Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος και μέχρι να έρθει το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος· δεν θα συνθηκολογήσω, δεν θα γίνω σαν κι εσάς. Τους περιμένω αν θέλουν να έρθουν να με συλλάβουν, θα είναι ευτυχία μου να βρεθώ πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Δεν θα υποχωρήσω, περιμένω να έρθουν κι άλλοι στη φυλακή μου.
Ιονέσκο Ρινόκερος
Η φασαρία στα ψηφιακά παράθυρά μας δεν αντιστοιχεί στους ήχους που έρχονται από τα αληθινά. Δεν μας αφήνει να ακούσουμε στ’ αλήθεια. «Πρέπει» να διαλέξουμε επειγόντως: μάσκα ή όχι, εμβολιασμός ή όχι, τεστ ή όχι, νοσοκομείο ή όχι.
Το αληθινό παράθυρο, όμως, μάς καλεί να δώσουμε απάντηση στο μόνο αληθινό ερώτημα: άνθρωποι ή όχι. Αυτό είναι το ερώτημα και υπάρχουν δύο αληθινές και βιωμένες απαντήσεις.
Μηδείς ἀσκανάριστος εἰσίτω. Οι αριθμοί δείχνουν πόσοι πεθαίνουν. Αλλά πόσοι στ’ αλήθεια ζουν; Αυτό μετριέται με απογραφές πληθυσμών; Μετριέται με στατιστικά στοιχεία;
Πόσοι στο τέλος θα μείνουν στ’ αλήθεια ζωντανοί και στ’ αλήθεια άνθρωποι;
Οι στατιστικές δεν παρουσιάζουν πόσοι έχουν ήδη γίνει ζωντανοί-νεκροί, που ζουν με φαρμακευτικές συνταγές. Δεν μας δείχνουν τίποτε για τα βαμπίρ· αυτούς που ζουν από το αίμα των άλλων και συνεχίζουν να πλουτίζουν από τον πόνο και τη φτώχεια.
Πού είναι ο άνθρωπος; Χρειαζόμαστε φανό θυέλλης κι όχι ένα απλό φανάρι, για να τους βρούμε μέσα στα σκοτάδια. Ή ίσως πάλι χρειαζόμαστε μια σκοτεινή γωνιά, προφυλαγμένη από το πολύ φως που ρίχνουν οι κάμερες και οι προβολείς παρακολούθησης.
Το ερώτημα επανέρχεται διαρκώς μπροστά στο αληθινό μας παράθυρο· εκεί που ακόμη γεννιούνται και πεθαίνουν τόσα πλάσματα, ζουν τη ζωή τους αληθινές υπάρξεις, μόνιμα παρούσες στο τώρα.
Μέσα από τους τοίχους όμως καταναλώνουν μόνο οι σκαναρισμένοι. Έχουν προδιαγραφές ISO, όπως τα προϊόντα. Όλα προδιαγεγραμμένα.
