Η ΠΟΝΤΙΑ ΓΙΑΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Ήταν ένα απόγευμα της δεκαετίας του ογδόντα. Καθόμουν στο μπαρ του ξενοδοχείου που εργαζόμουν ως υπάλληλος στην Reception, στην κωμόπολη Αλάνια (Alanya) της Αττάλιας (Antalya). Εκείνη τη μέρα δεν είχα βάρδια. Παρόλο που υπήρξε κίνηση στο ξενοδοχείο, κατέπεσα σε μία αδράνεια.

Το να πάρω παραγγελίες, να δέχομαι πελάτες, να καταγράφω ταυτότητες, να συμπληρώνω φόρμες, να απαντάω στα τηλέφωνα κλπ. όλα αυτά με αγανάκτησαν. Παρήγγειλα ένα ποτό και σύρθηκα σε μια γωνιά. Μια ανυπότακτη νοσταλγία, είχε περικυκλώσει τον εγκέφαλο μου. Είχα επιθυμήσει το χωριό μου.

Μόλις είχα ξεκινήσει να ταξιδεύω προς τα παρχάρια (εξοχικά βουνά), της Μαύρης Θάλασσας, κάτω από τη μελωδία του γαβαλιού (φλογέρα) και της λύρας που ανακατευόταν με τα τραγούδια τον κοριτσιών, με ξύπνησε ένας συνάδελφος από το γλυκό όνειρο που μόλις είχε αρχίσει. Είχα ένα τηλεφώνημα από έναν φίλο μου, που δούλευε σε κάποιο άλλο ξενοδοχείο.

Πέρασε καιρός που είχαμε γνωριστεί. Τότε, όταν πρωτογνωρισθήκαμε, μου είχε πει ότι κατά καιρούς φιλοξενούν Έλληνες στο ξενοδοχείο τους. Τον παρακάλεσα να με ειδοποιήσει όταν θα ξαναρθούν Έλληνες. Διότι, του είπα, ξέρω Ποντιακά και θέλω να τα συγκρίνω με τα Νέα Ελληνικά.

Γι’ αυτόν τον λόγο με τηλεφωνούσε τώρα :

«Έλα γρήγορα. Υπάρχει μία ομάδα Ελλήνων εδώ, οι οποίοι ετοιμάζονται να αναχωρήσουν από το ξενοδοχείο. Είχα άδεια και δεν ήμουν εδώ. Γι’ αυτό και δε σε πήρα πιο πριν» μου είπε και χαιρετώντας έκλεισε το τηλέφωνο.

Λόγος Ρωμαίικος, Βόρειος Ήπειρος- Γη Ελληνική

https://youtu.be/ldoMGlINsug

Η εκπομπή προβλήθηκε στο Αχελώος TV το Νοέμβριο του 2018 -λίγες μόνον ημέρες μετά την άνανδρη εκτέλεση του Κωνσταντίνου Κατσίφα στις 28.10.2018. Για πρώτη φορά αναρτάται στο διαδίχτυο με την παρούσα ανάρτηση στο κανάλι της εκπομπής μας ''Λόγος Ρωμαίικος''. 

Καλεσμένος: κ. Κώστας Κυριακού, αγωνιστής για την Βόρεια Ήπειρο, φυλακισμένος από το κομμουνιστικό καθεστώς του Χότζα στην Αλβανία, νομικός, συγγραφέας βιβλίων για τα δεινά του Βορειό-Ηπειρωτικού Ελληνισμού. 

Η κρίση των Ιμίων: Η θυσία και η προδοσία

26 χρόνια μετά το επεισόδιο που έφερε Ελλάδα και Τουρκία μια ανάσα από τον πόλεμο, οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές, διότι εθνικά κυρίαρχο ελληνικό έδαφος μετατράπηκε ξαφνικά σε «γκρίζα ζώνη» (νησίδες των Ιμίων) και πολλά ερωτηματικά παραμένουν αναπάντητα. Γιατί η μόλις εκλεγμένη κυβέρνηση δεν υπερασπίσθηκε το εθνικό έδαφος; Τί ακριβώς συνέβη εκείνη τη μοιραία νύχτα; Μια νύχτα που, εξαιτίας λανθασμένων πολιτικών χειρισμών, η πατρίδα έχασε 3 παλικάρια στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, οι οικογένειες των οποίων αναζητούν έως και σήμερα την αλήθεια.

Η μεγαλύτερη στρατιωτική πρόκληση μετά το 1974, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, θα μπορούσε να είχε αντιμετωπισθεί τόσο αποτελεσματικά, ώστε η έκβασή της να έδινε από τότε οριστικό τέλος στο θράσος που εκστομίζεται από τους Τούρκους άλλοτε ως «στρατηγικό βάθος», άλλοτε ως «οθωμανική κληρονομιά» και πρόσφατα ως «γαλάζια πατρίδα».

Η τότε απόφαση της κυβέρνησης Σημίτη να μην υπερασπιστεί σθεναρά το εθνικά κυρίαρχο έδαφος καταδικάστηκε στις ψυχές όλων των Ελλήνων, ειπώθηκαν πολλά, συνέβησαν πολλά τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, όσο και στο υπουργείο Εξωτερικών, σε διαβαθμισμένης προσπελάσεως υπόγεια του ελληνικού Πενταγώνου και σε άλλα κρίσιμα σημεία. Το σίγουρο είναι ότι ηθικώς και επιχειρησιακώς, η ελληνική πλευρά διέθετε ισχυρότατο πλεονέκτημα.

Ἡ ἐπίσκεψις τοῦ ἁγίου Δεσπότη – Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη.

«Μὴ οἱ ποιμένες βόσκουσιν ἑαυτούς;
οὐχὶ τὰ πρόβατα βόσκουσιν οἱ ποιμένες;»
(Ἰεζεκιήλ)

Ἀφοῦ τὸ βαποράκι ἐστάθη ὡς μισὴν ὥραν εἰς τὸν μικρὸν ὅρμον, κατέναντι τῆς ἀγορᾶς, ἥτις ἐφαίνετο σχεδὸν γεμάτη ἀπὸ κόσμον, ἔστρεψε τὴν πρῷραν πρὸς ἀνατολάς καὶ ἀπέπλευσε. Συγχρόνως οἱ καμπάνες τῶν δυὸ ἐκκλησιῶν, αἵτινες διέπρεπον μὲ τοὺς ὑψηλοὺς πύργους καὶ τοὺς θόλους των, ἡ μία εἰς τὸ ὕψος τῆς παραθαλασσίας ὁδοῦ καὶ τῆς πλατείας, ἡ ἄλλη εἰς τὸ κέντρον τῆς ἐπάνω συνοικίας, ἐκινήθησαν γοργῶς, ἐκχέουσαι μεγάλην καὶ παρατεταμένην κωδωνοκρουσίαν.

Διατὶ αὐτά; Οἱ παπάδες ἤξευραν, ὅτι ὁ Δεσπότης ὁ νεοχειροτόνητος τῆς ἐπαρχίας ἦτο μέσα στὸ βαπόρι, ἀλλ᾿ ὁ πρῶτος μεταξὺ αὐτῶν, ὁ ἐπισκοπικὸς ἐπίτροπος, εἶχε πληροφορηθῆ ὅτι ἡ Σεβασμιότης του δὲν ἐπροτίθετο πρὸς τὸ παρὸν νὰ ἐξέλθῃ εἰς τὴν πολίχνην, ἀλλὰ θὰ μετέβαινε πρῶτον, χάριν τῆς ἰδίας εὐκολίας του, εἰς τὴν ἄλλην νῆσον, τὴν ἀνατολικήν, τὴν ἀπωτέραν εἰς τὸν δρόμον του, καὶ εἶτα θὰ ἐπέστρεφε νὰ ἐπισκεφθῆ καὶ τὸ ἐδῶ ποίμνιόν του. Οὐχ ἧττον ἐπῆραν μίαν βάρκαν καὶ ἀνῆλθον ὅλοι ὁμοῦ, οἱ ἑπτὰ παπάδες, εἰς τὸ βαπόρι, διὰ νὰ χαιρετίσουν ἁπλῶς τὸν ἐπίσκοπον εἰς τὴν διέλευσίν του.

Υψώθηκε η μεγάλη Ελληνική Σημαία στη Χίο

 

Η ιαχή “αέρα” αποδεικνύει τη συνέχεια του ελληνισμού

Η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού, οι αξίες και τα ιδανικά αιώνων, ήταν η πηγή έμπνευσης των παππούδων μας και των γονέων μας, όταν είπαν το πανεθνικό ΟΧΙ στον Μουσσσολίνι και όταν νικούσαν τους Ιταλούς στα βουνά της Βορείου Ηπείρου. Η Αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο και το 1821 ήταν η ανεξάντλητη δεξαμενή που έδινε θάρρος στους λίγους να πολεμούν και να νικούν τους πολλούς.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας (Πολιτικός Επιστήμων)

Το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 είναι η φυσιολογική συνέχεια του «Μολών Λαβέ» πού απήντησε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες και της αρνητικής απάντησης που έδωσε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στον Μωάμεθ τον Πορθητή: «Πάντες γαρ αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών».

Ο Όρκος των Αρχαίων Αθηναίων Εφήβων είναι παρών μέσα στο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσάνθου (του από Τραπεζούντος) την 28η Οκτωβρίου 1940: «Η Εκκλησία ευλογεί όπλα τα ιερά» έγραψε ο Θρακιώτης Αρχιεπίσκοπος. «Ου καταισχυνώ όπλα τα ιερά» διαβεβαίωναν οι Έφηβοι της Αρχαίας Αθήνας.

Το ξυπόλυτο Τάγμα (ολόκληρη η ταινία)

«Αν είχες γυρίσει αυτή την ταινία προτού γυρίσω εγώ τον «Κλέφτη των ποδηλάτων» τότε σήμερα θα ήσουν εσύ ο Ντε Σίκα!».Βιτόριο Ντε Σίκα (προς τον Γκρεγκ Τάλλας, όταν είδε το 1955 το «Ξυπόλητο Τάγμα» στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου)

Η αγέραστη Ελλάδα του 1940 και η παρανοϊκή χώρα του 2021

Στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε ο Στρατής Μυριβήλης αναφέρει και ένα ωραίο επεισόδιο. Ο σπουδαίος λογοτέχνης μας είχε εξασφαλίσει άδεια από το Γενικό Επιτελείο για να ανεβεί τις παγωμένες αετοράχες της Πίνδου και να παρευρεθεί θεατής στον πανεθνικό συναγερμό του Σαράντα. Είδε πολλά και θαυμαστά. Διαβάζω: «Ένας φαντάρος έπιασε αιχμάλωτο έναν Ιταλό λοχία, την ώρα που ο λόχος του δέχτηκε στα σκοτεινά την αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Ιταλός ετοιμαζόταν να τον μαχαιρώσει στα μουλωχτά με την ξιφολόγχη του. Έπιασε το χέρι του, το δάγκωσε και τον αφόπλισε.

-“Πώς σου ήρθε και δεν τον σκότωσες μες στην νύχτα;”, τον ρώτησα.

«Θεέ μου συγχώρεσε με, μη με πάρεις σήμερα, είμαι ατελής”. Η συγκινητική ιστορία του αρχιμανδρίτη Χρυσόστομου Τσοκώνα που πολεμούσε και προσευχόταν στον πόλεμο του ’40

Ο κλήρος είχε τη δική του συμμετοχή στο Έπος του 1940. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου επιστρατεύθηκαν πολλοί ιερείς βρέθηκαν στο μέτωπο. Οι κληρικοί μοιράστηκαν όλες τις κακουχίες με τους Έλληνες φαντάρους. Το μόνο από το οποίο ξεχώριζαν, ήταν ένας μικρός σταυρός στο δίκοχο.

Ο αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Τσοκώνας, ήταν από τους πιο εμβληματικούς κληρικούς, που πήραν μέρος στον αντιφασιστικό αγώνα στα βουνά της Αλβανίας. Πάλευε κάθε μέρα με τις τύψεις του και η παρουσία του ήταν πολύ σύντομη, αφού σκοτώθηκε τον πρώτο μήνα του πολέμου.

Καταγόταν από το Δελβινάκι της Ηπείρου και πριν τον πόλεμο ζούσε και ιερουργούσε στη Λευκάδα. Ήταν μόλις 27 ετών και τον Αύγουστο είχε χειροτονηθεί Αρχιμανδρίτης. Οι πρώτες μέρες του πολέμου του 1940 τον βρήκαν στο 40ό Σύνταγμα Ευζώνων Άρτας με το βαθμό του Υπολοχαγού. Συμμετείχε σε όλες τις πορείες σαν απλός στρατιώτης. Ζωνόταν από τη μια τα βόλια και από την άλλη τον σταυρό και πήγαινε στην πρώτη γραμμή, εμψυχώνοντας τους στρατιώτες.

16 Οκτωβρίου 1912: Η απελευθέρωση της Κατερίνης αναρτήθηκε από Ολύμπιο Βήμα

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΑΙΔΕ

i Οι τελευταίοι σπασμοί του οθωμανικού θηρίου
Πριν ακόμη ξημερώσει η 16η Οκτωβρίου 1912, η 7η μεραρχία της «Ελληνικής Στρατιάς Θεσσαλίας» προέλασε – κατά τη διάταξη των δυνάμεών της που προαναφέραμε – στα δυτικά και νότια της Κατερίνης, που ανάσαινε τον πρώτο ζωογόνο αέρα της ελευθερίας. Ενώ οι προφυλακές της μεραρχίας εισέρχονταν στην πόλη από τα δυτικά, από τα βορειοανατολικά έπεφταν οι τελευταίοι πυροβολισμοί, ου ρίχτηκαν από φυγάδες Τούρκους στρατιώτες, ξεκομμένους από τις μονάδες τους, μάλλον γιατί είχαν αποκοιμηθεί και ξύπνησαν τρομαγμένοι. Το ίδιο έκαναν και λίγοι άτακτοι Βόσνιοι μέτοικοι, τους οποίους είχαν εποικίσει οι Νεότουρκοι στην Πιερία από άλλες περιοχές, προκειμένου να αλλοιώσουν τη σύνθεση του πληθυσμού στη Μακεδονία και να νοθεύσουν τις εκλογές τους το 1908. Όλοι σχεδόν εκείνοι οι Τούρκοι, που δεν ξεπερνούσαν τους τριάντα, τράπηκαν σε φυγή προς βόρεια για να γλιτώσουν. Αιχμαλωτίστηκαν όμως αμέσως από τις προφυλακές της μεραρχίας, όπως κρατούνταν και αρκετοί τραυματίες ανάμεσα στους οποίους ήταν και τέσσερις ανώτεροι Τούρκοι αξιωματικοί. Πάντως, ο κύριος όγκος του τουρκικού στρατού της Κατερίνης είχε διαφύγει προς Κίτρος- Αιγίνιο (Λιμπάνοβο)- Γιδά (Αλεξάνδρεια), παίρνοντας μαζί του και κάποιες οικογένειες Τούρκων και άλλων μουσουλμάνων που τον ακολούθησαν. Αυτοί ήταν οι τελευταίοι σπασμοί αντίδρασης του οθωμανικού θηρίου…, μετά από 500 χρόνια κατοχής, δουλείας και καταδυνάστευσης του Ελληνισμού.

Καπετάν Κώττας, ο πρώτος Μακεδονομάχος

Γεννήθηκε το 1863 στο χωριό Ρούλια της Φλώρινας. Ο Κώττας πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Ρούλια και χαρακτηρίζονταν από τότε ως τολμηρός, επαναστατικός και ριψοκίνδυνος. Δεν αγαπούσε ιδιαίτερα τα γράμματα, αλλά αναγκάστηκε για λόγους βιοποριστικούς να μάθει με μεγάλη επιμονή, ανάγνωση και γραφή. Μετά το θάνατο του πατέρα του Χρήστου, κρατούσε μόνος του τα βιβλία του οικογενειακού παντοπωλείου. Αργότερα άσκησε το επάγγελμα του αγωγιάτη και εξ αιτίας αυτού ταξίδευε για αρκετά χρόνια στη Θράκη, την Κωνσταντινούπολη φθάνοντας ως τη Σερβία.

Το 1886 επέστρεψε στη Ρούλια και άσκησε εκεί τα επαγγέλματα του παντοπώλη, του υποδηματοποιού, του κηροπλάστη και του ξενοδόχου. Απέκτησε αρκετά χρήματα και μέρος αυτών διέθετε για την αρωγή των φτωχών συμπατριωτών του. Ανέγειρε ξενώνα στη Ρούλια, όπου παρέχονταν δωρεάν τροφή και στέγη στους άπορους και με δική του δωρεά ανεγέρθηκε οίκημα στη μονή της Αγίας Τριάδας Πισοδερίου. Νυμφεύτηκε την Ζωή Σφέτκου, από παλιά οικογένεια, μία από τις πρώτες που μετοίκησαν στον νέο οικισμό. Μαζί της ο Κώττας απέκτησε 8 παιδιά, τη Σοφία, τον Δημήτριο, τον Σωτήριο, τη Βασιλική, τον Χρήστο, τον Λάζαρο, την Πασχαλινή και τον Ευάγγελο. Η Βασιλική, η Πασχαλινή και ο Λάζαρος πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο Ευάγγελος πέθανε το 1958 στην Αθήνα.

Ανυπότακτο πνεύμα, έτρεφε μεγάλο μίσος για τους τούρκους κατακτητές, γι’ αυτό εντάχθηκε στη βουλγαρική «Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση» (VMRO), που διακήρυσσε τον αλυτρωτισμό της με το σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Η ζωή του πήρε δραματική τροπή το 1898, όταν σκότωσε τον τούρκο μεγαλοτσιφλικά Κασίμ Μπέη, που καταδυνάστευε την περιοχή της Φλώρινας. Πήρε τα όρη και τα βουνά και κατέφυγε στο Βίτσι, όπου σχημάτισε τη δική του ένοπλη ομάδα.

Ο Καπετάν Κώττας γρήγορα αποστασιοποιήθηκε από τη VMRO, καθώς ήλθε σε ρήξη με τα τοπικά στελέχη της Τσακαλάρωφ και Κλιάσεφ. Τον θεωρούσαν πολύ υπερήφανο και ανεξάρτητο και πολλάκις προσπάθησαν να τον εξοντώσουν ως προδότη. Από τη διένεξη αυτή επωφελήθηκε ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός (Καραβαγγέλης), ο οποίος τον προσηλύτισε στην ελληνική ιδέα στις αρχές του 1902. Ο Γερμανός ανέλαβε να συντηρεί την ομάδα του Κώττα και αυτός να υπερασπίζεται τα χωριά της περιοχής από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες και τους τούρκους. Παρά τη συμφωνία αυτή, ο Κώτας δεν έγινε ποτέ τυφλό όργανο του μητροπολίτη και πάντα διατηρούσε την ανεξαρτησία του, εκφράζοντας τον ελληνικότητά του με τον δικό του τρόπο. Συνέχισε την δράση του μέχρι και το 1904 ανακουφίζοντας τον Ελληνικό πληθυσμό.

Στις αρχές του 1904 ο Καπετάν Κώτας ήλθε στην Αθήνα και γνωρίστηκε με τον Παύλο Μελά, τον οποίο συνόδευσε στην πρώτη αποστολή στη Μακεδονία. Στις 9 Ιουνίου 1904, κατόπιν προδοσίας των παλιών του συντρόφων στο VMRO, συνελήφθη από τους Τούρκους. Μετά τη σύλληψή του ο Κώττας Χρήστου, μεταφέρθηκε αρχικά στις φυλακές Καστοριάς, στη συνέχεια στις φυλακές Κορυτσάς και τελικά στις φυλακές Μοναστηρίου. Η σύζυγός του, Ζωή, για λόγους ασφαλείας εγκαταστάθηκε με τα παιδιά της στην Καστοριά και επανήλθε στη Ρούλια το φθινόπωρο του 1904. Τον Αύγουστο του 1905 ο Μήτρο Βλάχο εισέβαλε με το πολυπληθές σώμα του στη Ρούλια, πότισε με πετρέλαιο την οικία του Κώττα και έβαλε φωτιά. Με τη συμπαράσταση των κατοίκων του χωριού, η Ζωή με τα τέκνα της κατάφεραν να σωθούν.


Κατά την κράτησή του στην φυλακή, ο Έλληνας πρόξενος του Μοναστηρίου Σταμάτιος Κιουζές Πεζάς και ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, προσπάθησαν να τον αποφυλακίσουν αλλά οι οθωμανικές αρχές ήταν ανένδοτες, καθώς εκκρεμούσαν σε βάρος του πολλές καταδίκες. Ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης πέτυχε συμφωνία με τους Οθωμανούς, ώστε να αποφυλακιστεί ο Κώττας με αντάλλαγμα την υπηρεσία του στον οθωμανικό στρατό, κάτι που ο ίδιος φυσικά αρνήθηκε.

Ο απαγχονισμός του αποφασίστηκε για το πρωινό της 27ης Σεπτεμβρίου του 1905. Απαίτησε να του φέρουν Έλληνα ορθόδοξο ιερέα που τον μετάλαβε και στη συνέχεια οδηγήθηκε στην πλατεία Ατ Παζάρ της πόλης του Μοναστηρίου. Κατά τη διαδρομή έως την πλατεία ο Κώττας Χρήστου, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ξέφυγε από τους φρουρούς του και διέφυγε στα στενά σοκάκια της πόλης. Ακολούθησε τεράστια κινητοποίηση των Οθωμανικών δυνάμεων και ανθρωποκυνηγητό στους δρόμους της πόλης και τελικά συνελήφθη. Οδηγήθηκε τελικά στην πλατεία Ατ Παζάρ και εκεί ο Κώττας απαίτησε να του λύσουν τα χέρια. Ανέβηκε μόνος του στο ικρίωμα και αποφασισμένος, αφού φώναξε για τελευταία φορά:

Ντα ζίβι Γκ(ά)ρτσια! (Ζήτω η Ελλάς),

κλώτσησε μόνος του το υποπόδιο.

Ο Κώττας ενσάρκωσε για την περίοδο 1901 – 1904 τον πρωτοπόρο Έλληνα μαχητή που κυριάρχησε στο προσκήνιο της νεώτερης ελληνικής ιστορίας στο μεταίχμιο δύο κρίσιμων αιώνων. Ξεκίνησε ήδη τη δράση του από τη Μακεδονική Επανάσταση του 1896 και μετά την αποτυχία της, ελλείψει οποιασδήποτε βοήθειας από τις επίσημες ελληνικές αρχές (κράτος, εκκλησία) ακολούθησε ανεξάρτητη δράση. Ειλικρινής υποστηρικτής της Ελληνοβουλγαρικής συνεργασίας για τη Μακεδονία, (συνήθιζε να λέει: ας σκοτώσουμε πρώτα την αρκούδα και για το τομάρι είναι εύκολο να το μοιράσουμε.), συμμετείχε αρχικά σε πολλαπλές κοινές επιχειρήσεις με την ΕΜΕΟ, αλλά διαχώρισε τη θέση του όταν η βουλγαρική οργάνωση έθεσε ως προτεραιότητα την εκκαθάριση των Ελλήνων.

Στη συνέχεια αποδύθηκε σε σκληρό αγώνα κατά του Βουλγαρικού κομιτάτου και ιδιαίτερα κατά κομιτατζήδων που επιδίδονταν σε αγριότητες σε βάρος Ελλήνων αλλά και άλλων χριστιανών. Ήδη από το 1901 αποτελούσε τον κυριότερο εχθρό των Βουλγάρων στη Βορειοδυτική Μακεδονία. Η ηγετική του παρουσία στην περιοχή και η μεγάλη επιρροή που ασκούσε σε μεγάλους πληθυσμούς, τον κατέστησαν το βασικό εκφραστή της ελληνικής ιδέας στην περιοχή και διατήρησε άσβεστη την ελπίδα των Ελλήνων κατοίκων ανυψώνοντας το ηθικό τους σε περιόδους που η βουλγαρική τρομοκρατία ήταν ολοκληρωτική.

Έτσι, όταν το 1901 μπόρεσε να εδραιωθεί εξασφαλίζοντας την υποστήριξη της Μητρόπολης Καστοριάς, αλλά και του ελληνικού κράτους, μέσω του προξενείου του Μοναστηρίου, αντιμετώπισε το Βουλγαρικό κομιτάτο επί ίσοις όροις και μπόρεσε να ασκήσει την προσωπική του πολιτική επιλογή που ήταν η εξεύρεση κοινού πλαισίου δράσης μεταξύ όλων των χριστιανών.

Ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης τον χαρακτήριζε προστάτη των χριστιανών και φόβητρο των Βουλγάρων. Η επικράτηση των ακραίων στοιχείων στην ΕΜΕΟ που ακολούθησε τη Βουλγαρική διαμάχη μεταξύ Σεντραλιστών (αυτονομιστών) και Βερχοβιστών (της Ανώτατης Επιτροπής), οδήγησε σε σκλήρυνση της στάσης κατά των Ελλήνων με αποκορύφωμα την Εξέγερση του Ίλιντεν, κάτι που ο Κώττας προσπάθησε να αποτρέψει. Για αντιστάθμιση των ακραίων βουλγαρικών κινήσεων προκάλεσε την επίσημη εμπλοκή του ελληνικού κράτους με την επίσκεψή του στην Αθήνα και τη συνάντησή του με το διάδοχο Κωνσταντίνο.

Ήταν σαφές όμως, ότι η συσσωρευμένη κατάσταση ήταν μοιραίο να οδηγήσει στα άκρα, κάτι που ο Κώττας δεν μπορούσε να παρακολουθήσει. Έως και την ύστατη στιγμή (1904) προσπάθησε να βρει τρόπους συνεννόησης με τοπικούς αρχηγούς της ΕΜΕΟ, κάτι που δεν έγινε αποδεκτό από καμία πλευρά. Η προδοσία του ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της προσωπικής πολιτικής στρατηγικής του που προσπάθησε να επιβάλει, μέσα σε ιδιαίτερα κρίσιμες συνθήκες. Όταν ο Ευθύμιος Καούδης πληροφορήθηκε τη σύλληψή του, σημείωσε Ελέχθη ότι τον Κώττα τον επρόδωσε ο δεσπότης, πράγμα που δυσκολεύομαι να πιστέψω. Αλλά λάθη έγιναν τόσα πολλά…

Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, έγινε αντιληπτό το δυσαναπλήρωτο κενό που άφηνε πίσω του, γι αυτό και ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης ουδέποτε παραδέχτηκε την προδοσία. Προσπάθησε μάλιστα έως το τέλος να τον αποφυλακίσει. Η θυσία του συγκίνησε τους Μακεδόνες και αποτέλεσε την έναρξη της ελληνικής αντεπίθεσης στη Μακεδονία. Για τη συνολική του δράση και το τέλος του, υμνήθηκε από τη λαϊκή μούσα. Έχει διασωθεί ένα δημοτικό τραγούδι στα αλβανικά και δύο στα ελληνικά.

Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το χωριό του Ρούλια ονομάσθηκε στη μνήμη του Κώττας. Το 1960 στήθηκε επιβλητικός ανδριάντας του στην είσοδο της Φλώρινας, έργο του γλύπτη Δημήτριου Καλαμάρα. 

 

Πηγή: https://www.pemptousia.gr/2020/10/kapetan-kottas-o-protos-makedonomachos/

Εἰς μνήμην Παύλου Μελᾶ

Τοῦ Δημήτρη Ι. Παπαδημόπουλου, Δικηγόρου, Δημ. Συμβούλου Ἐλασσόνας

Συμπληρώνονται σήμερα, 13 Ὀκτωβρίου 2021, 117 χρόνια, ἀπὸ τὴν ἀπώλεια μίας ἡρωϊκῆς μορφῆς, ποὺ στέκει πέρα ἀπὸ τὸ χρόνο καὶ τὸ χῶρο, ποὺ συμπυκνώνει στὴν ὕπαρξή της τὴν αὐταπάρνηση τοῦ Λεωνίδα, τὴν εὐγένεια τοῦ Ἀχιλλέα, τὴ λεβεντιὰ τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τὴν τρυφερότητα τοῦ ὑπέροχου συζύγου καὶ πατέρα, μὰ πάνω ἀπ’ ὅλα τὴν ἀφοσίωση στὸ ὅραμα τῆς ἐλεύθερης Μακεδονίας καὶ τῆς ἑνωμένης Ἑλλάδας: Τοῦ Παύλου Μελᾶ! Τοῦ παλικαριοῦ ποὺ πρόσφερε τὴν ἀλκὴ τῆς νιότης του καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή του, μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ ὑπερηφάνεια, σ’ αὐτὸ ποὺ λέγεται μητέρα πατρίδα.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΥΠΕΡΒΟΜΒΑ!!! Το βίντεο που «ξετινάζει» την ΛΕΥΚΗ ΒΙΒΛΟ, αν μπορούσαν θα το εξαφάνιζαν

Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που δεν τον λες και δεξιό, σήμερα θα τραβούσε των παθών του τον τάραχο, αν ξεστόμιζε αυτά που είχε πει τότε…

Toν Χρήστο Σαρτζετάκη δεν τον λες και δεξιό!

Είναι ανώτατος δικαστικός εν συντάξει. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας την περίοδο 1985-1990, μετά από πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Επί χούντας είχε απολυθεί από το δικαστικό σώμα και φυλακίστηκε, ενώ αποθεώνεται για το δικαστικό του έργο στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς, Γρηγόρη Λαμπράκη.

Έκλεισε το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας..ΤΡΙΑΝΤΑ (30) μπολιασμένοι Υγειονομικοί θετικοί!!!

 

 Οπως καταγγέλει η Δήμητρα Λάμπρου (Φωτό) Τ.Ε Διοίκηση Μονάδων Υγείας & Πρόνοιας στην εταιρεία Γενικό Νοσοκομείο – Κ.Υ. Κυπαρισσίας το Νοσοκομείο Κυπαρισσίας…για 3η εβδομάδα ειναι κλειστό..

Πάνω από 30 πλήρως εμβολιασμένοι υγειονομικοί θετικοί (+) νοσούν και μεταδίδουν ελεύθερα τον κωρονοιο…..
Κατά τα άλλα 21 υγειονομικοί σε αναστολή…για να μην κινδυνεύσει η μονάδα από αυτούς…Η ίδια εικόνα και σε πολλά άλλα νοσοκομεία της Ελλάδας….
Καλή δύναμη στον δίκαιο αγώνα των συναδέλφων μου καλό κουράγιο και ψηλά το κεφάλι οι αγώνες θέλουν θάρρος και τόλμη και πολλοί λίγοι έχουν το σθένος να πολεμούν!!!!

Το Βυζαντινό μάθημα

 Πώς οδηγηθήκαμε στην σημερινή αποφράδα ημέρα της Αλώσεως της βασιλείδος των πόλεων;

Πώς η σημαντικότερη αυτοκρατορία του μεσαιωνικού κόσμου, που έλαμπε μέσα σε όλη την οικουμένη έφτασε να καταρρεύσει εκ των έσω;

Ένα εξαιρετικό ιστορικό μάθημα από τον Ρώσο π.Τύχωνα, που καλά είναι να το μελετήσουμε.

Φλώρινα: Μνημόσυνο υπέρ των πεσόντων της Αλώσεως

 Τέλεση Μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως του βασιλέως Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και των συν αυτώ μαρτυρικώς πεσόντων ηρωικών υπερασπιστών της Πόλεως κατά την Άλωση του 1453.

 

1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 Μιὰ μεγάλη ἱστορικὴ ἐπέτειος, Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Κ. Χατζηγιάγκου

1η Ἀπριλίου 1955. Μιὰ ἡμερομηνία ποὺ πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ τὴ γνωρίζουν καὶ νὰ τὴν ἔχουν χαραγμένη βαθιὰ στὴ μνήμη τους. Εἶναι ἡ μέρα κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες τῆς Κύπρου πῆραν τὰ ὅπλα καὶ ξεκίνησαν τὸν ἀπελευθερωτικό τους ἀγώνα γιὰ τὴν ἀποτίναξη τοῦ ἀγγλικοῦ ζυγοῦ.

Ἡ Κύπρος, νησὶ ἑλληνικὸ ἐδῶ καὶ 3500 χρόνια, πέρασε στὸ διάβα τῆς ἱστορίας του πολλὲς περιπέτειες. Γνώρισε ἐπιδρομές, κατακτήσεις, ξεριζωμούς, σφαγές, λεηλασίες καὶ ἄλλα ἀναρίθμητα δεινά.

Ἀπὸ τὸ 1191 μ.Χ. μέχρι σήμερα βρίσκεται κάτω ἀπὸ ἀλλεπάλληλους κατακτητές: Φράγκους, Ἐνετούς, Τούρκους, Ἄγγλους, καὶ σήμερα πάλι ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ποὺ κατέχουν τὴ μισὴ Κύπρο. 800 χρόνια σκλαβιά!

Σὰν σήμερα, 1η Ἀπριλίου τοῦ 1955, ἄρχισε ὁ ἔνοπλος ἀγώνας κατὰ τῶν Ἄγγλων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ νησιοῦ, μὲ τελικὸ σκοπὸ αὐτὸν ποὺ εἶχαν ὅλες οἱ ἁπανταχοῦ σκλαβωμένες ἑλληνικὲς πατρίδες, τὴν ἐνσωμάτωση μὲ τὸν ἐθνικὸ κορμό, τὴν Ἕνωση μὲ τὴ μητέρα Ἑλλάδα. Τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀνέλαβε ἡ ὀργάνωση ΕΟΚΑ μὲ πολιτικὸ ἀρχηγὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Μακάριο τὸν Γ΄ καὶ στρατιωτικὸ τὸν Γεώργιο Γρίβα-Διγενή.

Ὁ ἀπελευθερωτικὸς ἀγώνας τῶν Κυπρίων, ποὺ κράτησε 4 χρόνια (1955-59), ἔχει νὰ παρουσιάσει πολλὲς ἡρωικὲς σελίδες. Πολλοὶ θυσιάστηκαν στὸ πεδίο τῆς μάχης, ὅπως ὁ Κυριάκος Μάτσης, ὁ Μᾶρκος Δράκος καὶ ὁ ὑπαρχηγὸς τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ποὺ πολέμησε τοὺς 5000 Ἄγγλους στρατιῶτες μέσα ἀπὸ τὸ κρησφύγετό του, κοντὰ στὴ μονὴ Μαχαιρᾶ. Οἱ πολιορκητές του, μὴ μπορώντας νὰ τὸν συλλάβουν, ἔριξαν βενζίνη καὶ τὸν ἔκαψαν ζωντανό. Ἐννέα νεαρὰ παλληκάρια ὁδηγήθηκαν στὴν ἀγχόνη. Τελευταῖος ἦταν ὁ 18χρονος μαθητὴς Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Πολλοὶ βασανίστηκαν μὲ ἀπάνθρωπα βασανιστήρια. Ἔντονη ἦταν καὶ ἡ συμμετοχὴ τῶν μαθητῶν. Πολλὲς φορὲς ἔκαναν διαδηλώσεις καὶ ἔρχονταν σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς ἔνοπλους Ἄγγλους στρατιῶτες. Σὲ μιὰ τέτοια διαδήλωση στὴν Ἀμμόχωστο σκοτώθηκε καὶ ὁ μαθητὴς Πετράκης Γιάλλουρος κρατώντας τὴν ἑλληνικὴ σημαία.

Τελικά, δόθηκε ἀνεξαρτησία στὴν Κύπρο μὲ τὶς συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, οἱ ὁποῖες ὅμως σχεδιάστηκαν μὲ τέτοιο τρόπο ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, ὥστε νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀδιέξοδο καὶ τελικὰ σὲ σύγκρουση τῶν δύο κοινοτήτων, Ἑλληνοκυπρίων καὶ Τουρκοκυπρίων, ὅπως καὶ ἔγινε. Ἔτσι φτάσαμε στὴν τουρκικὴ εἰσβολὴ τῆς 20ῆς Ἰουλίου 1974, ποὺ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν κατάληψη του 40% τοῦ ἐδάφους τῆς κυπριακῆς δημοκρατίας. Ἡ τουρκικὴ κατοχὴ συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ἂς εὐχηθοῦμε ὁ ἀγώνας τῶν ἡρώων τοῦ ’55 νὰ μὴν πάει χαμένος, καὶ τὸ νεανικό τους αἷμα, ποὺ πότισε τὸ δένδρο τῆς ἐλευθερίας, νὰ βρεῖ δικαίωση.

Σᾶς στέλνω ἕνα ἐπίκαιρο ἀφιέρωμα μὲ κείμενα καὶ τραγούδια ποὺ ἀποδίδει τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Λύκειο Φλώρινας καθὼς καὶ ἕνα σύντομο βίντεο μὲ αὐθεντικὲς σκηνές.

https://drive.google.com/file/d/1JMJO3R0SaYbR9gfeoOYM0q_SP9AlbSks/view?usp=drive_web

https://www.youtube.com/watch?v=Xrv_72yWgXU

Ἀρχιμ. Ἐπιφάνιος Χατζηγιάγκου