Χαίρε ευλογημένε Ιβάν, πού με τους ποταμούς των δακρύων μιας σκοτεινής νύχτας, εξαγόρασες την αιώνια χαραυγή των Ουρανών.

Να προσεύχεσθε για τους συγγενείς σας χωρίς να αγχώνεσθε για τη σωτηρία τους, γιατί έτσι χάνετε την επικοινωνία σας με τον Χριστό και δείχνετε ολιγοπιστία. Να τα αναθέτετε όλα με εμπιστοσύνη στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού.
Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Πάντοτε Πριν Την Αυγή,… Είναι Το Πιο Πυκνό Σκοτάδι (Αληθινή Διήγηση)
Ημερολόγιο του Ιβάν Στάρτσκωφ, υπολοχαγού Β’ τάγματος του Σοβιετικού στρατού

«…12 Δεκεμβρίου 1941… Βρίσκομαι στο Γενικό Νοσοκομείο κάποιας γερμανικής πόλεως… δεν ξέρω τ’ όνομα της, αφού με μετέφεραν εδώ από το πεδίο μάχης ενώ ήμουν σε κώμα… Η αλήθεια είναι πώς δε θέλω να μάθω τ’ όνομα της… τι μ’ ενδιαφέρει άλλωστε; Εκτός αυτού κανείς δεν έκανε τον κόπο να μου το πει.

Η κατάσταση μου είναι κυριολεκτικά τραγική. Προ τριών μηνών περίπου στη φοβερή μάχη του Λένινγκραντ ηττηθήκαμε από τους Γερμανούς Ναζί, με μεγάλες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Εγώ πληγώθηκα θανάσιμα στα δύο πόδια από έκρηξη χειροβομβίδας και στο αριστερό χέρι από κάποια αδέσποτη σφαίρα.

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός η ταινία (με ελληνικούς υπότιτλους)

 

Ο αδελφός μας Εφραίμ μοναχός (πρώην Αντώνιος Frank Atwood) κηδεύτηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Αριζόνας.

Πέρασε 37 χρόνια στην κόλαση, στα καταχθόνια της πιο αυστηρής φυλακής, και σε μια ημέρα εκσφενδονίστηκε σαν σφαίρα στον ουρανό!
Τελικά πραγματοποιήθηκε αυτό που έγραψε στην τελευταία του δήλωση:
"Επιτέλους θα ελευθερωθώ από τους γήινους δεσμούς που έχουν σακατέψει το σώμα μου και μου προκαλούν βασανιστικό πόνο. Και δεν θα ζω πια σε έναν κόσμο στον οποίο οι άλλοι υποφέρουν από την ίδια μου την ύπαρξη..."
Αιωνία του η μνήμη. Ας έχουμε την ευχή του και ας πρεσβεύει και για εμάς από τον ουρανό! Αμήν.

Στην α΄ φωτογραφία διακρίνεται όρθιος ο Ηγούμενος Ι.Μ. Αγ. Αντωνίου Αριζόνας αρχιμ. Παΐσιος. Κάτω ο μακαριστός π. Εφραίμ και η σύζυγός του Σάρα.
Στην β΄ φωτογραφία το ειρηνικό λείψανο του π. Εφραίμ.

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ (ΒΟΪΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ)

 

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ (ΒΟΪΝΟ-ΓΙΑΣΕΝΕΤΣΚΙ)

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗΣ

1877-1961

ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΣ

Ο Άγιος αρχιεπίσκοπος Λουκάς, κατά κόσμον Βαλεντίν του Φέλιξ Βόινο-Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14/27 Απριλίου 1877 στο Κέρτς της χερσονήσου της Κριμαίας. Το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε ήταν ιδιόμορφο, καθώς ο πατέρας του ήταν ρωμαιοκαθολικός, ενώ η μητέρα του, αν και ορθόδοξη, περιοριζόταν σε καλές πράξεις χωρίς να συμμετέχει ενεργά στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.

Πολύ νωρίς μετακομίζουν στο Κίεβο. Στο Κίεβο ο Βαλεντίν αποφασίζει να σπουδάσει ιατρική. Παίρνει το πτυχίο του με άριστα το 1903 και παρακολουθεί μαθήματα Οφθαλμολογίας.

Άσκηση ιατρικής – οικογένεια

Το 1904, με το ξέσπασμα του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου εργάστηκε ως χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε με την Άννα Βσιλίγιεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάζεται σε διάφορα επαρχιακά νοσοκομεία. Οι επιτυχίες του είναι τόσες πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού. Την ίδια εποχή μελετάει σχετικά με την τοπική αναισθησία και συντάσσει επιστημονικά άρθρα. Διαπρεπής στις εγχείρησης των οφθαλμών και αποφασίζει να ασχοληθεί με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

 

Χριστός Ανέστη!

Μία προσφώνηση, ένας χαιρετισμός που ακούραστα θα υποκαταστήσει κάθε άλλον χαιρετισμό για τις επόμενες σαράντα μέρες, μέχρι την Ανάληψη.

Χριστός Ανέστη!

Αυτήν τη μεγάλη Πασχαλιά νιώθουμε ότι την εορτάζουμε σα να ήταν η πρώτη Πασχαλιά της ζωής μας.

Όχι ότι θα λησμονήσουμε τίς προηγούμενες. Όχι, δεν θα λησμονήσουμε τί μας επιφύλαξαν οι Πιλάτοι των καιρών μας τις δύο περασμένες Μεγάλες Εβδομάδες, τις δύο περασμένες Πασχαλιές. Τότε που όλος ο πιστός λαός πήραμε γεύση από τα Πάθη του Κυρίου. Τότε που η πίστη μας ντύθηκε την ψευδοπορφύρα των «ειδικών». Τότε που ο απλός λαός ραπίστηκε με εξευτελιστικά πρόστιμα. Τότε που έγινε αβάσταχτος ο Γολγοθάς των αδυνάμων που ξέμειναν, περιμένοντας την κρυφή αξιοπρεπή ελεημοσύνη από φιλόπτωχα που έμειναν κλειδωμένα και άδεια. Τότε που τα Άγια Μυστήριά μας και οι λειτουργοί τους χλευάστηκαν και εμπαίχθηκαν από επίσημα χείλη. Τότε που οι καρδιές μας ποτίστηκαν με πίκρα και όξος. Τότε που η ενότητα των πιστών δοκίμασε τον εσμυρνισμένον οίνο. Τότε που στις οθόνες έριχναν ζάρια για τον χιτώνα του Χριστού και που μόνο ο Κύριος γνωρίζει τα αργύρια που έκαναν τον αγρό του κεραμέως, αγρό αίματος. Τότε που οι κεκοιμημένοι μας ενταφιάζονταν έρημοι, όπως ακριβώς ο Χριστός μας αποκαθηλώθηκε έρημος στα χέρια λίγων. Τότε που οι μαθητές Του έμεναν τρομοκρατημένοι, κλειδωμένοι, ανύπαντροι, αβάπτιστοι, ανεξομολόγητοι, ακοινώνητοι. Τότε που ποινικοποιήθηκε η παρηγοριά της καμπάνας, η ελπίδα της λιτανείας, το ίδιο το αναστάσιμο φως.

Κι όμως, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν». Όσοι κλωτσούσαν την πίστη μας, κλώτσησαν σε καρφιά. Κληρονόμησαν για τον εαυτό τους τον αφορισμό και την αποστροφή του Λαού μας. Αλλά οι διώκτες του Λαού μας, παρά τη θέλησή τους, έγιναν ευεργέτες του. Η πίστη μας κοσκινίστηκε αλλά χαλυβδώθηκε. Ο νους κατανόησε τις ένδοξες κατακόμβες. Και επιτέλους καταλάβαμε αυτό που ίσως κατά βάθος αρνούμασταν να πιστέψουμε: η δυνατότητα της δικής μας Ανάστασης, ως πρόσωπα και ως λαός, δεν είναι ούτε δεδομένη, αλλά ούτε απίθανη – παρά είναι ελεύθερη επιλογή μας, ένα πανάκριβο δώρο που μάς χάρισε ο ζωοδότης Κύριος.

Ο Χριστός μας βεβαιώνει για την Ανάσταση όλων μας λέγοντας: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα.» (Ἰωαν. 11, 25-26).

Και πώς πιστεύουμε; Ακολουθώντας έναν δρόμο που έχει δοκιμασίες. Ο δρόμος ξεκινά με την αποδοχή μιάς φοβερής πρόσκλησης: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» (Μᾶρκ.8,13). Η Ανάσταση δεν εξιχνιάζεται με την αισθησιοκρατία, ούτε προσεγγίζεται με τη λογική. Πολύ δε περισσότερο, δεν έρχεται ενώ καθόμαστε σταυροπόδι. Ο θρίαμβος του Χριστού κρύβεται στην σκοτεινότερη ώρα του διωγμού.

Θα έρθει η στιγμή που θα ακούσουν οι νεκροί την φωνή του Θεού και θα αναστηθούν, όπως περιγράφεται στην προφητεία του Ιεζεκιήλ (κεφ. 37) την οποία διαβάζουμε το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής. Ο Προφήτης μας πληροφορεί ότι στο όραμα του, ο Θεός τον έβγαλε σε μία πεδιάδα γεμάτη ξηρά οστά. Κι έδωσε ο ίδιος εντολή στα οστά να λάβουν σάρκα και να σηκωθούν.

Και αν νιώσαμε την πατρίδα μας σαν κοιλάδα γεμάτη ξηρά οστά, η δύναμη της Ανάστασης θα δυναμώσει τον Λαό μας.

Ο Νικητής του θανάτου έρχεται!

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς Ανέστη!

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους!

Πηγή: https://www.facebook.com/101145635135174/posts/496897905559943/?sfnsn=mo

«Ανάστα ο Θεός»: Αναστήσου Θεέ μας, πάνω στην καλύτερη ώρα, τώρα που μας ζυγώνει το σκοτάδι! Ελευθέριος Ανδρώνης

Πάνω στο πιο βαθύ σκοτάδι, σε πείσμα των αντίθεων και των εχθρών της Εκκλησίας, ο πιστός λαός φωνάζει το «Ανάστα ο Θεός»!

Πάνω στο πιο βαθύ σκοτάδι, σε πείσμα των αντίθεων και των εχθρευόμενων την Εκκλησία, ο πιστός λαός φωνάζει το «Ανάστα ο Θεός»!

Ανάστα ο Θεός! Αν οι λαοί ορίζουν εθνικές επετείους και γιορτάζουν με μεγαλοπρεπείς γιορτές και σημαιοστολισμούς και παρελάσεις τη νίκη τους απέναντι σε κάποιον μεγάλο εχθρό που απείλησε την πατρίδα τους, τότε πόσες χαρές και πόσες τιμές χωρούν για τη νίκη του Χριστού απέναντι στην αυτοκρατορία του θανάτου;

Υπάρχει μεγαλύτερος δυνάστης από τον θάνατο; Υπάρχει μεγαλύτερος τύραννος; Σαρώνει τα έθνη, αφανίζει γενιές, χτυπά απροειδοποίητα, επιτίθεται σε γέρους, νέους και παιδιά. Δεν κάνει διακρίσεις σε πλούσιους και φτωχούς, σε άσημους και σε διάσημους. Μόνιμος διώκτης, ακοίμητος ληστής, ο θάνατος κραδαίνει αδιάκοπα τη δαμόκλειο σπάθη του φόβου και του τρόμου πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων.

Κι όμως, τέτοια ανείπωτη τιμή μας έκανε ο Χριστός με τη θυσία του. Ταπείνωσε τον μεγαλύτερο εχθρό μας, έδεσε τον θάνατο χειροπόδαρα και τον εξευτέλισε. Πόση ευφροσύνη, πόσο σκίρτημα, πόση αστέρευτη ελπίδα γεννά αυτό το γεγονός;

Σε κάθε Ορθόδοξη εκκλησιά, απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου, έρχεται το πρώτο χαρμόσυνο μήνυμα. Αδημονούν οι πιστοί για την ένδοξη Ανάσταση. Φωνάζουν «Ανάστα, ο Θεός, κρίνων την γην ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι»! Αναστήσου, σήκω πάνω, ω Θεέ και κρίνε τη γη, γιατί δική σου κληρονομιά θα γίνουν όλα τα έθνη!

Εις την Σταύρωσιν (Μέρος Γ’) Απόδοση κοντακίου του Αγίου Ρωμανού στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη

 

  

(Φωτ.: pixabay.com/chaddyfynn)

Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού για την Πέμπτη της ε’ εβδομάδος 

των νηστειών με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού αίνος».

Στο έργο του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη αναφέρεται ως «κώδικας χωρίς τίτλο»¹.

 Οι Maas και Τρυπάνης το τιτλοφορούν «On the Crucifixion» (Εις την Σταύρωσιν), 

σύμφωνα με τη θεματολογία του². Τον τίτλο αυτό υιοθετεί και ο Ι.Γ. Κουρεμπελές

 στο δοκίμιο Γνώση ζοφοφόρος και γνώση ζωηφόρος μέσα από τη δραματουργία

 του κακού στο κοντάκιο του Ρωμανού του Μελωδού «Εις την σταύρωσιν”»³.

Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας. 

Διαβάστε εδώ το Μέρος Α’ και εδώ το Μέρος Β’.

ις’. «Κι αν τώρα με κατηγορείς λέγοντας όσα λέγεις, ω Δράκοντα
μην το ξεχνάς: είμαι κι εγώ που σ’ έχω δει να στέκεις φοβισμένος·

 και τούτο περισσότερο με κάνει να τρομάζω.
Δεν σ’ είδα ‘γώ να σπαρταράς, δεν σ’ είδα ‘γώ να τρέμεις,
κακήν κακώς σαν σ΄ έδιωξε απ’ το νεκροταφείο;
Πες μου δεν σε ξωπέταξε απ’ το παιδί που κράταγες, της Χαναναίας την κόρη;
Κι ύστερα απ’ τον κωφάλαλο κείνον εκεί τον νέο,
Αυτός δεν σ’ αποξένωσε,
Αυτός που βρίσκεται παντού και συγκροτεί τα πάντα;»