Πώς ή ΑΓΑΠΗ,ή ΤΙΜΗ καί ή ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ μετατρέπεται σέ ΣΧΗΜΑ Φαιδρόν,Θλιβερόν τε καί Οξύμωρον

 Ό Πιστός Λαός τής Καστοριάς γιά ακόμη μία φορά, ετίμησε τόν Μεγάλο καί Θαυματουργό Ευεργέτη του, τόν ΑΓΙΟ ΝΙΚΑΝΟΡΑ.

Ό Λαός τής Δ.Μακεδονίας επί αιώνες τώρα,τύχη αγαθή,είχε ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΡΟΣΤΑΤΗ, ΒΟΗΘΟ, καί ΣΩΤΗΡΑ του, ιδιαίτερα στίς δύσκολες καί πολλάκις ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ περιστάσεις, τόν Αγιο ΝΙΚΑΝΟΡΑ του.

Άς σκεφθούμε γιά λίγο, φίλτατοι αδελφοί, κι άν μπορούμε άς συνειδητοποιήσουμε τήν Ζωή΄΄αν ήταν ζωή αυτή, τών προγόνων μας.Ένας λαός υπόδουλος, τυραννισμένος, βασανισμένος, σκλαβωμένος, χωρίς σχολειά,χωρίς Πανεπιστήμια,χωρίς Νοσοκομεία,χωρίς Μονάδες... Εντατικής Θεραπείας,χωρίς... αναπνευστήρες,χωρίς Γιατρούς καί...Λοιμοξιολόγους,χωρίς Αντιβιωτικά,αντισηπτικά καί άλλα πολλά.Καί επί πλέον ένας λαός πού κρατούσε τό κεφάλι του στήν θέση του, πληρώνοντας φόρο κεφαλικό καί Μπαξίσια στούς Πασάδες, πού ΔΕΝ ώριζε τήν Περιουσία του,τήν Ζωή του, τήν Φαμελιά του καί τά ΠΑΙΔΙΑ του.

Ζωή φριχτή!!! Ζωή ενός ΣΚΛΆΒΟΥ,ενός RES, ένα υποζύγιο δηλαδή,πού συχνά πουλιωταν φθηνότερα κι  από ένα άλογο...

Καταφύγιό του, τότε ήταν τό Ξωκκλήσι του,παρηγοριά του οί πιστοί καί ταπεινοί Παπάδες του,στήριγμα του οί τότε ήρωες καί πολλάκις Εθνομάρτυρες Επίσκοποί του καί πρό παντός Σωτήρες του οι Ζωντανοί καί Θαυματουργοί του Άγιοι,όπως ό Θαυματουργός Άγιος Νικάνορας ,πού τόν καλούσε γιά νά τόν σώσει καί τόν έσωζε τόν λαό του,πολλές φορές,όταν στό μαύρο σκοτάδι τής σκλαβιάς του,προστίθενταν κι άλλα χτυπήματα,κι άλλα δεινά από επιδημίες καί αρρώστιες.

Καί εδώ στόν τόπο μας,φονικές καί μεταδοτικές καί μολυσματικές αρρώστιες,πολλές φορές πλήγωναν τόν λαό .Κι αυτός ό Πιστός καί βασανισμένος λαός κατέφευγε στήν χάρη Του.

Στήν Κοζάνη ,στά Σέρβια(1730),στήν Καστοριά (1908 ),κι αλλού, ό λαός υποδεχόταν  μέ αγάπη ,πίστη καί ελπίδα τά Χαριτόβρυτα Άγ. Λείψανα τού Αγ. ΝΙΚΑΝΟΡΑ κι Εκείνος σκούπιζε τά δάκρυα του λαού του, λούζοντας τον μέ τήν Θαυματουργική Του Χάρη,διώχνοντας μακρυά κάθε θανατικό απ'αυτούς καί τά παιδιά τους.

Ήταν τότε πού πέθαιναν τά παιδιά στήν πόλη μας,από τήν Οστρακιά.Έφεραν τά Άγια Λείψανα τού Αγίου στόν τόπο μας,κι έκαναν παρακλήσεις καί Λιτανείες ,κι Εκείνος σκέπασε καί έλουσε μέ τήν Θ. Χάρη του τόν λαό Του,κι από τήν επομένη,σάν μέ μαχαίρι κόπηκαν οί θάνατοι τών παιδιών.

Γιά τίς πολλές ευεργεσίες τού Αγίου ό πιστός λαός μας,έκτισε καί Τού αφιέρωσε εδώ καί σέ άλλα μέρη πολλούς Ιερούς Ναούς.

Ποτέ ξανά κλειστοί ναοί, του Θεόφιλου Πουταχίδη

Ενώ μαύρα σύννεφα μαζεύονται στον ουρανό της πατρίδας, είναι λες και δόθηκε κάποιο μυστικό σύνθημα για να πραγματωθεί αυτό που γράφει η Αποκάλυψη: «ο αδικών αδικησάτω έτι, και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι, και ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι, και ο άγιος αγιασθήτω έτι» (Αποκ. 22,11). Κι έτσι ξεκαθαρίζουν αρκετά πράγματα. Είναι όντως αποκαλυπτικοί οι δύσκολοι καιροί που ζούμε. Εννοώ ότι στις μέρες μας αρχίζουν ν’ αποκαλύπτονται όλο και πιο καθαρά οι προαιρέσεις, οι προθέσεις, τα πιστεύω, οι νοοτροπίες, ο χαρακτήρας και η κοσμοθεωρία του καθενός. Αρχίζουν να πέφτουν οι μάσκες με γοργούς ρυθμούς.

Τώρα, στα δύσκολα, καταλαβαίνουμε καλύτερα τι καπνό φουμάρει ο καθένας. Όχι μόνο στον περίγυρό μας, αλλά και στον δημόσιο χώρο.

Το δεύτερο κύμα της επιδημίας επίκειται. Ο Τούρκος πήρε ψηλά τον αμανέ. Η παγκόσμια οικονομία και παραγωγή πέφτει. Οι πολεμικές συρράξεις σε Νότο κι Ανατολή σιγοβράζουν∙ καμιά φορά κοχλάζουν προειδοποιώντας δυσοίωνα. Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που είναι ενταγμένοι, ως πιστοί στρατιώτες ο καθένας στο πόστο του, στο πλέον απάνθρωπο σχέδιο εξανδραποδισμού της ανθρωπότητας. Προσχηματικοί αναθεωρητές, διαφωτιστές, ανθρωπιστές και προοδευτικοί. Αγαπολόγοι ενός ανύπαρκτου «άλλου» – ποτέ του πλησίον. Εγωπαθείς, νάρκισσοι, φιλάργυροι, εξουσιολάγνοι που ορύσσουν στοές για ν’ ανοίξουν υπόγειο δρόμο για «το βδέλυγμα της ερημώσεως το ρηθέν υπό Δανιήλ του προφήτου» (Μαρκ. 13,14). Πολύ ζωηρούς τους βλέπω να είναι στις μέρες μας. Και στον δικό μου τον περίγυρο και στη χώρα μας και στον κόσμο γενικότερα μου φαίνονται πιο εκδηλωτικοί, αποφασισμένοι, διεκδικητικοί, αποθρασυμένοι.

Ποιος ξέρει τι θα γίνει μ’ αυτά τα ζητήματα και μ’ ό,τι άλλες δοκιμασίες έρχονται, εξαιτίας της αποστασίας μας από το καλό, τ’ αγαθό και το δίκιο. Πάντως, νομίζω πως γρήγορα θ’ αρχίσει ν’ ανοίγει κι άλλο η ψαλίδα μεταξύ δίκαιων και άδικων, μεταξύ ρυπαρών και αγίων (Αποκ. 22,11). Ουσιαστικά, μεταξύ αυτών που επέλεξαν ν’ αποθέτουν τον άυλο θησαυρό τους στον ουρανό κι αυτών που διαλέγουν να σωρεύουν τον υλικό δικό τους στη γη∙ «όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. 6,21).

Προοδευτικά και όσο τα πράγματα δυσκολεύουν, το ερώτημα που θα τίθεται όλο και πιο ξεκάθαρα, όλο και πιο επιτακτικά, θα σχετίζεται με την πίστη μας στον Τριαδικό Θεό.

Η πίστη μας θα πρέπει να δυναμώνει, να μεγαλώνει, να ολοκληρώνεται, ώσπου να τελειοποιηθεί γινόμενη πλήρης κι απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. «Δικαιοσύνη γαρ Θεού εν αυτώ αποκαλύπτεται εκ πίστεως εις πίστιν, καθώς γέγραπται· ο δε δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται» (Ρωμ. 1,17). «Εκ πίστεως εις πίστιν», λοιπόν, «ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι».

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος πριν από λίγες ημέρες, εξερχόμενος συνεδρίασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου έθεσε ένα –σχετικό με τα παραπάνω– ερώτημα με αφορμή την πανδημία και τους κινδύνους της. Νά τι είπε επί λέξει: «Η εκκλησία έχει έναν νόμο, τον ανώτατο, που είναι ο άνθρωπος. Λοιπόν, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σωθεί ο άνθρωπος. Εάν πεθάνει ο άνθρωπος και δεν υπάρχει ο άνθρωπος, είναι το ερώτημα: την θέλουμε την Εκκλησία; Την χρειαζόμαστε;».

Δεν πρέπει, λοιπόν, φιλότιμα κι εμείς ν’ απαντήσουμε στον Μακαριώτατο ποιμενάρχη μας με ταπεινό φρόνημα και πνεύμα μαθητείας; Για να δει ότι απαντάμε και ν’ αναθαρρήσει, ότι το ποίμνιό του κάθισε κι έμαθε πέντε γράμματα απάνω στα θρησκευτικά μας.

Απαντώντας, λοιπόν, νά τι του λέμε:

α) πράγματι, τον ανώτατο νόμο της Εκκλησίας μας τον θέτει η κεφαλή της, δηλαδή ο Χριστός, με την μείζονα διφυή εντολή της ολοκληρωτικής αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο.

β) Και βέβαια πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σωθεί ο άνθρωπος που είναι κατ’ εικόνα του Θεού κι απ’ Αυτόν πλασμένος ως οντότητα ταγμένη «εις ζωήν αιώνιον». Ως σωτηρία, βέβαια, εννοείται η είσοδος στην αιώνια Βασιλεία των Ουρανών.

γ) Τι κι αν πεθάνει ο άνθρωπος και άνθρωπος δεν υπάρχει; Υφίσταται ο άνθρωπος, παντοτινά υπάρχει. «Ουκ έστιν ο Θεός νεκρών, αλλά ζώντων» (Μαρκ. 12,27). Φυσικά και την θέλει και την χρειάζεται την επίγεια Εκκλησία άμα πεθάνει ο άνθρωπος. Διψά για την εξόδιο ακολουθία, τα μνημόσυνα, τα τρισάγια και τις προσευχές των ζώντων υπέρ της σωτηρίας της ψυχής του. Ως Σώμα Χριστού, βέβαια, η άκτιστη Εκκλησία του Χριστού είναι οργανισμός υπέρχρονος. Παρά τον βιολογικό του θάνατο, όποιος ανήκει σε αυτήν παραμένει αεί ζών μέλος της. Και τότε, πώς μπορεί ένα ζωντανό μέλος να μην θέλει, να μην χρειάζεται το ζωντανό σώμα στο οποίο ανήκει; «Είτε ζωή είτε θάνατος είτε ενεστώτα είτε μέλλοντα, πάντα υμών εστιν, υμείς δε Χριστού, Χριστός δε Θεού» (Α΄ Κορ. 3,22-23).

Hμείς εις Χριστόν Ιησούν επιστεύσαμεν, ίνα δικαιωθώμεν εκ πίστεως Χριστού (Γαλ. 2,16). «Εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν» (Ρωμ. 14,8) εκζητώντες την άκτιστόν Του Εκκλησία, μέσα σε μια ανοικτή, προσβάσιμη σ’ εμάς και μη εκκοσμικευμένη επίγεια Ορθόδοξη Εκκλησία.

Υπομονεύσαμε στο πρότερο κλείσιμο των ναών, για να δείξουμε ότι δεν εξανιστάμεθα απροειδοποίητα και αποτόμως. Για να μπορέσουμε τώρα, εάν οι ναοί ξανακλείσουν, να οργισθούμε χωρίς ενδοιασμούς. Να οργισθούμε απαθώς μεν, καθ’ υπερβολήν δε.

Αναδημοσίευση από http://www.pontos-news.gr/

Ούτε Αγία έχουμε, ούτε Σοφία. του Γ.Παπαδόπουλου Τετράδη

Αφού οι Ελληνες έχουν αποκοπεί από τις ρίζες τους, Κνωσσό, Μυκήνες, Απέλλα, Ακρόπολη, Αγιά Σοφιά, με την αρρωστημένη δήθεν μαρξιστική υποκουλτούρα, που έχει εξοβελίσει την ιστορικά τεκμηριωμένη συνέχεια του έθνους τους από τα σχολεία και τα ΑΕΙ, κάθε βάρβαρος γείτονας μπορεί να τους φτύνει ανενόχλητος.

Και να τους φτύνει ο πιο απολίτιστος λαός του κόσμου, που στα 600 χρόνια παρουσίας στήν κατακτημένη περιοχή που ζεί δεν έχει παράξει ΟΥΤΕ ΕΝΑ δείγμα πολιτισμού, ζώντας στα αρχιτεκτονήματα των λαών που κατέσφαξε, αντιγράφοντάς τα, πλέκοντας, γνέθοντας, ζωγραφίζοντας αυτά που έκλεψε από τους αυτόχθονες και τους γείτονες που κατέσφαξε, και προσευχόμενος στα ακριβή αντίγραφα των ναών που εσύλησε. Παρουσιάζοντάς τα για δικά του.

Ο πιο βάρβαρος εν ζωή λαός του πλανήτη, που ζεί με τη βία και για τη βία σε βάρος όλων των γειτόνων και των αυτοχθόνων, που δεν έχει μάθει ποτέ τι θα πεί δημοκρατία και που ζεί σε μια διαρκή στρατοκρατική δικτατορία απί 600 χρόνια, αντιμετωπίζεται από τις δειλές, ανάξιες, φοβικές ελληνικές κυβερνήσεις σαν άκακο αρνί ή σαν γιγαντιαίος λύκος, ενώ δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα θρασύδειλων, που υποχωρεί τρέχοντας κάθε φορά που βρίσκει μπροστά του λαούς και στρατούς οργανωμένους και αποφασισμένους.

29 Δεκεμβρίου 2010. Πριν σχεδόν 10 χρόνια. Καρυώτης και Μαρκεζίνης προειδοποιούσαν: «Η τραγωδία του Καστελόριζου…»

Τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε που οι καθηγητές Βασίλειος Μαρκεζίνης και Θεόδωρος Καρυώτης έγραψαν ανοιχτή επιστολή στις 29 Δεκεμβρίου 2010, που δημοσιεύτηκε σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά, εκφράζοντας την αγωνία τους για τα εθνικά μας θέματα.

Αναδημοσιεύουμε σήμερα εκείνη την ανοιχτή επιστολή:

Νεόφυτος Μόρφου. Για την επιδημία, την ομολογία και την ευθύνη του επισκόπου.

Οι «λαγοί» της προδοσίας!Γράφει ο Νίκος Ταμουρίδης

Ενώ η Ελλάδα μας βαδίζει στην απόλυτη οικονομική καταστροφή και ο λαός φτωχοποιείται βάναυσα,

Ενώ η χώρα μεθοδικά εποικίζεται από εκατοντάδες χιλιάδες αλλόφυλους οπαδούς του Ισλάμ,

Ενώ η παιδεία και η οικογένεια απαξιώνονται καθημερινά με τα νέα έκφυλα ήθη,

Ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία μας εμπαίζεται και διώκεται με πρόσχημα την λήψη μέτρων κατά του λεγόμενου «κορωνοϊού»,

Ενώ η δημόσια περιουσία αλλά και η ατομική περιουσία του έλληνα πολίτη εκχωρούνται στους ξένους δανειστές,

Οι νενέκοι της πολιτικής και οι σύγχρονοι εφιάλτες, στο όνομα της δήθεν ειρήνης, ετοιμάζονται να παραχωρήσουν θαλάσσια εθνική επικράτεια στην Τουρκία, νομικά διεθνώς κατοχυρωμένη από τις υπάρχουσες διεθνείς συνθήκες στην Ελλάδα. Αυτή μάλιστα η παραχώρηση, εφόσον πραγματοποιηθεί, θα αποτελέσει στρατηγικής φύσεως ήττα, αφού το Καστελόριζο, την υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ του οποίου πρόκειται να «χαρίσουν» στους Τούρκους, αποτελεί το κεντρικό σημείο στήριξης της πραγματικής ΑΟΖ της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο και τον δεσμό της Ελλάδας με την Κύπρο!

Και βέβαια βγάζουν πρώτα τους «λαγούς» της προδοσίας για να προετοιμάζουν την κοινή γνώμη, έτσι ώστε να μην υπάρξει αντίδραση!

Τα πέντε βήματα διάχυσης ενδοτισμού για την ΑΟΖ. Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης

Ιδού λοιπόν πώς διαχέεται ενδοτισμός στην ελληνική κοινωνία.

Στις πρώτες τρεις φράσεις του κ. Ροζάκη στην περιβόητη συνέντευξη στο Κρήτη TV έκανε πέντε φορές χρήση του όρου «μαξιμαλιστικές θέσεις» αναφερόμενος στην Ελλάδα. Ο Σ. Κασσιμάτης της Καθημερινής αφιέρωσε τρία άρθρα τις τελευταίες 15 ημέρες [14.6, «Το κόστος του μαξιμαλισμού», 21.6 «Το κόστος του μαξιμαλισμού 2», 5.7 «Εγκλωβισμένοι στον μαξιμαλισμό») με τον όρο αυτό στον τίτλο του άρθρου, με μέσο όρο μία αναφορά ανά παράγραφο (7 παράγραφοι, 7 αναφορές). Πρώτο βήμα λοιπόν να πειστούμε από σοβαροφανείς πένες ότι η Ελλάδα είναι ο ακραίος της υπόθεσης. 

Δεύτερο βήμα, να εμπεδώσουμε τι σημαίνει «ελληνικός μαξιμαλισμός». Δηλαδή η απαίτηση ότι το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου δικαιούται υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Εγκληματική διαστροφή, διότι αυτό είναι αυτονόητο δικαίωμα που πηγάζει από το Δίκαιο της Θάλασσας και τη σχετική διεθνή σύμβαση του 1982, η οποία εφαρμόζεται από όλες τις χώρες της γης, ακόμα και από τις ελάχιστες που δεν το έχουν υπογράψει.

Τρίτο βήμα η ένδυση της σχετικής επιχειρηματολογίας με μύθους. Ο δήθεν ειδικός κ. Ροζάκης μας είπε ότι το Αιγαίο «θα καταστεί κλειστή θάλασσα εάν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια». Πρόκειται για ωμό, συνειδητό ψεύδος.