αλίμονον. Και αν άγγελοι και αρχάγγελοι στριμώχνονται και συνωθούνται τρόπον τινά, γύρω μας και δίπλα μας μέσα στο ναό, τι κι αν κατέρχεται το Άγιον Πνεύμα, και μεταβάλλει κάθε φορά που τελείται η Θεία Λειτουργία, το ψωμί και το κρασί σε Σώμα και Αίμα Χριστού, μήπως μερικοί από μας αγρόν αγοράζουμε; Καθόλου απίθανο. Αφού το μυαλό μας ταξιδεύει. Ο νους μας πετάει πότε εδώ και πότε εκεί, και οι αισθήσεις μας είναι νεκρές, πεθαμένες και κατάσκληρες.

Και όμως το θαύμα πρέπει να γίνει μέσα στις καρδιές μας. Τι μας είπε ο Κύριος λίγο πριν κάμει το θαύμα στον εκ γενετής τυφλό; «Όταν εν τω κόσμω ώ, φώς ειμί του κόσμου». Τώρα που είμαι εδώ στον κόσμο, είμαι φώς του κόσμου. Και αυτό τι σημαίνει; Ότι τώρα που ’μεθα και μείς μέσα σ’ αυτόν τον μικρόν ιερό ναό, τώρα που είμεθα και μείς μέσα στο μεγάλο μυστήριο του Θεού, τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι ο Κύριος μαζί μας. Είναι εδώ. Είναι παρών. Είναι μέσα μας. Είναι φως. Ο Χριστός είναι φώς. Και αυτό το φώς θέλει να μας δώσει για να μας θεραπεύσει από την τύφλα μας, από την πνευματική μας τύφλα. Και όπως θεράπευσε τον τυφλό, και του έδωσε το φως, έτσι θέλει να θεραπεύσει και μας, διαλύοντας αφενός μεν τα σκοτάδια της αμαρτίας, και αφετέρου τα σκοτάδια του διαβόλου, αφού γνωρίζομε ότι ο διάβολος είναι ο άρχων του σκότους του αιώνος τούτου.

Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός για να μας σώσει, θέλει πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα να μας θεραπεύσει από την θανατηφόρο αρρώστια της αμαρτίας, και ύστερα από τις σωματικές ταλαιπωρίες, πόνους θλίψεις, βάσανα, αρρώστιες, και πόσα άλλα. Η επιθυμία Του είναι να μας ξαναχαρίσει τον Παράδεισο.

Και τώρα ας έρθουμε στην ερώτηση που έκαμαν οι μαθηταί του Κυρίου στον Κύριο, ερώτηση την οποίαν την κάνουμε πολύ συχνά και όλοι μας. Άραγε ποιος αμάρτησε; Αυτός ο ίδιος ή οι γονείς του; Ούτε αυτός αμάρτησε, ούτε οι γονείς του. Αλλ’ ίνα φανερωθεί τα έργα του Θεού εν αυτώ». Το επέτρεψε ο Θεός για να φανερωθεί το έργο Του, να φανερωθεί η παντοδυναμία Του, να φανερωθεί η χάρις Του, γι’ αυτό και αμέσως πολύ πολύ απλά τον θεραπεύει. Τι κάνει; Φτύνει στο χώμα, κάνει με το σάλιο λίγη λάσπη, παίρνει τη λάσπη και την αλείφει στα μάτια του τυφλού. Γιατρεύεται κανείς με λάσπη; Και ειδικότερα αν είναι τυφλός; Και όμως από τον Χριστό που είναι και τέλειος Θεός, έγινε το θαύμα της δημιουργίας και αναπλάσεως της οράσεως και του φωτός. Προσωπική συνάντηση είχε ο τυφλός με τον Κύριο και το θαύμα της θεραπείας του επιτεύχθηκε. Και μείς όλοι εδωμέσα στο ναό, το επαναλαμβάνω για δεύτερη φορά, μέσα στο μυστήριο του Θεού, έχουμε προσωπική συνάντηση ο καθένας μας με τον Κύριο. Και σύ έχεις συνάντηση, και σεις οι όρθιοι, και σεις οι καθιστοί, και γω, το καταλάβαμε; Το καταλάβαμε; Όχι.

Το νοιώθουμε ή δεν το νοιώθουμε, ο Κύριος είναι παρών, είναι και φως, είναι και ιατρός, είναι και Σωτήρας. Και μπορεί να δώσει στον καθένα μας αυτό που του λείπει. Να μας δώσει δύναμη, να μας χαρίσει την άφεση των αμαρτιών, να μας δώσει λύτρωση, να μας δώσει γιατρειά στις πολυποίκιλες ασθένειες, οι οποίες μας βασανίζουν, έστω και αν τις έχουμε εκ γενετής, και να μας δώσει φως. «Ούκ αδυνατίσει παρά τω Θεώ παν ρήμα». Σε μας βρίσκεται η απιστία, όχι στη δύναμη του Θεού..

Και τώρα κάτι άλλο, που διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας αυτό το θαύμα, μου έκαναν εντύπωση λοιπόν ορισμένα πράγματα που θα σας τα πω. Ρώτησε τον τυφλό αν είχε πίστη; Όχι. Τον ρώτησε αν θέλει να γίνει καλά, όπως τον παραλυτικό της περασμένης Κυριακής, τον ρώτησε δηλαδή «Θέλεις υγιής γενέσθαι;» Τον ρώτησε τέτοιο πράγμα; Όχι. Μήπως ο ίδιος ο τυφλός εκ γενετής, φώναξε προς τον Κύριο αυτό που φώναζαν οι άλλοι τυφλοί και άρρωστοι και λεπροί, «Κύριε Ιησού Υιέ Δαβίδ ελέησόν με», μήπως φώναξε αυτό ο τυφλός; Όχι, ούτε και αυτό έγινε. Τι έγινε; Τι συνέβη; Πηγαίνει ο ίδιος ο Κύριος μπροστά στον τυφλό, γι’ αυτό είναι μπροστά μας, και κάνει τη λάσπη, την αλείφει στα μάτια, και λέγει στον τυφλό «Πήγαινε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και πλύσου». Προσέξτε, δεν του λέγει «πήγαινε να πλυθείς και θα θεραπευτείς», η λέξη «θεραπευθείς» ή «θα γίνεις καλά» δεν τη λέγει ο Κύριος, και τίποτα τυχαίο δεν υπάρχει μέσα στην Αγία Γραφή, τα πάντα είναι αλήθεια, θεία γνώση και φως. Είπε «πήγαινε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και πλύσου, πλύσου, απλά». Πηγαίνει ο τυφλός αμέσως χωρίς αντίρηση, πλένει τα μάτια του και βλέπει. Είδε το φως.

Άραγε τι να σημαίνει αδελφοί μου για μας, η εικόνα, η περιγραφή αυτή του θαύματος; Ότι ο Θεός είναι πάντοτε παρών και μπροστά μας. Ασφαλώς, δε βρέθηκε τυχαία ο Κύριος μπροστά στον τυφλό εκ γενετής. Φαίνεται απροσδόκητο, αλλά δεν ήτο. Ως Θεός ήταν και είναι πάντοτε παρών, και ως καρδιογνώστης γνώριζε το βάθος της καρδιάς του τυφλού. Γνώριζε τα πάντα. Το ίδιο συμβαίνει και εις τον καθέναν από μάς. Ο Θεός είναι πάντοτε παρών, και μπροστά μας, και πάντοτε μέσα στις καρδιές μας. Αυτός ετάζει καρδίας και νεφρούς. Αυτός είναι ο παντογνώστης. Άρα γνωρίζει τα πάντα. Γνωρίζει τις σκέψεις μας, τις διαβάζει. Γνωρίζει τις διαθέσεις μας, τις κρυφές μας επιθυμίες, τις πιο άνομες και παράνομες, την προαίρεσή μας, την κακή ή την καλή, και ενεργεί ανάλογα, για να μας θεραπεύσει, να μας φωτίσει, να μας σώσει, με ποικιλία τρόπων, αφού θέλει «πάντας ανθρώπους σωθείναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Οι περισσότεροι όμως των χριστιανών, αντιδρούν, εν αντιθέσει προς τον τυφλό που έκανε χωρίς αντιλογία απόλυτη υπακοή. Αντιδρούμε εγωιστικά με πείσμα και υπερηφάνεια. Θέλουμε αυτές τις εντολές του Χριστού που υπάρχουν μέσα στο Ευαγγέλιο, στην Καινή Διαθήκη, να είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα μας. Θέλουμε αυτές οι εντολές να μας χαϊδεύουν, να μας κολακεύουν, και να μην ταράζουν την ικανοποίηση των παθών μας. Να μας αφήνουν στον εύκολο κατήφορο. Συνεχώς αντιδράμε, επαναστατούμε, και δίνουμε όποιες ερμηνείες θέλουμε εμείς στην Αγία Γραφή. Αυτές που μας βολεύουν. Το ένα δεν μας αρέσει. Το άλλο δεν είναι για μας. Το τρίτο και το πέμπτο δεν είναι για την εποχή μας, δεν είναι για τον καιρό μας, πέρασαν αυτά πλέον τώρα, «ακόμα εδώ ζείς;», μας λένε. Και λένε στους χριστιανούς «μα ο Χριστός είναι ο Αυτός, και χθές, και σήμερον και εις τους αιώνας». Ο αυτός ο ίδιος, ο λόγος Του είναι αιώνιος, αυτός που ίσχυε τότε όταν εκήρυττε, ισχύει και σήμερα, για όλα τα πράγματα της ζωής μας, ποιός τον δίνει σημασία; Και όμως ξέρετε κάτι που μου κάνει εντύπωση όταν παρευρίσκομαι στα Βαπτίσια, ότι τα μωρά, τα νήπια δεν αντιδρούν. Δεν αντιδρούν; Ναι, δεν αντιδρούν. Δεν αντιδρούν ψυχικά. Μπορεί να φωνάζουν λίγο, να τσιρίζουν, αλλά αυτός είναι επειδή ο ιερεύς το φυσά στην αρχή, επειδή υπάρχει κόσμος, θόρυβος, το νερό και χίλια δυό, άλλα πράγματα, και αυτό τα κάνει να είναι ανήσυχα και να δημιουργείται αυτός ο θόρυβος που δημιουργείται. Όμως ψυχικά, δεν αντιδρούν. Το ίδιο και ο τυφλός. Δεν αντέδρασε ψυχικά. Δεν αντιστάθηκε στην προτροπή του Κυρίου, δεν του είπε πήγαινε να θεραπευθείς, και είπε, ας πάω, να δούμε θα θεραπευθώ; Δεν είπε τέτοιο πράγμα, αλλά χωρίς μιλιά, έκανε απόλυτη υπακοή, και έτρεξε στην κολυμβήθρα, πλύθηκε, και το θαύμα έγινε. Και εδώ είναι το πρόβλημά μας. Ενώ ο Θεός είναι και τώρα και πάντοτε παρών και μπροστά μας, εμείς δεν τον βλέπουμε. Γιατί δεν τον βλέπουμε; Γιατί τα μάτια της ψυχής μας είναι τυφλά. Να ποιά η σχέση μας με τον τυφλόν του Ευαγγελίου. Και είναι τυφλά από τα πάθη μας και την κακομοιριά μας. Να μην πω πονηριά, κακία, μνησικακία, διαφθορά, υπερηφάνεια, εγωισμός, και τα λοιπά, γενικά είναι τυφλά από την αμαρτία.

Και όμως ήρθαμε στην εκκλησία από μόνοι μας. Για να συναντηθούμε προσωπικά με τον Κύριο και Θεό μας, το Σωτήρα μας, για να πάρουμε την Χάρη Του, και να κοινωνήσουμε του Σώματός Του, εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον. Είναι σα να μας λέγει τώρα «παιδί μου θέλω να σε θεραπεύσω, θέλω να σε θεραπεύσω από την τύφλα σου και από την παραλυσία σου, να σου σβήσω τις αμαρτίες σου, θέλω να γνωρίσεις την αλήθεια και το φώς, θέλω να σου χαρίσω τον Παράδεισο. Θέλω να σε κάμω καλά. Και μεις τι κάνουμε; Αντιδρούμε. Αδιαφορούμε. Ειρωνευόμεθα. Γιατί το λέω αυτό; Διότι το 90% των χριστιανών, δεν εκκλησιάζονται, δεν θέλουν να εκκλησιαστούν, και από αδιάφοροι γίνονται ασεβείς και θεομάχοι. Μια ματιά στην κοινωνία μας, από την κατάντια της, που θα πάνε τα πράγματα ασυγκρίτως χειρότερα, δεν ξέρω τι είναι αυτό, και ποιό, και με ποιό τρόπο θα σταματήσει αυτός ο φοβερός κατήφορος, δεν ξέρω, αυτό μας δείχνει γιατί έχουμε γίνει ασεβείς και θεομάχοι. Και παρόλον που ο Θεός με την Σταυρική Του Θυσία και την Ανάστασή Του, θέλει να μας σώσει όλους από τον διάβολο, από τα νύχια της αμαρτίας και από τον αιώνιο θάνατο, εμείς, οι περισσότεροι δηλαδή από τους χριστιανούς, θέλω να πώ, του γυρίζουμε την πλάτη. Αντιδρούμε με εγωισμό και πείσμα.

Το κρίμα λοιπόν στο λαιμό μας. Κρίμα θα πεί κρίσις. Θα έλθει δηλαδή η κρίσις του Θεού, που θα μας κρίνει και θα μας καταδικάσει. Αλλά ήδη κρινόμεθα. Διότι ο Θεός είναι παρών και μπροστά μας. Και όχι μόνον τώρα, και όταν θα φύγουμε από δω, και όταν θα είμαστε στο σπίτι, και όταν θα είμαστε στη δουλειά, και όταν θα πάμε να κοιμηθούμε, και όταν θα κάνουμε προσευχή, και όταν θα καθίσουμε να φάμε, και όταν μαλώνουμε, και όταν διαπληκτιζόμεθα, και όταν ικανοποιούμε τα πάθη και όταν καλλιεργούμε τις αρετές, ο,τιδήποτε και αν κάνουμε, μέρα νύχτα, ο Θεός είναι παρών και μπροστά μας, και μας κρίνει. Ναι, μας κρίνει. Το είπε, είναι ο επόμενος στίχος σ’ αυτό το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα, τον διαβάσαμε, δεν τον έβαλε η Εκκλησία, για να μη μας χαλάσει λίγο φαίνεται την διάθεση, και ξέρετε τι λέγει ο επόμενος στίχος αυτού του Ευαγγελικού Αναγνώσματος που αναφέρεται στο θαύμα; «Εγώ εις κρίμα εις τον κόσμον τούτον ήλθον. Ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι, και οι βλέποντες τυφλοί γένονται». Ήρθα στον κόσμον αυτόν, για να κρίνω τον καθέναν από τους ανθρώπους, που έχουν αντίδραση, που κλωτσάνε στον λόγον μου, που με βρίζουν, που με βλαστημάνε, που θεομαχούν.

Ο αμαρτωλός αδελφοί μου αν ταπεινωθεί και διορθώσει τη ζωή του, και υπακούσει στο θέλημα του Θεού, ο Θεός θα διαλύσει τα σκοτάδια της ψυχής του, θα του ανοίξει τα μάτια και θα φωτιστεί. Θα χαριτωθεί και θα δει το φως. Ο εγωιστής όμως και ο υπερήφανος, αυτός που νομίζει ότι τα ξέρει όλα, ο ξερόλας δηλαδή, και πιστεύει για τον εαυτόν του ότι είναι ανοιχτομάτης, ότι είναι σωστός, ότι είναι ενάρετος, ότι είναι ο πιο καλός άνθρωπος του κόσμου, αυτά πιστεύει, αυτός στην πραγματικότητα είναι ο πιο δυστυχισμένος γιατί είναι τυφλός και σκοτισμένος.

Ο Κύριος και Θεός βέβαια ήλθε στον κόσμο για να τον σώσει. «Εγώ ουκ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμον, αλλ’ ίνα σώσω τον κόσμον». Αυτό δεν έρχεται εις αντίθεση με τον προηγούμενο στίχο που είπαμε, αλλά κρίνει τον καθέναν από μας, ανάλογα με τη στάση που παίρνομε απέναντι στο Θεό. Αν θέλουμε να σωθούμε, ο Θεός θα μας σώσει. Αν θέλουμε να αυτοκαταστραφούμε, να βγάλουμε τα μάτια μας, να επιμένουμε στην τύφλα μας…. Τι να μας κάνει ο Θεός; Σέβεται την ελευθερία μας. Όταν λοιπόν εγώ καλλιεργώ προσωπικά, την ταπείνωση και την συντριβή και ομολογώ ενώπιόν Του ότι είμαι αμαρτωλός, πανάθλιος και σιχαμερή μύξα, ότι δεν ξέρω τίποτα, μα τίποτα, μα τίποτα, ότι είμαι ένα τεράστιο μηδενικό, τότε και ο Θεός της φιλανθρωπίας, που επιβλέπει επί την ταπείνωσιν της ψυχής του αμαρτωλού, προετοιμάζει το έργον της σωτηρίας μου. Τι ίδιο συνέβη και με τον τυφλόν της περικοπής. Τι ίδιο συμβαίνει και με στον καθένα από μας, όπως είπα, λίγο πρίν. Τι περιμένει από μας; Την ολοπρόθυμη υπακοή μας.

Αν αληθινά μετανοήσουμε θα σωθούμε. Αν μετανοήσουμε θα σωθούμε. Αν μετανοήσουμε θα ελεηθούμε. Αν μετανοήσουμε θα δούμε το φως το αληθινόν. «Ίδωμεν το φως το αληθινόν», έψαλε θριαμβευτικά προηγουμένως η Εκκλησίας μας. Αν μετανοήσουμε θα γίνουμε και πάλι κληρονόμοι της Βασιλείας των Ουρανών. Αν μετανοήσουμε όχι μόνον θα σωθούμε αλλά μπορεί και να αγιάσουμε. Λοιπόν, να σας κάνω μια ερώτηση, είναι βέβαια και για τον εαυτό μου, δεν τον εξαιρώ σε τίποτα από ότι είπα τον εαυτόν μου. Πρώτα εγώ και ύστερα όλοι εσείς. Τι προτιμάμε, την μετάνοια ή την αντίδραση; Ασφαλώς προτιμάμε την μετάνοια. Καιρός λοιπόν να πέσουμε στα γόνατα,

Αμήν.

176 γ
Κυρ. Του Τυφλού 2002
Απομαγνητοφωνημένα κηρύγματα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου
Πηγή: http://agia-varvara.blogspot.com/