Εκπαιδευτικά προγράμματα σεξουαλικής αγωγής κουρελιάζουν την παιδική αθωότητα από το νηπιαγωγείο

των Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη - Σοφία Χατζή

Η γιατρός Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη, ιδρυτικό μέλος του κινήματος «Μαμά, μπαμπάς και παιδιά» μιλά για τα νέα εκπαιδευτικά προγράμματα που ψήφισε, παρά τις αντιδράσεις, το ΥΠΕΠΟ, αλλά και για το νομοσχέδιο για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από το νηπιαγωγείο!

Η παραδοσιακή οικογένεια, δηλαδή το έγγαμο ζευγάρι, η μητέρα με τον πατέρα, που μεγαλώνουν από κοινού τα παιδιά τους και έχουν τη διάθεση να μείνουν δεμένοι για όλοι τους τη ζωή, υποβαθμίζεται στις μέρες μας, με πολλούς τρόπους. Για τον λόγο αυτό, τα Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία των Αθηνών, αποφάσισαν να δημιουργήσουν από κοινού το κίνημα “Μαμά-μπαμπάς και παιδιά” προκειμένου να υποστηρίξουν την οικογένεια ως βασική μονάδα της κοινωνίας σύμφωνα με τις αρχές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η γιατρός και πνευμονολόγος Παναγιώτα Χατζηγιαννάκη, ιδρυτικό μέλος του κινήματος μιλά στην Ορθόδοξη Αλήθεια για τον σύλλογο που δημιουργήθηκε, με στόχο να στηρίξει την παραδοσιακή οικογένεια.Θα αναφερθεί επίσης στα νέα εκπαιδευτικά προγράμματα που τον Ιούνιο, παρά το ότι στη δημόσια διαβούλευση υπήρξε μεγάλη αντίδραση, το υπουργείο προχώρησε και ψήφισε. Θα μας πληροφορήσει για ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο που αφορά στην εισαγωγή των δεξιοτήτων ζωής στα σχολεία με το οποίο προωθούνται τα λεγόμενα συμπεριληπτικά προγράμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, από την αθώα ηλικία των παιδιών του νηπιαγωγίου.

Κα Χατζηγιαννάκη μιλήστε μας για την ανάγκη που δημιουργήθηκε, ώστε να συσταθεί το εν λόγω κίνημα.

Όλα αυτά τα μέτρα εναντίον της παραδοσιακής οικογένειας και ενώ λαμβάνονται με τη δικαιολογία ότι θα κάνουν την κοινωνία μας πιο λειτουργική, θα φέρουν την ευτυχία στην οικογένεια, θα καταπολεμήσουν την κακοποίηση και την «ανελαστικότητα της παράδοσης», φέρνουν άσχημα αποτελέσματα.

Περνώντας τα χρόνια, οι γάμοι λιγοστεύουν, και από αυτούς οι περισσότεροι καταλήγουν σε διαζύγιο, οι νέοι μας παντρεύονται όλο και μεγαλύτεροι, κάνουν όλο και λιγότερα παιδιά και σε μεγαλύτερη ηλικία, οι κακοποιητικές σχέσεις και οι αμβλώσεις είναι η ζωντανή πραγματικότητα, δεν υπάρχουν άνθρωποι να ονειρεύονται την πολύτεκνη οικογένεια. Η οικογένεια υποβαθμίζεται σαν αξία και στόχος ζωής, και αυτό που κανονικά αποτελεί το στήριγμα του ανθρώπου, στις μέρες μας προωθείται ως ένας δευτερεύων ανάξιος λόγου θεσμός.

Ὁ ΕΛΛΗΝ ἥρωας πού ἔκανε τό κορμί του κοντάρι γιά τήν Σημαία! (Στά Σχολεία Πότε θά ΔΙΔΑΧΘΟΥΝ ΟΛΑ αυτά; Έ; )

Τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Σπύρου Καγιαλέ!

Ξημέρωμα του 1897 η Κρήτη «βράζει» από τις θηριωδίες των Τούρκων.

Οι Κρητικοί αποφασίζουν να κηρύξουν την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα.

Στον Προφήτη Ηλία του Ακρωτηρίου Χανίων Κρήτης οχυρώνονται οι επαναστάτες και υψώνουν την ελληνική σημαία, που τους παρέδωσε ο ύπαρχος του θωρηκτού «Ύδρα» Κωνσταντίνος Κανάρης, εγγονός του ναύαρχου Κανάρη.

Εκτός από τους Τούρκους, έχουν να αντιμετωπίσουν και την αντίδραση των Μεγάλων Δυνάμεων (Ιταλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Αγγλίας και Ρωσίας), που στις 9 Φεβρουαρίου 1897, ξεκινούν σφοδρό βομβαρδισμό.

Μία από τις οβίδες κτυπά και καταρρίπτει τον ιστό με την ελληνική σημαία.


Ο οπλίτης Σπύρος Καγιαλές-Καγιαλεδάκης με μεγάλο κίνδυνο για την ζωή του πετάγεται μέσα στην πύρινη κόλαση του βομβαρδισμού, ξαναστήνει τον ιστό και η σημαία κυματίζει και πάλι περήφανη.

Μια νέα οβίδα καταρρίπτει και πάλι τον ιστό.
Ο Σπύρος Καγιαλές-Καγιαλεδάκης τον ξαναστήνει όπως πριν.

Τρίτη οβίδα θρυμματίζει πια τον ιστό και ρίχνει κάτω την σημαία.

Τότε συνέβη κάτι το απίστευτο, κάτι ανεπανάληπτο:

Ο Σπύρος Καγιαλές – Καγιαλεδάκης αρπάζει την σημαία και την ανυψώνει κάνοντας το ίδιο του το σώμα κοντάρι!

Μόλις οι ναύαρχοι του ενωμένου στόλου είδαν με τα κιάλια ότι η σημαία και πάλι κυματίζει με κοντάρι έναν… επαναστάτη, δεν πίστευαν στα μάτια τους και αμήχανοι διέταξαν παύση πυρός.

Έφθασε η ώρα να αντιδράσουμε! Το Κρυφό Σχολειό είναι πεπρωμένο

Στον μακαριστό Γέροντα Χρυσόστομο…

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Όχι, δεν είναι λάθος γραμμένη η λέξη. «Μαναστήρια» ονόμαζε ο λαός τις ιερές μονές του Γένους. Στο βιβλίο του Χρήστου Χρηστοβασίλη (1862-1937), για τον οποίο όπως προσφυώς γράφτηκε, «ίσως δεν ήταν λόγιος αλλά κλεφταρματολός», με τίτλο «Ηρωικά διηγήματα», διαβάζουμε για τις τελευταίες ορμήνειες του βαριοπληγωμένου μετά από μάχη με τους Τούρκους, Αητόγιαννου, του τιμημένου και ξακουσμένου αρχηγού, «πούχε εξήντα χρόνια Κλέφτης και δώδεκα πληγές στο κορμί του». Ξεψυχά ο γερο-καπετάνιος, στο μοναστήρι του Άι-Λιά, αετοφωλιά της Παναγίας στην Πίνδο.

«Έχω κι άλλο ένα σας πω και να σας παρακαλέσω. Να βοηθάτε τα μαναστήρια όσο μπορείτε. Χωρίς αυτά τα μαναστήρια δεν θα μπορούσε να ζήσει η Κλεφτουριά που λευτέρωσε την Ελλάδα! Να κόβετε από την χαψιά σας και να δίνετε στα μαναστήρια. Δεν έχω άλλο τίποτε να σας πω. Σχωράτε με κι ο Θεός σχωρέσ’ σας». (σελ. 223).

Γράφω το παρόν κείμενο με πολλή συγκίνηση. Πρόσφατα εκοιμήθη εν Κυρίω ένας αετός της Ορθοδοξίας μας, ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Νικοδήμου, πατήρ Χρυσόστομος. Ο μακαριστός Γέροντας, είχε ιδρύσει, ήταν κτήτωρ, όχι μιας Ιεράς Μονής. Αλλά ίδρυσε και έκτισε ένα «μαναστήρι». Το μαναστήρι του Οσίου Νικοδήμου, που στέκει μάνα και ελπίδα και του λαού του Κιλκίς, και της πατρίδος, αλλά και όλης της ορθόδοξης εκκλησίας του Χριστού.

Με περιέβαλε με την αγάπη του – κι ας μου συγχωρεθεί το πρώτο πρόσωπο – με τιμούσε με την φιλία του, με στήριζε, με συμβούλευε. Ανέβαινα το όρος Πάικο, στο μαναστήρι του, με πολλή χαρά, γιατί ήξερα ότι θα συναντήσω έναν πνευματικό πατέρα, έναν λεβεντάνθρωπο, έναν αρχοντικό, προσηνή, φιλότιμο, ακέραιο και ασυμβίβαστο με την περιρρέουσα ασχήμια, ηγούμενο. (Αρχοντιά και φιλότιμο που συναντάς σ’ όλη την εκλεκτή αδελφότητα της μονής). «Δημήτριε, Δημήτριε, μας ξέχασες…», και το πρόσωπο έλαμπε από καλοσύνη και χαρά του αειμνήστου Γέροντα. Έσκυβα το κεφάλι με σεβασμό και τον άκουγα, τα λόγια του, χρυσά σταλάγματα σοφίας και σύνεσης. Νουθεσίες πολυτίμητες, από έναν αληθινό αγωνιστή της Πίστεως και της Πατρίδος. Πραγματικός πατριδοφύλακας ο Γέροντας, αντίκριζε με πολύ πόνο και οδύνη την κατρακύλα μας. Αγωνιζόταν ανύστακτα με τα όπλα του. Συνέδρια και ημερίδες. Ομιλίες επιφανών Ελλήνων. Εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών. Κατασκηνώσεις που επιτελείται αγωγή εθνικής παιδείας και ορθόδοξης βιοτής. Έργο πνευματικό, λίγο το φανερό. Αφθονοπαρόχως το κρυφό, τεράστιο, και στα εκατοντάδες πνευματικοπαίδια του και σε πολλούς που προσέτρεχαν απελπισμένοι, και εύρισκαν στήριγμα και παραμυθία, στο ακούραστο πετραχήλι του. Παροιμιώδης η προσφορά του σε εμπερίστατους ανθρώπους, η αρετή της ελεημοσύνης, που στόλιζε τον σπουδαίο Γέροντα. «Μάνα», το μοναστήρι του για πολύ κόσμο, «μάνα» πνευματική, αλλά και υλική. Όλα για τον συνάνθρωπο, την πατρίδα, θυσία για την άμωμο Πίστη των αγίων Πατέρων ημών. Κρυστάλλινη η άποψή του για την Ορθοδοξία και τους «κρυφοδαγκανιάρηδες» που την υποβλέπουν. Ένας «κλεφταρματολός» του Γένους ο μακαριστός Γέροντας με ήθος μακρυγιάννειο: «Όταν μου πειράζουν την Πατρίδα και Θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ΄νεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάμουν».

Με τίμησε με την έκδοση ενός βιβλίου μου. Με δική του παρότρυνση και με την συνδρομή των πατέρων της μονής για τέσσερα χρόνια φιλοξενούνταν κείμενά μου στο περ. «ΑΦΥΠΝΙΣΗ», κείμενα που εκδόθηκαν σε βιβλίο με τίτλο. «Τα άθεα γράμματα και η Παιδεία του Γένους». Δοξάζω τον Θεό που διαβάζω στον πρόλογο τα αρωματισμένα λόγια του. Από τις πιο ακριβείς, εύστοχες και σοφές «διαγνώσεις» για την Παιδεία.

«…Ανέκαθεν η παιδεία μας είχε χαρακτήρα χριστοκεντρικό. Πρώτιστος στόχος της ήταν η πνευματική καλλιέργεια του νέου, αποσκοπούσε δηλαδή να οδηγήσει τον μαθητή στην απαραίτητα αυτογνωσία και τελικά στην θεογνωσία, που είναι και το κατ΄ εξοχήν ζητούμενο…

Σήμερα όμως η Παιδεία έχει αλλοτριωθεί σε βαθμό επικίνδυνο. Δεχόμενη θανάσιμα χτυπήματα με τις αλλεπάλληλες “αλλαγές” στα εκπαιδευτικά προγράμματά της έχει υποστεί μια ανυπολόγιστη καταστροφή, αφού ξένα κέντρα εξουσίας και λήψεως αποφάσεων καθορίζουν και αυτό το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων! Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του έθνους μας, η Γλώσσα, η Ιστορία, η ορθόδοξη Πίστη πλήττονται εδώ και πολλά χρόνια συστηματικά και συνειδητά από φανερούς και κυρίως “αοράτους” εχθρούς…

Καθημερινώς μια τραγωδία, με ανυπολόγιστες συνέπειες συντελείται στα σχολεία μας. Δυστυχώς, όμως, φαίνεται ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ούτε και αποτιμήσει ακόμη το μέγεθος αυτής της συντελούμενης εθνικής καταστροφής.! Χρόνια τώρα άσπονδοι εχθροί της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού επιχειρούν συστηματικά να γκρεμίσουν μέσα από τις ψυχές των νέων μας, καθετί που θυμίζει Χριστό και Ελλάδα, να αποσυνδέσουν τους μαθητές από την δισχιλιετή ορθόδοξη ελληνική παράδοση του έθνους. Με προμελετημένες κινήσεις και καταχθόνια σχέδια, που έχουν εξυφάνει από καιρό, εργάζονται επιμελώς επιζητώντας ηθική, πνευματική και εθνική εξόντωση των ελληνοπαίδων. Και, εν πολλοίς, δυστυχώς, το έχουν καταφέρει! Δύο γενεές Ελλήνων μαθητών έχουν αποφοιτήσει από τα σχολεία άγευστοι εντελώς αληθινής παιδείας, παραμένοντας εσαεί τυφλοί πνευματικά και γλωσσικά νήπιοι. Χιλιάδες από αυτά τα παιδιά έχουν οδηγηθεί ήδη στην αποχαύνωση και την λήθη. Είναι αυτά που θα αποτελέσουν αύριο – όταν κληθούν από εκείνους που τους εξέθρεψαν – τις ορδές των Γενιτσάρων. Βιώνουμε με οδύνη και φρίκη εδώ και χρόνια τον πνευματικό αυτό εξανδραποδισμό του Γένους. Τα διαβρωτικά σημάδια αυτής της βαθιάς πνευματικής κρίσης, ήδη προ πολλού ψηλαφητά και ευδιάκριτα, διαγράφουν δυστυχώς ένα δυσοίωνο και πού ζοφερό για την πατρίδα μας μέλλον…

Έφθασε η ώρα να αντιδράσουμε! Το Κρυφό Σχολειό είναι πεπρωμένο, φαίνεται, να ξαναζήσει στις μέρες μας. Ο καθένας μας μπορεί να δημιουργήσει ένα Κρυφό Σχολειό ή, στην ανάγκη, να γίνει ο ίδιος ένα Κρυφό Σχολειό!…Αυτή είναι η λύση όπως μας την δίδαξαν οι ηρωικοί πρόγονοί μας…».

Λόγος ευθύς, ασυμβίβαστος, έντιμος, έμπονος. Λόγος με διαγνωστική τόλμη, λεβέντικος, όπως ήταν όλος ο ιερατικός του βίος. Αυτός ήταν ή, μάλλον, είναι ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος. («Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών παρά Υψίστω»). Και δανειζόμενος κάτι από τον Παπαδιαμάντη: «Απήλθε ήδη να αναπαυθεί, εκ των τοσούτων παλαισμάτων, ο γεραρός της Ορθοδοξίας και του Γένους μας αγωνιστής. Τελέσας τον δρόμον και τον καλόν αγώνα απεδήμησε προς τον αθλοθέτην και βραβευτήν Χριστόν». Αιωνία η μνήμη του αγαπημένου μας Γέροντα Χρυσοστόμου, να έχουμε την ευχή του.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Της δευτέρας παρουσίας (Μέρος Α’) Από τον Θεόφιλο Πουταχίδη

Ο Ρωμανός και η Παρθένος. Μικρογραφία από το 

«Μηνολόγιο του Βασιλείου Β’» (πηγή: Πανεπιστήμιο Βιέννης)

Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού αφιερωμένο στην δευτέρα παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας.

Προοίμιο

Τότε Θεέ μου που θα ’ρθείς ξανά στη γη με δόξες,
θα τρέμουνε τα σύμπαντα
κι ένα ποτάμι από φωτιά μπροστά απ’ εκεί που θα σταθείς θα ρέει πυρωμένο∙
και τα βιβλία θ’ ανοίξουνε και όλ’ όσα μείναν μυστικά θε να φανερωθούνε…
Τότε… κι εμέ μην με ξεχνάς και σώσε με τον δόλιο από την άσβηστη φωτιά
κι αξίωσε με να σταθώ κι εγώ στα δεξιά Σου
ω, δικαιότατε Κριτή!
Οίκοι

α’. Κύριε μου Υπεράγαθε, σαν φέρνω στο μυαλό μου τι δικαστήριο φοβερό φυλάγεις για το
[τέλος,
και όλα όσα θα γενούν της Κρίσεως την ημέρα,
φρίκη με πιάν’ ανείπωτη και ταραχή μεγάλη, ότ’ η ίδια μου η συνείδηση αρχίζει να μ’ ελέγχει.
Όταν, λοιπόν, στο θρόνο Σου τότε θε να καθίσεις κι αρχίσεις την εξέταση του πάσα ενός να
[κάνεις,
κουράγιο δεν θα βρει κανείς τις αμαρτίες που ‘κανε να αρνηθεί μπροστά Σου,
γιατί η αλήθεια τότ’ εκεί θα τα φωτίζει όλα κι όλοι δειλά θα στέκουμε από τρόμο παγωμένοι.
Από τη μια θα ακούγονται της γέεννας οι φλόγες με κρότο να τριζοβολούν∙ κι από την άλλη
[αντάμα θα ακούγοντ’ οι αμαρτωλοί τα δόντια τους να τρίζουν.
Γι’ αυτό και Σε θερμοπαρακαλώ, σαν έρθ’ αυτό το τέλος, ελέησέ με τον φτωχό, λυπήσου με
[κι εμένα
ω, δικαιότατε Κριτή!

β’. Κείνη την πρώτη τη φορά που ήρθ’ ο Κύριος μας στη γη και εμφανίστηκε ανάμεσα σ’ ανθρώπους,
χωρίς να έχει χωριστεί απ’ τον γεννήτορα Θεό που λέγεται Πατέρας,
κανείς δεν πήρε είδηση απ’ όσους είν’ κει πάνω∙ τις Εξουσίες εννοώ, αλλά και τις Δυνάμεις
[και τ’ άλλα τα Αγγελικά τα τάγματα τα όσα.
Κι ήρθε κι εναθρωπίστηκε κατά το θέλημά Του, Αυτός που πριν τόσον καιρό έπλασε τους
[ανθρώπους,
και αναλήφθηκ’ ύστερα να πάει προς τον Πατέρα∙ κι ας μην υπήρξ’ ούτε στιγμή που να Τον
[είχ’ αφήσει και χώρια Του να ’χε βρεθεί.
Μέγα Σου το μυστήριο Σωτήρα και Χριστέ μου κι άνθρωπος δεν είναι κανείς για να το
[εξηγήσει.
Χωρίς να απομακρυνθείς καθόλου απ’ τον Πατέρα πήγες και Τον συνάντησες με την Ανάληψή
[Σου.
Εσύ που εισ’ αχώριστος πάντοτε απ’ Αυτόν, στα σύμπαντα είσαι πανταχού κι η Χάρη Σ’ τα
[γεμίζει
ω, δικαιότατε Κριτή!

Ἡ ὑγεία ὡς ἀγαθό ὁμιλία τοῦ Πρωτ.Στυλιανοῦ Καρπαθίου,Θεολόγου-Ψυχιάτρου, Δρ.τοῦ Παν.Ἀθηνῶν

https://youtu.be/LRoZR5FNnCs

H Κίνηση Ορθοδόξων ΠΟΛΙΤΩΝ «Παρεμβολή»

 Προσκαλεί τά μέλη καί τούς φίλους τῆς, ἀλλά καί κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό, πού προβληματίζεται γιά ὅσα συμβαίνουν στίς μέρες μας, σε νέα πνευματική εὐκαιρία.

 Πρόκειται γιά ὁμιλία τοῦ Πρωτ. Στυλιανοῦ Καρπαθίου, Θεολόγου-Ψυχιάτρου, Διδάκτορος τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, 

μέ θέμα 

«Ἡ ὑγεία ὡς ἀγαθό».

 Ὁ ἐπικαιρικός χαρακτήρας τοῦ θέματος εἶναι προφανής, θεωροῦμε δέ ἐπιτακτική τήν ἀνάγκη νά τεθεῖ τό ζήτημα τῆς ὑγείας στό πλαίσιο τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, καθώς λόγω τοῦ πανικοῦ πού συντηροῦν τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης (ἀλλά καί κάποιων ἄστοχων -γιά νά τό ποῦμε ἐπιεικῶς- δηλώσεων ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν) εἶναι παραπάνω ἀπό ὁρατός ὁ κίνδυνος νά παγιωθεῖ ἡ ἄγνωστη γιά τό ὀρθόδοξο βίωμα ἀντίληψη ὅτι ἡ ὑγεία τοῦ σώματος, δηλ. ἡ ζωή ὡς βιολογικό -καί μόνο- γεγονός, εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό γιά τόν ἄνθρωπο. 

Φλώρινα, 2021

ΟΙ ‘’ΤΕΛΙΣΚΟΜΕΝΟΙ’’ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΑΣ

 

Γράφει ο π. Στυλιανός Εμμ. Καρπαθίου, Θεολόγος, Ψυχίατρος, Δρ. Βιοηθικής- 1. Τά δύο αρχέτυπα Κιβωτός και Τιτανικός.

Κάποτε, στα πανάρχαια χρόνια, ένας πρωτόπειρος ναυπηγός, αλλά με μαστορική επιδεξιότητα, συνάρμοσε μια Κιβωτό, στα σπλάχνα της οποίας κούρνιασε ταπεινά, σαν σε εύγονη μήτρα, ολόκληρος ο πλούτος της έμβιας δημιουργίας, έως ότου απέστη η οργή Κυρίου, που επέπεσε στη γή, διά το είναι τους ανθρώπους ‘’σάρκας.’’ ‘’Και κατέβη η βροχή και ήλθον οι ποταμοί καί έπνευσαν οι άνεμοι’’ σε μια λυσσομανούσα φύση, αλλά το πλοίο της Κιβωτού έπλεε ασφαλές μέσα σε μια γαλήνια πορεία ζωής, διαφυλάσσοντας στην θαλπωρή των σπλάχνων της την παγκόσμια έμβια δημιουργία.

Και κάποτε άλλοτε, στα χρόνια των ‘’φώτων’’, αφού πέρασαν άγνωστο πόσες χιλιετηρίδες από τότε, ένας εσμός επιστημόνων κατασκεύασε περίτεχνα και με εκπληκτική επιδεξιότητα ένα πλωτό θαύμα μηχανικής και αισθητικής, αγέρωχο πλοίο, που πήρε την σφραγίδα του αβύθιστου, καύχημα της ανθρώπινης μεγαλωσύνης, που θα μπορούσε να αντιπαλέψει νικηφόρα κάθε μήνι των στοιχείων της φύσεως. Ήταν το πλοίο, που του επέγραψαν το όνομα Τιτανικός, όνομα δανεισμένο από τους μυθικούς Τιτάνες, τα υπερφυσικά όντα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, ώστε να φανερώσουν συμβολικά τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού. Και ο Τιτανικός ταξίδευε όχι μέσα σε λυσσομανούντα άνεμο του Ατλαντικού, ούτε αντιπάλευε τα θηριώδη κύματά του, αλλά ἐπλεε σε μια απίστευτη νηνεμία, μέχρις ότου ένας ‘κατεργάρης’ των ωκεανών, καθόλου απρόβλεπτος, μέσα στην απόλυτη νηνεμία, μ’ένα και μόνο σκούντημά του κατάπιε την υπεροχή του Τιτανικού, και «εξέλιπαν ωσεί καπνός αι ημέραι του».

Ο Νώε, ο κατασκευαστής της ταπεινής Κιβωτού, ήτο μαθητής της Σοφίας του Θεού και «όπου (γαρ) άνδρες θεούς σέβοιντο… πώς ουκ εικός ενταύθα πάντα μεστά ελπίδων αγαθά είναι;» {Ξενοφών). Οι άλλοι, παιδιά του ‘’αιώνα των φώτων’’, επηρμένοι τεχνουργοί της υπερκατασκευής του ‘’αβύθιστου’’ Τιτανικού, ήταν αγκυλωμένοι στον εαυτό τους, το μυαλό τους, τη φτώχεια τους, τη κακομοιριά τους. Έτσι, ο πρώτος έσωσε τη ζωή στον πλανήτη και οι δεύτεροι καταποντίσθηκαν στα ανήλιαστα ωκεάνεια βάθη της υπερηφάνειας και του κομπασμού τους. Αγνόησαν το γεγονός, ότι το υπαρκτό είναι μεγαλύτερο από το παρατηρήσιμο.

Η Ιστορία δεν θα μας συγχωρήσει

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Την Τετάρτη ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μίλησε στην κοινοβουλευτική ομάδα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Στην ομιλία του αυτή αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

Αφού δήλωσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι στις συνομιλίες για το Κυπριακό θα συμμετέχει μόνο υπό την προϋπόθεση ότι το πλαίσιο της λύσης θα κινηθεί αυστηρά στην ύπαρξη δύο κρατών, απορρίπτοντας ξεκάθαρα τη λύση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, στράφηκε ευθέως εναντίον του Έλληνα πρωθυπουργού και της ίδιας της Ελλάδας.

Πήραμε από την επίσημη ιστοσελίδα της Προεδρίας της Τουρκικής Δημοκρατίας το κείμενο της ομιλίας του Ερντογάν και ακούσαμε την ομιλία του σε βίντεο.

Το πλήρες κείμενο που αφορά Κύπρο και Ελλάδα το μεταφράσαμε στα ελληνικά, με την κατά το δυνατόν πιστή απόδοση, και το παραθέτουμε παρακάτω.

Ο λόγος είναι ο εξής: Ο Έλληνας πρωθυπουργός, αλλά και κύκλοι που συνήθως απηχούν τις απόψεις του Μαξίμου, χαρακτηρίζουν τις απειλές «ως ρητορικές εξάρσεις για τη δημιουργία κλίματος στο εσωτερικό της Τουρκίας».

Αυτό το βολικό παραμύθι που ακούγαμε επί 20 και πλέον χρόνια, όσο η Τουρκία εξοπλιζόταν, έκανε επιθετικές ασκήσεις, απειλούσε την Ελλάδα και βελτίωνε τα επιθετικά της σχέδια για τη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο –ότι όλα αυτά τα κάνει «για εσωτερική κατανάλωση»–, έφερε την Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής.

Το πολιτικό σύστημα για να καλύψει τις αδυναμίες του, να κρύψει, αλλά και να μην αναλάβει τις ευθύνες του έβρισκε τη βολική αδυναμία, για να έρθουμε στο σημείο όταν έφθασε ο κόμπος στο χτένι να τρέχουμε και να μη φτάνουμε, με τα Rafale και τις φρεγάτες…

Το ΕΛΙΑΜΕΠ και οι άλλοι φορείς που είναι γι’ αυτήν τη δουλειά αποκοίμησαν επί χρόνια την Ελλάδα, δεν προειδοποίησαν τις κυβερνήσεις για την επερχόμενη απειλή που αναγκάστηκε να «συμμαζευτεί» όταν το Oruç Reis αλώνιζε επί μήνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και όταν πλέον η απειλή έγινε ξεκάθαρη.

Εάν οι φορείς που είναι εντεταλμένοι να προειδοποιούν έγκαιρα την Ελλάδα για τις απειλές έκαναν σωστά τη δουλειά τους, δεν θα φτάναμε στο σημείο που φτάσαμε· θα ήταν υποχρεωμένες οι κυβερνήσεις να κάνουν τα απαραίτητα για να αντιμετωπιστεί η απειλή, ειδάλλως θα είχαν ποινικές ευθύνες.

Όμως, όταν χρηματοδοτείσαι από ξένες πρεσβείες και περίεργους χορηγούς πώς να εξυπηρετήσεις τα εθνικά σου συμφέροντα; Όποιος σε πληρώνει, κάτι περιμένει από σένα.