Ἀνοιχτή ἐπιστολή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν στὸν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη

Κύριε Πρωθυπουργέ

Μέ μεγάλη ἀνησυχία παρακολουθοῦμε τήν αὐξανόμενη ἐπιθυμία σας νά ἐπιβάλετε ὑποχρεωτικά τόν ἐμβολιασμό κατά τοῦ κορωνοϊοῦ σὲ ὅλους τούς Ἕλληνες πολίτες. Κατ’ ἀρχὴν τό ἐνδιαφέρον μιᾶς κυβερνήσεως γιά τήν ὑγεία τῶν πολιτῶν παρίσταται εὔλογο καὶ ἐπιβεβλημένο. Ὡστόσο, ἡ ἐν προκειμένῳ ἀσφυκτική πίεση πού ἀσκεῖτε στούς πολίτες δέν μᾶς πείθει ὄχι μόνον γιά τήν ὀρθότητα τῆς μεθόδου πού χρησιμοποιεῖτε, ἀλλὰ οὔτε γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τῶν προθέσεών σας.

Ὁ ὑποτιμητικός τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀπευθύνεστε στούς ἀνθρώπους πού ἐπέλεξαν νά μή σπεύσουν νά κάνουν τό νεοφανές σκεύασμα, φανερώνει ὅτι μέ τά λεγόμενα καί τίς ἐνέργειές σας διαχωρίζετε τούς Ἕλληνες πολίτες σέ ἐμβολιασμένους καί ἀνεμβολίαστους, πράγμα πού δέν συνάδει μέ τόν ὑπεύθυνο ρόλο ἑνός πρωθυπουργοῦ πού ὀφείλει νά εἶναι ἑνωτικός. Πέραν τούτου πρόκειται γιά μίαν ἐνέργεια προκλητικά ρατσιστική, ἐνῶ ἐσεῖς διατείνεσθε ὅτι τόν ρατσισμό τόν πολεμᾶτε.

Σέ συνέντευξή σας στήν ἐφημερίδα Washington Post παραδεχθήκατε ὅτι κάνετε τή ζωή τῶν ἀνεμβολίαστων δύσκολη![1] Τέτοιες ἐκφράσεις, ὅπως καί τό χαράτσι «ἀνυπακοῆς» πού ἐπιβάλλετε στούς ἡλικιωμένους συμπολίτες μας φρονοῦμε ὅτι προσβάλλουν βάναυσα τούς Ἕλληνες, τήν ἐλευθερία καί τή δημοκρατία πού γεννήθηκε σ΄αὐτόν τόν ματωμένο τόπο.

Οἱ ἄνθρωποι πού ἐργάστηκαν σκληρά στή ζωή τους, ζοῦν σήμερα μέ ἀναξιοπρεπεῖς συντάξεις, ἐπειδή οἱ πολιτικές ὑμῶν καί τῶν προηγουμένων κυβερνήσεων τούς ἔφεραν σέ αὐτό τό σημεῖο, τή στιγμή πού δισεκατομμύρια εὐρώ ἀπό τό δημόσιο ταμεῖο δαπανῶνται γιά τή στήριξη τῶν κομμάτων, τῶν τραπεζῶν, ἀκόμα καί τῶν ἰδιωτικῶν τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Σέ αὐτούς τούς ἀνθρώπους, σά νά εἶναι ἄτακτα παιδιά πού δέν μποροῦν νά φροντίσουν τόν ἑαυτό τους, ἔρχεστε νά ἐπιβάλετε αὐτό τό ἀποτελειωτικό μέτρο.

Μήπως ξεχνᾶτε ὅτι πρίν ἕνα χρόνο διαβεβαιώσατε τούς Ἕλληνες ὅτι θά τελειώσουν μέ τόν κορωνοϊό μετά τίς δυό δόσεις; Πῶς περιμένετε τώρα νά σᾶς ἐμπιστευθοῦν ὅταν βλέπουν τά νοσοκομεῖα νά γεμίζουν τόσο μέ ἀνεμβολίαστους ὅσο καί μέ ἐμβολιασμένους συμπολίτες μας, ἐνῶ ἐσεῖς μέ τήν ἴδια σιγουριά πού ὑποστηρίζατε ὅτι «τελείωσαν» μέ τίς δυό δόσεις, τώρα τούς ἐπιβάλλετε νά κάνουν τρίτη δόση ἀκόμη καί μετά ἀπό 2 μῆνες μετά τή δεύτερη δόση;

Προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δωδώνης κ.Χρυσόστομο και πατέρα Ιωάννη Βάθη

 Αγρίνιο 5-12-2021

Προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δωδώνης κ.Χρυσόστομο και πατέρα Ιωάννη Βάθη

Αυτές τις Άγιες μέρες των Χριστουγέννων το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας δοκιμάζεται από την ασθένεια του πνευματικού μας πατέρα και Αγίου Επισκόπου καθώς επίσης και όλοι εκείνοι που αγαπούν και σέβονται τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας στον Ορθόδοξο κόσμο. Δε θα πω τίποτα εγώ. Ένας γονιός μου έγραψε τα εξής: «Σήμερα όλοι προσευχόμαστε για εκείνον που εναποθέσαμε στο πετραχήλι του την πνευματική μας ζωή…. για τον πνευματικό μας Πατέρα και Γέροντα που για όλους μας είναι η καταφυγή και η παρηγορία. Προσευχή για τον ταπεινό Ιεράρχη που ακόμα στις καρδιές μας έχει παραμείνει ο Σεβάσμιος παπά- Κοσμάς. Αλλά σήμερα είναι ημέρα προσευχής.Να μας λυπηθεί ο Πανάγαθος Θεός, να τον κρατήσει ακόμα ανάμεσα μας. Είθε να μας ευλογεί με την παρουσία του και να μας καθοδηγεί με την αγιότητά του».

Η θλίψη μας όμως, έγινε πιο ανυπόφορη εξαιτίας σαςΣεβασμιώτατε, πουτον υποτιμήσατε και φθάσατε στο σημείο να τον χαρακτηρίσετε «μικρόνοα», που σύμφωνα με τον γλωσσολόγο κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη,μικρόνους είναι αυτός που χαρακτηρίζεται από περιορισμένη διανοητική ικανότητα. Ας γνωρίζετε όμως, ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας έχει δυο πτυχία,το Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατηγορείτεως «μικρόνοα» έναν Ιεράρχη που έχει Ορθόδοξο φρόνημα, Εκκλησιαστική Παιδεία, ζηλωτή των Πατρικών παραδόσεων, θερμουργό Ιεροκήρυκα, Πνευματικό Πατέρα σαράντα και πλέον κληρικών, που αντιτίθεται στον Οικουμενισμό και στην Νέα Εποχή. Εδώ για τον Μητροπολίτη μας ισχύουν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου «ἡμεῖςμωροὶδιὰΧριστόν» (Α΄Κορ. 4,10).

Κατηγορείτε έναν Επίσκοπο «ἀνεπίληπτον…νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, μὴπάροινον, μὴπλήκτην, μὴαἰσχροκερδῆ, ἀλλ᾿ ἐπιεικῆ, ἄμαχον, ἀφιλάργυρον…» (Α΄ Τιμ. 3, 2-3).Αλήθεια, δεν μπορούμε να διανοηθούμε πως φθάσατε εσείς ως Επίσκοπος να εκφράζεστε με τόσο σκληρά λόγια, γι’ αυτούς που δεν έχουν εμβολιαστεί «Κρέμασμα θέλουν εμ, τι; Η Εκκλησία έχει κανόνες. Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Και σεις πάτερ Ιωάννη υβρίζετε όσους δεν εμβολιάστηκαν και τους ονομάζετε «ψευτοομολογητές» και «ανηθίκους».

Ἐπιστολη πρός Ἄδωνι Γεωργιάδη, Ἀρχιμανδρίτου Παῦλου Ντανᾶ

Ἀγρίνιο 7-11-2021

«Εὐλογεῖτε καί μή καταρᾶσθε…»

Κύριε Ὑπουργέ Ἄδωνι Γεωργιάδη.

Πρός τόν Ὑπουργό Ἀνάπτυξης καί Ἐπενδύσεων

Κύριο Ἄδωνι Γεωργιάδη

Νίκης 5-7, 101 80, Ἀθήνα

Μέ ἔκπληξη ἄκουσε ὁ Ἑλληνικός λαός τήν Πέμπτη 21 Ὀκτωβρίου 2021 στό Tηλεοπτικό Κανάλι «Κόντρα», τίς δηλώσεις σας γιά τούς ἀνεμβολίαστους: «Προσωπικά, κουράστηκα. Δέν θέλεις κύριε, νά ἐμβολιαστεῖς; Μή σώσεις! Τέρμα! Πᾶμε παρακάτω, ἡ ζωή συνεχίζεται. Ὅποιος ἐμβολιαστεῖ! Τέρμα! Δέν μπορῶ νά ἀσχοληθῶ ἄλλο! Κουράστηκα! Δέν ὑπάρχει, νά κάνει τό κράτος, κάτι παραπάνω σέ αὐτό τό θέμα. Τά ἔχει κάνει ὅλα!». Καί συμπληρώσατε: «Ἀπό ἐδῶ καί μπρός, ὁ καθένας ἔχει ἀτομική εὐθύνη. Σοῦ λέει «θέλω νά ἐμβολιαστῶ» ἤ «δέν θέλω ...» Τό κράτος δέν θά ξανακλείσει, ἡ ἀγορά δέν θά ξανακλείσει. Δέν θά κλείσουμε τόν κόσμο στά σπίτια του, ἐπειδή κάποιοι δέν θέλουν νά ἐμβολιαστοῦν. Τελεία καί παύλα!».

Επιτέλους! Κάποιος έκοψε την αλαζονία του νεοταξίτη Δημητριάδος

 

 σχόλιο Γ.Θ : Ποιος άλλος από τον συνεχιστή και φίλο του Μεγάλου Χριστοδούλου;
Να ζήσεις Αμβρόσιε! Άξιος!

ΘΕΜΑ: Αἱ περί τοῦ «Ἐμβολίου» προσφάτως γενόμεναι δηλώσεις Ὑμῶν, εἰδικώτερον δέ ἐπί τοῦ σημείου, ὅτι «δέν πέθανε κανείς ἀπό τό ἐμβόλιo» (https://fb.watch/8b7QzK-5iQ/).

                                            



Σεβασμιώτατε , Ἀγαπητέ καί Παμφίλτατε ἐν Χριστῷ Ἀδελφέ,

Ἀπευθύνομαι πρός Ὑμᾶς σήμερον δημοσίως, ἔπειτα ἀπό τήν προσφάτως ἀπευθυνθεῖσαν ἑτέραν Ἀνοικτήν Ἐπιστολήν μου πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυ-μον, πειθαρχῶν καί πάλιν εἰς τήν προτροπήν τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, καθ’ ἥν «τά δημοσίως λεγόμενα καί πραττόμενα, δημοσίως καί νά ἐλέγχωνται» (ΕΠΕ, 23,393), προκειμένου νά καταθέσω πρός τήν Ὑμετέραν Σεβασμιότητα τήν σφοδράν ἀντίδρασιν τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς διά τάς ὑφ’ Ὑμῶν προσφάτως γενομένας Δηλώσεις, αἵτινες ἔχουν ὡς ἀκολούθως:

Επιστολή

Ἀγρίνιο 5-10-2021

Ἀνοιχτή Ἐπιστολή

Πρός

Τόν Πρόεδρο τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολίτευσεως

Κ. Ἀλέξη Τσίπρα

«Προδότη τῆς Πίστεως καί τῆς Πατρίδος»


Κουμουνδούρου, Πλατεία Ελευθερίας 1, ΑΘΗΝΑ


Κύριε Πρόεδρε,

Μέ ἀνείπωτη ὀδύνη, πικρία καί ἱερή ὀργή πληροφορηθήκαμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες, ὅτι ἐσεῖς μαζί μέ τόν Σκοπιανό ὁμόλογό σας Ζόραφ Ζάεφ παραλάβατε τό φετινό Βραβεῖο Εἰρήνης Βεστφαλίας, γιά τή «διπλωματική σας δεξιοτεχνία» μέ τή Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καί τή συμβολή σας στή σταθερότητα στήν περιοχή τῶν Βαλκανίων. Ὁ Πρόεδρος τῆς Οἰκονομικῆς Ἑταιρείας Ράινχαρντ Τζίνκαν γιά τή Βεστφαλία, αἰτιολογεῖ τήν ἀπονομή λέγοντας: «Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας καί ὁ Ζόραφ Ζάεφ μέ τή Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ἡ ὁποία ἔλυσε μιά διαμάχη δεκαετιῶν γύρω ἀπό τήν ὀνομασία, δημιούργησαν ἕνα ἔργο διπλωματικῆς δεξιοτεχνίας καί συνέβαλαν καθοριστικά στή σταθερότητα ὁλόκληρης τῆς περιοχῆς τῶν Βαλκανίων».

Δικάζομαι επειδή λειτούργησα...

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος
Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

Πάτρα, 7. 10. 2021
ΔΙΚΑΖΟΜΑΙ…

Όπως έχει ανακοινωθεί μου ασκήθηκε δίωξη και πρόκειται να δικαστώ ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών την προσεχή Δευτέρα 11.10.2021, διότι πέρσι την 25η Μαρτίου 2020, εορτή του Ευαγγελισμού, επιτέλεσα το ιερατικό και εφημεριακό μου καθήκον ως επιτάσσει η εκκλησιαστική μας παράδοση και η συνείδησή μου.
Να υπενθυμίσω ότι σύμφωνα με την τότε κυβερνητική απόφαση (ΚΥΑ 2867/16.3.20, ΚΥΑ Δ1α/ΓΠ.οικ. 21285/28.3.20) από 16.3. – 11.4.2020 απαγορευόταν τελείως η τέλεση της Θ. Λειτουργίας σε ολόκληρη την Ελληνική Επικράτεια (ακόμα και στις Ι. Μονές και στο Άγιο Όρος!).
Αποτελούσε ποινικό αδίκημα και μόνο η απλή τέλεση της Θ. Λειτουργίας ανεξάρτητα από την παρουσία η μη των πιστών στους ναούς…
Κατά τη διάρκεια της 28ετούς ιερατικής μου διακονίας έχω αξιωθεί άλλες τέσσερις φορές να βρεθώ εγκαλούμενος και κατηγορούμενος διότι δεν υπέκυψα σε πιέσεις και θέλησα να προασπιστώ τα συμφέροντα της ενορίας Αγ. Νικολάου Πατρών, στην οποία είχα τότε ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου την ευθύνη της διοικητικής και οικονομικής διαχείρισης.
Το διακύβευμα τότε (1995-2000) ήταν της τάξεως των 100.000.000 δρχ! Και τις τέσσερις φορές αθωώθηκα και τελικά δικαιώθηκε απολύτως ο Ναός στο σύνολο των απαιτήσεών του κατά την τότε πολυετή διένεξη.

Προς τον Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀντίπα, Γέροντος τοῦ Ἰβηριτικοῦ Κελλίου Ἁγίας Ἄννης Καρυῶν, ἍγιονὌρος.

 

Προς τον Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην π. Ἀντίπα, Γέροντος τοῦ Ἰβηριτικοῦ Κελλίου Ἁγίας Ἄννης Καρυῶν, ἍγιονὌρος.

 

Ἀγρίνιο, 20 Ἰουλίου 2021

Σεβαστέ μου Γέροντα, τήν εὐχή σας,

 

     Ὀφειλετικῶς ἐπιθυμῶ νά σᾶς ἀπαντήσω, ἀφοῦ στήν συνέντευξή σας στήν ἱστοσελίδα «Ἀπαρχή» (aparchi.gr), καί σύμφωνα μέ τήν ἀπομαγνητοφώνηση πού ἔκανε ἡ μαχητική ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἐμμέσως -πλήν σαφῶς- ἀναφέρεστε στό ὄνομά μου, μέ τήν φράση «…ἕνας παπάς στ’ Ἀγρίνιο…».

   Ὅσον ἀφορᾶ στίς δηλώσεις σας στή συνέντευξή σας, ἐπιτρέψτε μου νά καταθέσω τήν λύπη  μου. Γιά ποιόν λόγο;

 

1ον) Γιατί ἀπολυτοποιεῖτε τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου καί τοῦ Πατριαρχείου, ἀκόμη καί ἐάν εἶναι ἐσφαλμένες (οἱ ἀποφάσεις).Γνωρίζουμε, ὅμως, ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία ὅτι ἡ μή σταθερή προσήλωση τῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων, Ἐπισκόπων καί τῶν Κληρικῶν στήν θεόπνευστη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἐπέφερε, δημιούργησε τίς αἱρέσεις, πού τόσο ταλαιπώρησαν καί ταλαιπωροῦν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

     Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος, ἀπαντώντας στόν Ἐπίσκοπό του, τό 1930, πού τοῦ συνιστοῦσε ὑπακοή, ἔλεγε: «Ἐάν αὐτήν τήν γνώμην ἠκολούθουν πάντες οἱ Χριστιανοί κατά γράμμα, νά ἀκολουθοῦν, δηλαδή, τούς Ἐπισκόπους εἰς πάντα, ἀλίμονο τότε, οὔτε Ὀρθοδοξία, οὔτε Ἐκκλησία, οὔτε Ὀρθόδοξος Χριστιανός θά ὑπῆρχε σήμερα. Ἐάν οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἠκολούθουν τούς Πατριάρχας καί Ἐπισκόπους Ἀπολλιναρίους, Μακεδονίους, Εὐτυχέας, Διοσκόρους, Εὐσεβίους, Σαβελλιο-Σεβήρους, καί πολλούς ἄλλους καί ἐδέχοντο καί ἠσπάζοντο τά φρονήματά των, ποῦ τότε Ὀρθοδοξία; Ποῦ Χριστιανός εὐσεβής καί Ὀρθόδοξος;…».

 

2ον) Ὑποτιμᾶτε τίς δαιμονικές συμπροσευχές, πού εἶναι καθημερινό γεγονός, καί δέν κάνετε καθόλου λόγο γι’ αὐτές, καί ὂχι μόνον αὐτό, ἀλλά ἰσχυρίζεσθε ὅτι, Ὀρθόδοξοι καί Παπικοί καί Προτεστάντες λένε μεταξύ τους μία «Καλημέρα». Ἀλήθεια, δέν ἔχετε ποτέ δεῖ ἐσεῖς τέτοιες συμπροσευχές τοῦ Πατριάρχου μετά τῶν Παπικῶν καί τῶν Προτεσταντῶν, ἀλλά καίτίς διαθρησκειακές συναντήσεις τοῦ ἰδίου καί ἄλλων Ὀρθοδόξων ἐκκλησιαστικῶν ἀξιωματούχων μέ Ἑβραίους ραββίνους,μέ ἰμάμηδες Μουσουλμάνους, μέθρησκευτικούς ταγούς τῶν Βουδιστῶν, τῶν Ζουλούκαί ἄλλων; Δέν λένε μόνον, ἁπλά, π. Ἀντίπα, «Καλημέρα», ὅπως διατείνεστε…

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης λέει γιά τίς συμπροσευχές καί γιά τούς διαλόγους: «Μαζεύονται καί συνεδριάζουν καί κάνουν συζητήσεις ἀτέλειωτες γιά πράγματα πού δέν χωράει συζήτηση, οὔτε οἱ Ἅγιοι Πατέρες συζήτησαν ἐδῶκαί τόσα χρόνια. Ὅλες αὐτές οἱ ἐνέργειες εἶναι τοῦ Πονηροῦ, γιά νά ζαλίζουν καί νά σκανδαλίζουν τούς πιστούς καί νά τούς σπρώχνουν ἄλλους στήν αἳρεση καί ἄλλους σέ σχίσματα καί νά κερδίζει ἔδαφος ὁ Διάβολος. Πά πά!… Βασανίζουν καί μπερδεύουν τόν κόσμο αὐτοί οἱ ἄνθρωποι».

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» Ἀρχιμανδρίτου Παύλου Ντανᾶ Ἱεροκήρυκος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας & Ἀκαρνανίας

 Ἀγρίνιο 9/6/2021                                                                          

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰωαν. 20, 20)

(ἀπόδοση ἑορτῆς Πάσχα)

Ἀπό τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα καί γιά σαράντα ἡμέρες ζοῦμε, ἀγαπητοί, μέσα στήν κοσμοχαρμόσυνη ἀτμόσφαιρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας. Ἡ Εὐαγγελική δέ περικοπή τοῦ Ἀντίπασχα μᾶς θυμίζει, γιά μιά ἀκόμη φορά, τό μεγαλύτερο γεγονός τῆς ἱστορίας, τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας, μέ τήν ὁποία  προσφέρει  στόν κόσμο τήν εἰρήνη, τήν ἀνάπαυση, τήν αἰώνια ζωή, τήν ἀγάπη, τήν ἐλευθερία ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου καί  τήν  πνευματική χαρά. Γι’ αὐτή τή χαρά θά κάνουμε λόγο.

Ἦταν τό βράδυ τῆς πρώτης ἡμέρας τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ. Οἱ μαθηταί του εἶχαν συγκεντρωθεῖ σέ ἕνα σπίτι φοβισμένοι ἀπό τούς Ἰουδαίους. Καί ὁ Ἀναστάς Κύριος, ἀφοῦ ἐνεφανίσθη στήν Ἁγία Μαρία τή Μαγδαληνή καί στίς ἄλλες Μυροφόρες, ἀφοῦ ἐνεφανίσθη στόν Πέτρο καί στούς δύο ἄλλους μαθητάς πού ἐπορεύοντο στούς Ἐμμαούς, τό βράδυ ἐνεφανίσθη καί στό σύνολο τῶν ἐκλεκτῶν μαθητῶν του. Ἦταν συνηγμένοι στό γνωστό Ὑπερῶον, καί ἀπροσδοκήτως τόν βλέπουν νά ἐμφανίζεται ἐμπρός τους καί νά τούς εὐλογεῖ. Τόν βλέπουν μέ τά ἴδια πλέον τά μάτια τους, ἀκοῦνε τήν ἀγαπητή φωνή του, καί γεμίζει, σκιρτᾶ ἡ καρδιά τους ἀπό χαρά. Τό σημειώνει ὁ ἱερός Εὐαγγελιστής: «Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον» (Ἰωαν. 20, 20).

Πῶς νά μή χαροῦν; Πῶς νά μή νιώσουν ἀναπτερωμένες τίς ἐλπίδες τους καί ἀναζωογονημένο τό θάρρος καί τή δύναμή  τους; Ὁ ἀσφαλισμένος στόν τάφο, καθώς νόμιζαν, Κύριος ἦταν ἀνάμεσά τους. Σάν καί πρῶτα. Ὁ Ἴδιος. Ἡ παρουσία Του τούς γαληνεύει. Τούς χαρίζει τήν εἰρήνη. Τούς δίνει τή βεβαιότητα καί τή χαρά. Τούς χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Τούς καλεῖ νά γίνουν ποιμένες καί διδάσκαλοι τῶν ἄλλων. Τή χαρά αὐτή οἱ μαθηταί δέν τήν κράτησαν γιά τόν ἑαυτό τους, κήρυξαν τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καί μετέδωσαν τή χαρά καί στούς ἄλλους. Καί ἡ χαρά τοῦ Χριστοῦ γέμισε τό χριστιανικό κόσμο ὅλων τῶν αἰώνων. Ἔτσι, οἱ ἀνά τούς αἰῶνες μαθηταί τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου, καί ἐμεῖς βέβαια, χαιρόμαστε γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας.

 

α. Χαιρόμαστε πρωτίστως, διότι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύει περίτρανα τή θεότητά Του. Εἶναι τό πρῶτο καί μέγιστο καί βασικό ἐπιχείρημα τῆς θεότητός Του. Βεβαίως, καί πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἦταν ὁ Διδάσκαλος, ὁ Θαυματουργός, ὁ Ἅγιος καί Πάναγνος. Θαύμαζαν οἱ ἄνθρωποι τή σοφία Του, τή δύναμη, τήν ἁγιότητά Του.

Ὅμως καί ἄλλοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «δίκαιοι» καί ἐκεῖνοι μέ τή δύναμη, βεβαίως, καί τήν ἔμπνευση τοῦ Θεοῦ, δίδαξαν καί θαυματούργησαν καί ἔζησαν ὅσια ζωή. Ἀλλ’ ἐκεῖνοι πέθαναν. Κανένας ἀπ’ αὐτούς δέν ἀναστήθηκε. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ μόνος ἀνά τούς αἰώνας, ὁ ὁποῖος ἀνέστησε ἑαυτόν διά τῆς δικῆς του δυνάμεως. Καί ἐμφανίσθηκε καί ἀνεστράφη καί συνομίλησε μέ πολλούς. Γι’ αὐτό οἱ Ἀπόστολοι, παρά τήν κατάπληξη καί τούς πρώτους δισταγμούς τους, γρήγορα πείσθηκαν τελείως στήν Ἀνάστασή του καί μέ θάρρος καί παρρησία ἔγιναν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως. Ὁ Ἀπ. Πέτρος, μάλιστα, μέ τό θεόπνευστο κήρυγμά του τήν Πεντηκοστή ἀπό το ἱστορικό ἐκεῖνο Ὑπερῶον, κάλεσε τούς ἀκροατές του νά πιστέψουν στήν Ἀνάσταση καί τή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ, νά μετανοήσουν καί νά βαπτισθοῦν στό ὄνομά Του. Ἐτσι, τόν ὁμολογοῦμε καί ἐμεῖς ὡς Θεόν, σαρκωθέντα, σταυρωθέντα καί «ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατά τάς Γραφάς».

 

β. Ἡ Ἀνάσταση ἀκόμη εἶναι πηγή χαρᾶς, διότι ὁ Ἀναστάς Κύριος κατήργησε τό θάνατο. Μέ τό θάνατό του καί τήν Ἀνάστασή του πάτησε καί κατήργησε τό θάνατο: «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν…», ψάλλουμε θριαμβευτικά. Ὅπως ὁ Χριστός πάτησε τό θάνατο καί ἀναστήθηκε πρῶτος ἀπό τούς νεκρούς, ἔτσι μέ τή δύναμη τῆς Ἀναστάσεώς του, θά ἀναστηθοῦν ἀπό τόν τάφο ὅλοι οἱ νεκροί. Τό θνητό καί φθαρτό θά ἐνδυθεῖ τήν ἀθανασία καί ἀφθαρσία (Α΄ Κορ. 15, 53). «Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐν τῷ μνήματι», μᾶς φωνάζει ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

 

γ. Ἡ ανέκφραστος χαρά τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ γιά τήν Ἀνάσταση αὐξάνει ἀκόμη περισσότερο, ὅταν ληφθεῖ ὑπ’ ὄψη ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπαρχή μιᾶς νέας καί αἰωνίου «βιοτῆς». Μιᾶς καινούργιας ζωῆς. Τοῦτο δέ εἶναι μιά ὑπέρτατη δωρεά τοῦ Θεοῦ, πολύ μεγαλυτέρα ἀπό τή νέκρωση τοῦ θανάτου.

 Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης παρατηρεῖ: « Ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ὁ Ἀναστάς Χριστός ἤθελε μᾶς χαρίσει νά ζήσωμεν μίαν μακαρίαν ζωήν εἰς τούς οὐρανούς, συντροφευμένην ἀπό ὅλα τά ἀγαθά, ὄχι ὅμως αἰωνίαν καί ἀτελεύτητον, καί τοῦτο βέβαια ἤθελε νομίζεται εἰς ἡμᾶς ἕνα μέγα χάρισμα, καί μία εὐτυχία πλουσιωτάτη^. τό δέ νά μᾶς χαρίσει τοιαύτην μακαρίαν καί πλήρη πάντων τῶν ἀγαθῶν ζωήν, ἔπειτα νά προσθέσει καί τό νά μή ἔχει τέλος ἡ αἰώνια ζωή, ἀλλά νά εἶναι αἰωνία καί ἀτελεύτητος, τοῦτο ἀληθῶς εἶναι ἕνα χάρισμα τῶν χαρισμάτων, ἕνα ἀγαθό τῶν ἀγαθῶν, καί μία εὐεργασία τῶν εὐεργεσιῶν» .

Ὅσοι πιστέψουν καί ἀγαπήσουν τό Χριστό θά ἀκολουθήσουν στόν Παράδεισο τόν πρῶτο Νικητή τοῦ θανάτου καί θά μείνουν μαζί του αἰωνίως καί θά τοῦ προσφέρουν αἶνον καί ὕμνον καί συγχρόνως θά δοξάζονται ἀπ’ Αὐτόν. Δικαίως, λοιπόν, χαίρονται ὅλοι οἱ χριστιανοί αὐτές τίς ἡμέρες.

Ἄς ἀκούσουμε τό ἀηδόνι τῆς Ἐκκλησίας τόν ὑμνωδό καί δογματικό, τόν Ἰωάννη τό Δαμασκηνό πόσο ὑπέροχα τό ψάλλει στό ἀληθινά ἀριστούργημά του, τόν Κανόνα τοῦ Πάσχα: «Οὐρανοί μέν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δέ ἀγαλλιάσθω, ἑορταζέτω δέ κόσμος ὁρατός τε ἅπας καί ἀόρατος^. Χριστός γάρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αἰώνιος». Δηλαδή, γιά τό μέγα γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἄς εὐφραίνονται οἱ ἄγγελοι στούς οὐρανούς καί ἄς σκιρτοῦν ἀπό ἀγαλλίαση οἱ ἐπί γῆς ἄνθρωποι, ὅλος δέ ὁ κόσμος, καί ὁ οὐρανός καί ὁ ἀόρατος καί οἱ ἄνθρωποι καί οἱ ἄγγελοι ἄς πανηγυρίζουν, διότι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε καί εἶναι συνεχής καί ἀτελεύτητος ἡ χαρά.

            Ὁρατός κόσμος εἶναι οἱ ἄνθρωποι καί  ἀόρατος οἱ ἀόρατες δυνάμεις, οἱ ἄγγελοι. Αὐτό τό νόημα εἶχε ὁ στίχος τοῦ προφήτη Δαβίδ: «Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί, καί ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ…» (ψαλ. 95). Κι ἄν ὅπως εἶπε ὁ Χριστός «χαρά γίνεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» (Λουκ. 15, 11), πόσο μᾶλλον τώρα θα πληρωθοῦν ἀπό τή χαρά οἱ οὐράνιες δυνάμεις γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων; Ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου λέει τά ἑξῆς: «Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁδηγηθήκαμε ἀπό τό θάνατο στή ζωή, ἀπό τή φθορά στήν ἀφθαρσία, ἀπό τό σκοτάδι στό αἰώνιο φῶς, ἀπό τήν ὀδύνη στήν ἐλευθερία, ἀπό τή φυλακή τοῦ ἅδη στήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἀπό τά δεσμά στήν ἄνεση, ἀπό τή σκλαβιά στήν τρυφή τοῦ Παραδείσου, ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό».

Στήν ἐποχή μας ἀναζητοῦμε τή χαρά σέ θολές πηγές καί στά λασπόνερα τῆς ἁμαρτίας. Ἡ ὑποδούλωσή μας στόν ὀρθολογισμό, ἡ ἄρνηση τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ, ἡ θεοποίηση τῆς ἰατρικῆς μέ ἀφορμή τόν κορωνοϊό, ἡ θεοποίση τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ μείωση τῆς πίστεως, ἡ αὔξηση τῶν βιοτικῶν ἀναγκῶν, ἡ ἀλαζονεία, ἡ σκληροκαρδία, ἔχουν δημιουργήσει στόν ἄνθρωπο τό ἄγχος, τήν ἀνία, τόν κορεσμό, τίς φοβίες, τή σύγχυση, τή νευρικότητα καί τήν ἀπελπισία. Ἐδῶ ἰσχύουν τά λόγια τοῦ προφήτου Ἡσαΐα «οὐκ ἔστιν χαίρειν τοῖς ἀσεβέσιν» (Ἡσαΐα. 57, 21). Ὁ Χριστός ὅμως ἀναστήθηκε γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τή λύπη:«Ὦ Πάσχα λύτρον λύπης!», ἀναφωνοῦμε στόν ἀναστάσιμο Κανόνα.

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον»

1.      Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης λέγει: «Μήπως δέν γιορτάσαμε ἐπί τόσα χρόνια το Πάσχα; Καί τοῦτο θά ἔρθει καί θά παρέλθει. Δέν ὑπάρχει τίποτε τό  μόνιμο στόν παρόντα αἰώνα, ἀλλ’ οἱ μέρες μας φεύγουν σάν σκιά καί ὁ βίος μας τρέχει σάν ἔφιππος ταχυδρόμος ὥσπου νά μᾶς ὁδηγήσει στό τέλος τῆς παρούσης ζωῆς. Τί, θά πεῖ λοιπόν κάποιος, δέν πρέπει νά ἐπιθυμοῦμε τό Πάσχα; Νά τό ἐπιθυμοῦμε καί πολύ μάλιστα, ἀλλά ἐκεῖνο τό Πάσχα πού ἐπιτελεῖται κάθε μέρα. Καί ποιό εἶναι αὐτό; Ὁ καθαρισμός τῶν ἁμαρτιῶν: Ἡ συντριβή τῆς καρδιᾶς, τό δάκρυ τῆς κατανύξεως, ἡ καθαρή συνείδηση, ἡ νέκρωση τῶν γηίνων μελῶν: πορνείας, ἀκαθαρσίας, ἐπιθυμίας κακῆς, πάθους καί ὁποιασδήποτε ἄλλης κακίας. Ὅποιος ἀξιωθεῖ νά φθάσει ἐκεῖ, ὄχι μόνο μιά φορά τό χρόνο, ἀλλά κάθε μέρα «πασχάζει» καί ἑορτάζει διά τόν Κύριο. Ἐνῶ ὅποιος δέν ἔχει τά προαναφερθέντα καί εἶναι δοῦλος τῶν παθῶν δέν μπορεῖ νά ἑορτάσει. Πῶς νά ἑορτάσει αὐτός πού ἔχει θεό τήν κοιλιά του; Πῶς νά ἑορτάσει αὐτός πού φλέγεται ἀπό τήν ἐπιθυμία τῆς σαρκός, πῶς ὁ βουτηγμένος στή φιλαργυρία, πῶς ὁ δοῦλος τῆς κενοδοξίας, πῶς ὁ αἰχμάλωτος τῶν ἄλλων παθῶν»;

2.      Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ ὅλο τό χρόνο ἔλεγε στόν κάθε ἄνθρωπο πού συναντοῦσε «Χριστός Ἀνέστη, χαρά μου». Αὐτός ὁ χαιρετισμός δέν ἦταν ἁπλός, ἀλλά ἐκπορευόταν ἀπό τήν ἀναστάσιμη βιοτή του, ἀπό τή θερμουργό προσευχή του, τήν ἄσκηση, τή νηστεία, τήν κακοπάθεια, τή χαμαικοιτία, τή φύλαξη τῶν αἰσθήσεων καί γι’αὐτό ἀκριβῶς ζοῦσε τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως καθημερινά.

Ἐμεῖς μέ ἀφορμή τόν κορωνοϊό, βλέπουμε τόν κάθε ἄνθρωπο ὡς φόβητρο μέ τό λογισμό, μήν κολλήσουμε ἀπό τούς ἄλλους μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχουν ψυχρανθεῖ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.

 Στή συνέντευξή του ὁ σοφός Καθηγητής Δογματικῆς Θεολογίας Α.Π.Θ. κ. Δημ. Τσελεγγίδης στόν π. Πέτρο Heers ἀναφέρει συνοπτικά:

·        Ὁ Θεός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει.

·        Ἡ προσκύνηση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων εἶναι ἀπαραίτητη, ἀφενός γιά τήν βεβαίωση τῆς σχέσης πρωτοτύπου καί εἰκόνος καί ἀφετέρου γιά τή βεβαίωση τοῦ ὅτι ἡ εἰκόνα γίνεται φορέας τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού κατεῖχαν τά εἰκονιζόμενα πρόσωπα.

·        Ἡ προσκύνηση τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Ἁγίων Λειψάνων, τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τῆς χειρός τοῦ ἱερουργοῦντος (εἴτε ἱερέως εἴτε ἀρχιερέως), μᾶς κάνει μετόχους Ἁγιασμοῦ.

·        Ὁ ἱερουργός κατά τή Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος δανείζει τά χέρια του γιά τήν τέλεση τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Γι’ αὐτό καί προσκυνοῦμε τό χέρι τοῦ ἱερουργοῦ μέ τήν αἴσθηση τήν πνευματική, ὅτι προσκυνοῦμε τό χέρι τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀδιανόητο λοιπόν πνευματικά, ὅτι θά γίνει φορέας- ὁ ἱερέας ἤ τό χέρι του- μιᾶς ἀσθένειας.

·        Ὀφείλουμε κοσμική ὑπακοή στήν ἐξουσία, γιά τήν ἀποφυγή τῆς ἀταξίας, ὄχι ὅμως γιά τά θέματα τῆς Πίστεως καί τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου καμία θέση δέν ἔχει ὁ «Καίσαρας» παρά μόνον ὁ ἴδιος ὁ Χριστός καί οἱ Ἅγιοι Ἄπόστολοι.

·        Ἡ μόνη ἀκοινωνησία μας, εἶναι ἡ ἀμετανοησία μας.

 

3.      Ὁ Κύριος μᾶς προσέφερε καί μᾶς προσφέρει διά τῆς Ἀναστάσεώς του τό ἀνεκτίμητο ἀγαθό πού λέγεται χαρά. Μιά χαρά ἄγνωστη γιά τόν ἔξω τοῦ Χριστοῦ κόσμο καί ἀκατανόητη^. μιά χαρά χωρίς κενά, ὁλοκληρωμένη, πού ἱκανοποιεῖ πλήρως τόν πιστό, μιά χαρά στά βάθη τῆς καρδιᾶς σταθερή ἀκλόνητη^. τόσο μόνιμη, ὥστε κανείς ἄνθρωπος, καμμία σκοτεινή δύναμη, κανένα δημιούργημα στό σύμπαν νά μπορεῖ νά πάρει αὐτή τή χαρά.

Ἀλήθεια, πόσο λίγο πιστεύουμε σέ ὅλα αὐτά μερικοί σημερινοί χριστιανοί; Πόσο λίγη ἐπαφή ἔχουμε μέ τίς ἀλήθειες αὐτές; Πόσο μακριά ἀπέχουμε ἀπό ἐκεῖνα πού νομοθέτησε ὁ Χριστός;  Ὅταν ὅμως γνωρίσουμε τόν Κύριό μας οὐσιαστικά καί ἀληθινά, τότε καί μόνον τότε, θά ἀπολαύσουμε τή χαρά καί τήν αἰώνια εὐφροσύνη.

 

4. Ταυτόχρονα νά σιχαθοῦμε καί νά ἀποστραφοῦμε τίς θολές πηγές τῆς χαρᾶς  (ἀνέσεις, χρῆμα, μόδα, αἰσθησιακή ζωή, κοσμικές ἀπολαύσεις, καταχρήσεις),οἱ ὁποῖες σκοτίζουν τό νοῦ, διώχνουν τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μολύνουν τήν καρδιά καί ἀπομυζοῦν τήν πνευματική μας ζωή.

 

5. Νά προσέχουμε τούς ἑαυτούς μας, τό πολυτιμότατο καί ἀγαπητότατο κτῆμα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι θά ἑορτάζουμε τό Ἅγιο Πάσχα^. ἐδῶ μέν μέ χαρά καί ἀγαλλίαση θεοπρεπή, εἰς δέ τόν μέλλοντα αἰώνα «ἐκτυπώτερον», μέσα στήν παρουσία καί τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Βασιλείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 

6. Ρώτησαν τόν Ἅγιο Παΐσιο:

- Γέροντα πῶς θά μπορέσουμε νά ζήσουμε τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως;

- Νά καλλιεργήσουμε τό χαροποιόν πένθος γιά νά ἔρθει ἡ πραγματική χαρά. Ἄν ζήσουμε μέ εὐλάβεια καί κατάνυξη τή Μεγάλη ἑβδομάδα θά ζήσουμε μέ πνευματική ἀγαλλίαση τήν Ἁγία Ἀνάσταση.

Ρώτησαν πάλι τό Γέροντα:

- Γιατί Γέροντα σέ μερικά Μοναστήρια κάνουν λιτανεία τή δεύτερη ἤ τρίτη ἡμέρα μετά τό Πάσχα;

- Γιά νά σκορπίσουν τήν πασχαλινή χαρά.

- Χτυποῦν Γέροντα καί τίς καμπάνες;

- Τή Διακαινήσιμο ἑβδομάδα χτυποῦν ὅλα μαζί^. καμπάνες σήμαντρα, χειροσήμαντρα και ἡ καρδιά χτυπᾶ δυνατά ζώντας τό: «Ἀναστάσεως ἡμέρα…» , καί τελειώνει ὁ Ἅγιος μέ τήν εὐχή:

Εὔχομαι νά χαίρεσθε πάντοτε

μέ ἀγαλλίαση πνευματική

μέ συνεχή πασχαλινή χαρά

μέ ἐσωτερική γλυκιά ἀναστάτωση.

 

«Ο Αυτοκράτορας έκλεισε τις Εκκλησίες και κάηκε ζωντανός» Αρχιμανδρίτου Παύλου Ντανά Ιεροκήρυκος

 Αγρίνιο 30 Μαΐου 2021

Στις 30 Μαΐου η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Οσίου πατρός ημών Ισακίου ή Ισαακίου, ηγουμένου της Μονής των Δαλμάτων, του Ομολογητού.

Ο όσιος Ισαάκιος καταγόταν από την Συρία και πήγε στο Βυζάντιο κατά τους χρόνους του Ουάλεντος (364-378 μ.Χ.), ο οποίος ήταν οπαδός της αιρέσεως του αρειανισμού. Ο Ισαάκιος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 378 μ.Χ., όταν ο Ουάλης συγκέντρωσε τα στρατεύματά του και κίνησε πόλεμο εναντίων των Γότθων, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί στον Δούναβη ποταμό και σχεδίαζαν να επιτεθούν κατά της Κωνσταντινουπόλεως.

Μόλις, λοιπόν, έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο Όσιος, πήγε αμέσως και συνάντησε τον αυτοκράτορα, την ώρα που ετοιμαζόταν για τον πόλεμο, και τον συμβούλευσε παρακαλώντας να ανοίξει τις εκκλησίες των ορθοδόξων, τις οποίες είχαν κλείσει οι αρειανοί. Ο Ουάλης, όμως, όντας φανατικός οπαδός του αρειανισμού, δεν πείστηκε στον Όσιο. Ο Ισαάκιος την επομένη ημέρα έτρεξε και πάλι κοντά του και τον προέτρεπε, συμβουλεύοντάς τον, να αποδώσει τις εκκλησίες στους Ορθοδόξους διαφορετικά, θα κατατροπωνόταν από τους εχθρούς του.

Ο αυτοκράτορας, όμως, εξοργίστηκε με την επιμονή και παρρησία του Οσίου και πρόσταξε να τον μαστιγώσουν και να τον ρίξουν στα αγκάθια. Αλλά ο Άγιος, και μετά τον βασανισμό του, πλησίασε για τρίτη φορά τον Ουάλη, έπιασε μάλιστα το χαλινάρι του αλόγου του, επισημαίνοντας κατηγορηματικά σ’ αυτόν τον όλεθρό του, αν δεν αποδώσει τις εκκλησίες στους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Ύστερα δε από αυτά, ο αυτοκράτορας εξοργίστηκε πάρα πολύ και παρέδωσε τον Όσιο σε δύο στρατιώτες, τον Σατορνίνο και τον Βίκτωρα, να τον φυλάξουν ώσπου να επιστρέψει από τον πόλεμο, οπότε και θα τον θανάτωνε διά πυρός. Ο Άγιος, όμως, μετά την εντολή αυτή του αυτοκράτορα προς τους στρατιώτες, του είπε: «Να ξέρεις ότι θα τραπείς σε φυγή από την αντεπίθεση των εχθρών σου, οι οποίοι θα σε συλλάβουν και θα θανατωθείς διά πυρός».

Και πράγματι, αφού ο Ουάλης νικήθηκε στη μάχη, κατέφυγε σε έναν αχυρώνα μαζί με τον αρχιστράτηγο, ο οποίος ήταν οπαδός της ίδιας κακοδοξίας, του αρειανισμού, και επηρέαζε πάντοτε τον αυτοκράτορα κατά των ορθοδόξων. Στον αχυρώνα αυτόν έβαλαν φωτιά οι Γότθοι και τους έκαυσαν και τους δύο ζωντανούς.

Ο Όσιος Ισαάκιος με την πρόρρησή του αυτή, την παρρησία και την ορθόδοξη ομολογία του μεγαλύνθηκε ανάμεσα στα πλήθη των ορθοδόξων. Τον υπόλοιπο δε χρόνο της ζωής του τον πέρασε στη βασιλίδα των πόλεων, στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εξεδήμησε προς Κύριον.

Πολλά είναι τα μηνύματα που προσφέρει ο βίος του Αγίου Ισακίου στην εποχή μας.

· Εν πρώτοις, ας θυμηθούμε τον διωγμό που υπέστη ο Ιησούς Χριστός, ο Αρχηγός της Πίστεώς μας. Από την φάτνη έως τον Γολγοθά η πορεία του ήταν ταπεινωτική και σταυρική.

· Οι Άγιοι Απόστολοι υπέμειναν διώξεις στο ιεραποστολικό τους έργο μέχρι θανάτου. Ο Χριστός τους είχε προαναγγείλει «Το ποτήριο του μαρτυρίου που εγώ θα πιω μετά από λίγο, θα το πιείτε κι εσείς, και το βάπτισμα που μετά από λίγο θα υποστώ στη θάλασσα των παθημάτων μου, θα το υποστείτε κι εσείς. Διότι κι εσείς θα υποστείτε διωγμούς και μαρτύριο για το ευαγγέλιό μου». (Μαρκ. 10,39).

· Αλλά και ο Απόστολος Παύλος υπογραμμίζει ότι ο αληθινός χριστιανός που θέλει να φέρει «τὸν ὀνειδισμὸν τοῦ Χριστοῦ» (Εβρ. 11,26), θα υποστεί θλίψεις και διώξεις.

· Το παράδειγμα του Χριστού μιμήθηκε ο Άγιος Ισαάκιος με το σταθερό και γενναίο φρόνημά του. Μας διδάσκει όλους, είτε είμαστε κληρικοί είτε λαϊκοί. Εμείς οι κληρικοί δε, έχουμε ταχθεί να διαφυλάξουμε «τὴν καλὴν παραθήκην» ( Β’ Τιμ. 1,14), δηλαδή την ευαγγελική διδασκαλία του Χριστού, το αποστολικό κήρυγμα και το πατερικό φρόνημα των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων μαζί με την μαρτυρική και ασκητική ομολογία των Αγίων μας.

Οι διωγμοί ξανάρχονται…

Με αφορμή τον κορωναϊό πολεμούνται σήμερα Ιεράρχες, Κληρικοί και λαϊκοί οι οποίοι δεν θέλουν να υποχωρήσουν στις πρωτόγνωρες καινοτομίες, όπως είναι η χρήση μάσκας μέσα στο Ναό ή η αλλαγή της ώρας τελέσεως της Αναστάσιμης ακολουθίας. Είναι απορίας άξιον, γιατί διώκονται αυτή τη στιγμή συγκεκριμένα δύο σεμνοί Ιεράρχες, ο Μητροπολίτης Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. Σεραφείμ και ο Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, όταν και άλλοι Ιεράρχες παρέβησαν την εντολή της Συνόδου. Δυστυχώς, με την άδεια των κληρικών, νεωκόροι και επίτροποι αποδείχθηκαν θρασύτατοι, καλώντας ακόμα και την αστυνομία στον Οίκο του Θεού για απειθαρχία των πιστών. Η αθεοφοβία οδηγεί στον δαιμονισμό! Μια ευλογημένη χριστιανή μας είπε τα εξής: «Όταν μπήκα στο ναό χωρίς μάσκα με κοίταξε με τέτοια βλοσυρότητα ο ιερέας, λες και είχα κάνει έγκλημα.»

Μας κάνει εντύπωση το γεγονός, ότι επίσκοποι οι οποίοι κηρύττουν και λέγουν πως η Εκκλησία είναι ένα νοσοκομείο που θεραπεύει ψυχικά και σωματικά τον άνθρωπο, επιβάλλουν υποχρεωτικά τη μάσκα μέσα στους ναούς. Φοβάμαι, ότι στο τέλος θα ζητάνε πιστοποιητικά εμβολιασμού -εμβόλια που είναι πνιγμένα στο αίμα αθώων ψυχών, προερχόμενα, από το μεγάλο έγκλημα των εκτρωθέντων εμβρύων- για να εισέρχονται στο Ναό οι πιστοί! Κατ’ αυτόν τον τρόπο από εμάς τους κληρικούς πολεμείται η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Ελληνισμός, αφού αποδεχόμαστε την κατηγορία πως ο ιός υπάρχει και μάλιστα σε έξαρση μέσα στις Εκκλησίες -όπως και στις Εθνικές Επετείους. Άπαγε της βλασφημίας!

Η άνευ όρων υποταγή της Διοικούσης Εκκλησίας μας στον «δυνάστη» πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, επέφερε την απομάκρυνση των ανθρώπων από την Εκκλησία και την αλλοίωση του ελληνορθοδόξου φρονήματος.

Περιοδεύοντας με τη χάρη του Θεού στα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας, συνειδητοποιώ καθημερινά, ότι οι ναοί μας από δω και στο εξής, θα λειτουργούν σαν τις τράπεζες και τα γραφεία τελετών, δηλαδή μόνο για τα τελετουργικά καθήκοντα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική σχέση με το Χριστό, την Εκκλησία, τον Ιερέα και τους συνανθρώπους μας. Άλλωστε μη λησμονούμε πως Εκκλησία σημαίνει κλήρος και λαός και πως ο Ιερέας ασκεί λειτούργημα. Είναι «οἰκονόμος μυστηρίων Θεοῦ» (A’ Kορ. 4,1)

Συνεπώς, ο οικτρός θάνατος του αυτοκράτορα Ουάλη ας φρονηματίσει εμάς τους κληρικούς, τους λαϊκούς αλλά και τον αφορισμένο πρωθυπουργό και μέλος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ Κυριάκο Μητσοτάκη, τον αφορισμένο υπουργό ΜΗ Προστασίας του Πολίτη Νίκο Χαρδαλιά και την αφορισμένη υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και μέλος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ Νίκη Κεραμέως.

Ας προσέξουν, όμως, ιδιαιτέρως τα λόγια του προφήτη Ησαΐα: «Οὐαὶ τοῖς γράφουσι πονηρίαν· γράφοντες γὰρ πονηρίαν γράφουσιν» (Ησ. 10,1), δηλαδή, αλλοίμονο στους άδικους νομοθέτες οι οποίοι καταστρατηγούν την ελευθερία των ανθρώπων και τη δικαιοσύνη, διότι έτσι επισημοποιείται η αδικία και η παρανομία. Γι’ αυτό και το τέλος των πονηρευομένων είναι η καταστροφή ενώ οι δίκαιοι βρίσκονται κάτω από την άμεση προστασία του Θεού.

Ο ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει «Ἀκουέτωσαν Ἕλληνες, ἀκουέτωσαν Ἰουδαῖοι τὰ κατορθώματα ἡμῶν καὶ τὴν προεδρίαν τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπὸ πόσων ἐπολεμήθη ἡ Ἐκκλησία, ἀλλ' οὐδέποτε ἐνικήθη; πόσοι τύραννοι; πόσοι στρατηγοί; πόσοι βασιλεῖς; Αὔγουστος, Τιβέριος, Γάϊος, Κλαύδιος, Νέρων, ἄνθρωποι λόγοις τετιμημένοι, δυνατοί, τοσαῦτα ἐπολέμησαν ἀκμὴν νεάζουσαν, ἀλλ' οὐκ ἐξερρίζωσαν· ἀλλ' οἱ μὲν πολεμήσαντες σεσίγηνται καὶ λήθῃ παραδέδονται, ἡ δὲ πολεμηθεῖσα τὸν οὐρανὸν ὑπεραίρει». Μτφ: «Ας ακούνε οι ειδωλολάτρες, ας ακούνε οι Ιουδαίοι τα κατορθώματά μας και την πρώτη θέση που κατέχει η Εκκλησία. Πόσοι πολέμησαν την Εκκλησία, αλλά ποτέ δεν τη νίκησαν; Πόσοι τύραννοι; Πόσοι βασιλείς; Ο Αύγουστος, ο Τιβέριος, ο Γάιος, ο Κλαύδιος, ο Νέρων, άνθρωποι τους οποίους τιμούσαν για τη μόρφωσή τους, άνθρωποι που ήταν δυνατοί, πολέμησαν τόσο πολύ την Εκκλησία, ενώ εκείνη βρισκόταν ακόμη στην ανάπτυξή της, και όμως δεν την ξερίζωσαν· και εκείνοι που την πολέμησαν δεν ακούονται πια και όλοι τους έχουν λησμονήσει, ενώ η Εκκλησία, που πολεμήθηκε, υψώνεται πάνω από τον ουρανό». (περικοπή από την 4η ομιλία του ιερού Χρυσοστόμου στο χωρίο του Ἡσ. στ΄1, PG 56, 121-122).

Ο αείμνηστος και φλογερός Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης προφητεύει ως εξής: «Η Εκκλησία δεν φοβήται τους νέους διώκτας της, διότι ιδρυτής και αρχηγός της δεν είναι άνθρωπος, ο οποίος, όσο μέγας και αν είναι, σήμερον ζει και αύριο αποθνήσκει και λησμονείται. Ιδρυτής και Αρχηγός της Εκκλησίας είναι ο Χριστός, ο Θεάνθρωπος Κύριος, ο οποίος ενίκησε τον θάνατον και ζει και βασιλεύει εις πάντας τους αιώνας».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ανοικτή επιστολή προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φλωρίνης Πρεσπών & Εορδαίας κ.κ. Θεόκλητο, από πνευματικό του τέκνο.

 

Σεβασμιώτατε πάτερ,

Ονομάζομαι Μαρία Λ. και καταφεύγω να σας απευθύνω ανοιχτή επιστολή αν και αρχικά σκέφτηκα να υποβάλω το ερώτημά μου στην Κυριακάτικη λειτουργία, όμως ο εφημέριος της ενορίας μου διεμήνυσε ότι αυτό είναι ανεπίτρεπτο και μάλιστα για γυναίκα την ώρα της λατρείας.

Είμαι 57 χρονών και έμεινα έγκυος πριν 20 χρόνια. Στον προγεννητικό έλεγχο όταν ο γιατρός μου ανακοίνωσε ότι θα γεννούσα παιδί με αναπηρία και νοητική υστέρηση έχασα τη γη κάτω απ τα πόδια μου. Τόσο ο γυναικολόγος όσο και ο σύζυγός μου ήταν κατηγορηματικοί και προχωρήσαμε σε διακοπή κύησης. Μέσα μου με έτρωγε και με βάραινε αυτή η απόφαση και ενώ δεν είχα ιδιαίτερη σχέση με εκκλησία, μια φίλη με συμβούλεψε να μιλήσω με μια κυρία της εκκλησίας που έκανε κύκλο γραφής στο χωριό μας. Αυτή με τη σειρά της με ενθάρρυνε να εξομολογηθώ σε έναν ιερέα και μου πρότεινε εσάς. Ακόμα θυμάμαι σαν τώρα εκείνη την πρώτη μου εξομολόγηση. Μου είπατε πως η εκκλησία δεν δέχεται την άμβλωση στα άτομα με αναπηρία σε καμία περίπτωση. Μου είπατε πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα άτομα με αναπηρία όπως τους φυσιολογικούς ανθρώπους και με προθυμία να σηκώνουμε το σταυρό που θα μας δώσει ο Θεός. Με ενθαρρύνατε να τολμήσω νέα εγκυμοσύνη και ότι δώσει ο Θεός (δόξα τω Θεώ έχω μια υγιέστατη κόρη). Μου είπατε όμως ότι ο νόμος του Θεού είναι πάνω από την επιστήμη και ότι δεν έχουμε δικαίωμα να παίρνουμε τέτοιες αποφάσεις έστω και αν το επιτρέπει ο νόμος του κράτους και μου δώσατε επιτίμιο να μην κοινωνήσω 2 χρόνια.

Με έκπληξή μου παρακολουθώ τη στάση πολλών κληρικών στο θέμα των εμβολίων.  Ακούω κηρύγματα για  υπακοή στην επιστήμη που είναι αλάνθαστη. Ακούω  για κοινωνική συνείδηση, για υπακοή στο νόμο του κράτους, για αγάπη και οικονομία.

 Μαθαίνω ότι η χρήση κυτταρικών σειρών από εκτρωμένα έμβρυα, στην ανάπτυξη ή αξιολόγηση των εμβολίων δεν δημιουργεί ηθικό ζήτημα. Σε εκκλησιαστικούς κύκλους ακούω να γίνεται λόγος για νόμιμη έκτρωση. Θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να χρησιμοποιήσει και το δικό μου που εκτρώθηκε νόμιμα; Πόσα χρόνια μετά την έκτρωση επιτρέπεται η αξιοποίηση του εμβρύου;  Δεν ελέγχονται όσοι θα χρησιμοποιούσαν το δικό μου έμβρυο; Βέβαια οι εμβολιαζόμενοι επωφελούνται και  χρησιμοποιούν ένα υγιές, το δικό μου δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ήταν.

Με όση ευκολία με επιτιμήσατε γιατί δεν σήκωσα τον σταυρό που μου έδωσε ο Θεός, με την ίδια φτάσατε από το «Ημίν ουκ έξεστιν αποκτείναι ουδένα» στο «συμφέρει ἕνα ἄνθρωπον ἀπολέσθαι ὑπὲρ τοῦ λαοῦ» και της υγείας σας βεβαίως.

Μαθαίνω ότι η κυρία που έκανε τον κύκλο στο χωριό μας εμβολιάστηκε και παροτρύνει και άλλες. Ακούω ότι εμβολιαστήκατε και σεις αλλά δεν το πιστεύω γιατί δεν είδα φωτογραφίες σας. Είναι αλήθεια ; Μπορεί αυτός που επιβάλει επιτίμιο να επωφελείται από την έκτρωση που επιτιμά;

Τι έγινε ξαφνικά ο νόμος του Θεού;

Ο γιατρός που μου σύστησε την έκτρωση δεν ήταν η επιστήμη;

Η διακοπή κύησης για ιατρικούς λόγους δεν ήταν νόμος του κράτους;

Το επιτίμιό μου ήταν λάθος; Και αν δεν ήταν λάθος ποιο είναι το δικό σας επιτίμιο και ποιος θα το επιβάλει;

Περιμένω την απάντησή σας και έως τότε δεν ασπάζομαι την δεξιά σας (λόγω πανδημίας βεβαίως ).

Μ.Λ.

ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗΣ:

Το ανωτέρω κείμενο το παραθέτουμε ακριβώς όπως μας εστάλη με ηλεκτρονική αλληλογραφία. Δεν επιδιώξαμε να μάθουμε λεπτομέρειες ούτε να έρθουμε σε επαφή με τον αποστολέα, εφόσον πέρα από τη προσωπική διάσταση το θέμα αφορά το σύνολο των μελών της εκκλησίας, καθώς, πολλοί πιστοί είναι σκανδαλισμένοι από τις δημόσιες τοποθετήσεις εκκλησιαστικών ανδρών που φαίνεται να παρακάμπτουν το ζήτημα της χρησιμοποίησης κυττάρων από έμβρυα που θανατώθηκαν με έκτρωση. Εξάλλου αν το ζήτημα δεν είναι και πνευματικό άλλα μόνο επιστημονικό τότε δεν χρειάζονται οι τοποθετήσεις δημοσίων ανδρών (πολιτικοί, εκκλησιαστικοί ηγέτες και άλλοι) παρά μόνο των επιστημών.

Παραλειπόμενα Μεγαλοσαββατιάτικου ἑορτασμοῦ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου! π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου

 

Πρωτοπρεσβύτερος

Ἀναστάσιος  Κ.  Γκοτσόπουλος

Ἐφημέριος  Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν

agotsopo@gmail.com, τηλ. 6945-377621

 

Πάτρα, 12.5.2021

 

Παραλειπόμενα Μεγαλοσαββατιάτικου ἑορτασμοῦ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Κυρίου!

 

Τὸ φετινό Πάσχα στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ μείνει ἀναμφίβολα στὴν ἱστορία. Εἶναι πραγματικὰ σταθμὸς γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας ζωή. Στὸ μέλλον σὲ αὐτὸ τὸ Πάσχα 2021 θὰ κάνουν ἀναφορὰ ὅσοι ὡς ἀληθινὰ παιδιὰ καὶ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ πονοῦν γιὰ τὴν ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ λειτουργικὴ τάξη, τὴν κανονικὴ παράδοση, τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος ποὺ ἐπισυνέβη.

Σὲ αὐτὸ τὸ Πάσχα θὰ ἀναφέρονται πολὺ συχνὰ καὶ ὅσοι προσπαθοῦν νὰ καταστήσουν τὴν Ὀρθόδοξη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μία παπο-προτεσταντική σύναξη ποὺ θὰ διασώζει ὡς φολκλορικὰ τὰ ἐξωτερικὰ λατρευτικὰ στοιχεῖα  ἀπαλλαγμένη ὅμως ἀπὸ τὴν οὐσία τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας καὶ ζωῆς, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ὑπηρετεῖ ὡς θεραπαινὶς ἀλλότρια συμφέροντα.

Γιατὶ ὄχι; Αὐτὸ δὲν ἔγινε; Ἡ ΔΙΣ χωρὶς ἐξουσιοδότηση τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας ὑλοποίησε ἀσεβεῖς κυβερνητικὲς ἐντολὲς ποὺ πρώτιστο σκοπὸ εἶχαν καί  ἐπέτυχαν τὴν ταπείνωση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Κατόπιν αὐτῶν κάποιοι θριαμβολογοῦν ὅτι οἱ ἱερεῖς ὑπάκουσαν, ὁ λαὸς συμμορφώθηκε μὲ τὴν ἀπόφαση καὶ κατέκλεισε τοὺς ναοὺς μὲ προεξάρχοντα τὸν “εὐλαβέστατο” κατὰ πάντα Πρωθυπουργό, ὁ ὁποῖος ἐνθουσιασμένος γιὰ τὸ μοναδικὸ στὴν ἱστορία κατόρθωμά του παρέστη στὴν Ἀνάσταση φορώντας τὴ μάσκα -ἀκριβέστερα τὸν κημό, τὸ μουρόπανο[1]- γιὰ νὰ γιορτάσει ὄχι τὴν τριήμερη ἀλλὰ τὴ διήμερη Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ!

Ὁ ταλαίπωρος λαός, ἀκατήχητος ὤν, ὑπάκουσε καὶ συμμορφώθηκε σὲ «ἀκατανόητες καὶ ἀσεβέστατες ἀποφάσεις, ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας», ὅπως πολὺ εὔστοχα τὶς χαρακτήρισε ὁ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ κ. Θεόκλητος. Ἀντί, λοιπόν, νὰ κλαῖμε καὶ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὶς εὐθῦνες μας ὡς ποιμαίνουσα Ἐκκλησία γιατὶ ὁ λαὸς μας ὑπάκουσε στὴν περιφρόνηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, πανηγυρίζουμε!

Τί καὶ ἂν ἑορτάστηκε ἡ Ἀνάσταση τὸ Μ. Σάββατο καὶ ὄχι τὴν Κυριακή;

Τί καὶ ἂν σχεδὸν ὅλοι ὅσοι κοινώνησαν εἶχαν φάει τὸ Μ. Σάββατο;

Τί καὶ ἂν κάποιοι εἶχαν κοινωνήσει καὶ τὸ πρωὶ τοῦ Μ. Σαββάτου;

Τί καὶ ἂν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς δὲν ἦσαν ὅλο τὸ Μ. Σάββατο νηστικοὶ γιὰ νὰ λειτουργήσουν;

Τί καὶ ἂν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς εἶχαν λειτουργήσει καὶ κοινωνήσει πάλι τὸ πρωὶ τοῦ Μ. Σαββάτου;

Τί καὶ ἂν ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως συμπίπτει μὲ τὸν κανονικὸ ἑορτασμὸ τοῦ Νομικοῦ Πάσχα;

Τί καὶ ἂν καταλύθηκε ἡ πρώτη καὶ μοναδικὴ σὲ αὐστηρότητα νηστεία τοῦ Μ. Σαββάτου;

Τί καὶ ἂν εἴχαμε συνοδικῇ ἐγκυκλίῳ κακοποίηση καὶ κατάργηση τοῦ Ἀναστάσιμου Ὄρθρου;

Εἰλικρινὰ διερωτῶμαι πῶς τακτοποίησαν τὴ συνείδησή τους ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι ἀναμφισβήτητα σέβονται τὴν (ἀρχ)ἱερωσύνη τους μὲ αὐτὴ τὴν τόσο ὠμὴ ἀνατροπὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης;

Ἡ σοβαρότητα τῆς πνευματικῆς κρίσης ποὺ διέρχεται ἡ τοπικὴ μας ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησία δὲν ἐντοπίζεται μόνο σὲ αὐτὴ καθ’ ἑαυτή τὴν Συνοδικὴ Ἀπόφαση τῆς 20.4.21 καὶ στὴ σχετικὴ ὑπ’ ἀριθμ. 3041/21.4.21 Συνοδικὴ Ἐγκύκλιο, ἀλλὰ καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ σὲ καμία σχεδὸν Μητρόπολη δὲν ἐφαρμόστηκαν ὅσα κελεύει ἡ Συνοδικὴ Ἀπόφαση καὶ Ἐγκύκλιος, ἐλάχιστες ἦταν οἱ Μητροπόλεις ποὺ στάθηκαν ἀντρίκια νὰ καταδείξουν πόσο «ἀκατανόητες καὶ ἀσεβέστατες (ἦταν οἱ) ἀποφάσεις, ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας». Πιὸ θλιβερὸ εἶναι ὅτι βρέθηκαν σοβαροὶ ἐπίσκοποι ποὺ προσπάθησαν ἀνεπιτυχῶς νὰ συνηγορήσουν θεολογικὰ ὑπὲρ τῶν ἀποφάσεων αὐτῶν.

Ὑπῆρξαν καὶ ἄλλοι ποὺ εἴθισται νὰ προσεγγίζουν τὰ σοβαρὰ ζητήματα τῆς πνευματικῆς καὶ ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς μὲ σοβαρότητα ἀντίστοιχη τῆς δικῆς τους παρουσίας καὶ διακονίας, καὶ ἀπεφάνθησαν: εἶναι «σχισματικοὶ καὶ πλανεμένοι ὅσοι ἀντιδροῦν στὴ συνοδικὴ ἀπόφαση»[2]! Ἒασον αὐτοὺς χαίρειν…

Βέβαια τὴν πιὸ σοβαρὴ συνέπεια ἀπὸ τὶς «ἀκατανόητες καὶ ἀσεβέστατες ἀποφάσεις» ὑπέστη ὁ συνοδικὸς θεσμὸ. Κλονίστηκε ἔτι πλέον ὁ σεβασμὸς τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ στὶς Συνοδικὲς Ἀποφάσεις! Νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ καθαρὰ ἐκκλησιαστικό-λειτουργικό ζήτημα ποὺ νὰ ἀπαξιώθηκε καὶ νὰ περιφρονήθηκε de facto ἀπὸ σύνολη σχεδὸν τὴν Ἱεραρχία, ἀκόμα καὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεράρχες ποὺ τὴν ἐφάρμοσαν, ὅσο τὴν ἐφάρμοσαν… Ὅμως οὐδὲν κακὸ ἀμιγὲς καλοῦ, διότι ἔγινε πλέον σὲ ὅλους ἀντιληπτὸ ὅτι ὁ συνοδικὸς θεσμός, ὅπως ὅλα τὰ πράγματα στὴν Ἐκκλησία λειτουργοῦν σωστὰ καὶ ἀξίζουν τὸ μεγάλο σεβασμὸ μας μόνο ὑπὸ προϋποθέσεις. Δὲν εἶναι παπικῷ τῷ τρόπω ex sesse θεόπνευστος καὶ ἀλάθητος ὁ συνοδικὸς θεσμὸς καὶ οἱ ἀποφάσεις του, ἀλλὰ μόνο ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι ἐκφράζουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση-παράδοση. Σὲ ἀντίθετη περίπτωση ὅταν δὲν ὑπάρχει ἔκφραση τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνείδησης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοστεῖ ἀκόμα καὶ ὁμόφωνη συνοδικὴ ἀπόφαση. Αὐτὸ ἔχει διδάξει ἡ ἐκκλησιαστικὴ μας παράδοση. Μόνο ὁ παπικὸς θεσμὸς ἀπαιτεῖ ἀπόλυτη ὑπακοὴ σὲ ὅλες τὶς ex cathedra ἀποφάσεις του διότι θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀλάθητος ex sese non ex consensu ecclesiae.

Ὅμως εἶναι ἐξαιρετικὰ τραγικὸ και τραγελαφικό συνάμα κάποιοι, ἐλάχιστοι, εὐτυχῶς, Ἱεράρχες, ποὺ ἐνῶ οὒτε οἱ ἴδιοι οὒτε οἱ περισσότεροι συνεπίσκοποί τους τήρησαν τὴ Συνοδικὴ Ἀπόφαση καὶ τὰ κελεύσματα τῆς Συνοδικῆς Ἐγκυκλίου ἐγκαλοῦν καὶ τιμωροῦν τοὺς ἱερεῖς ποὺ δὲν τὴν ἐφάρμοσαν… Ἡ ἀπόλυτη παράκρουση… Νὰ περιμένουμε μήπως τὴν στοιχειώδη συνέπεια νὰ προβοῦν καὶ σὲ μηνυτήρια ἀναφορὰ ἐνώπιον τῆς Ἱ. Συνόδου ἐναντίον ὃλων τῶν συνεπισκόπων τους ποὺ δὲν τήρησαν τὴ Συνοδικὴ Ἀπόφαση; Μᾶλλον ἀπίθανο…

Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς δώσει μετάνοια γιατὶ εἶναι σίγουρο πὼς τὰ χειρότερα δὲν ἔχουν ἔρθει, ἀφοῦ τόσο εὔκολα καὶ ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ μὲ μία ἀπόφαση ἀνατρέπεται ἡ δισχιλιετής ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, θεμελιώδεις ἀποφάσεις καὶ κανόνες Οἰκουμενικῶν Συνόδων ποὺ μέχρι χθές δὲν φανταζόταν κανεὶς ὅτι θὰ περιφρονηθοῦν τόσο εὔκολα.

 

 Κάποιοι εἶπαν ὅτι μία φορὰ ἔγινε τὸ λάθος καὶ δὲν πρόκειται νὰ ἐπαναληφθεῖ^. ἂς μὴν ἀσχολούμαστε πλέον μὲ αὐτό. Δυστυχῶς δὲν συμμερίζομαι τὴν προσέγγιση αὐτή, διότι μὲ τὴν ἴδια εὐκολία ποὺ μετατέθηκε ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως ἀπὸ τὴν Κυριακὴ στὸ Σάββατο ἔτσι καὶ στὸ μέλλον εὔκολα θὰ ἀνατραποῦν καὶ ἄλλες θεμελιώδεις στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀρχὲς καὶ παραδόσεις.  Μήπως δὲν ζήσαμε παρόμοιο “σεβασμὸ” στὴν Ἀποστολικὴ Διαδοχὴ τῆς ἀρχιερωσύνης  μὲ τὴν ἀναγνώριση ὡς κανονικῶν καὶ ἐγκύρων τῶν “χειροτονιῶν” ποὺ τέλεσε ἕνας ἀπατεῶνας καὶ τσαρλατᾶνος στὴν Οὐκρανία;!

Ἐπιπλέον δὲ ἡ προσπάθεια νὰ δικαιολογηθοῦν οἱ «ἀκατανόητες καὶ ἀσεβέστατες ἀποφάσεις, ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας» ἄφησαν ἀρνητικὴ παρακαταθήκη σὲ ὅσους χρόνια τώρα προσπαθοῦν νὰ ἐξισώσουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας ζωὴ καὶ παράδοση μὲ τὰ ὅποια ἀποκυήματα τῆς θεολογούσης διανοίας τους.

Σὲ κείμενό μου μὲ τίτλο «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρᾳ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολὰς» (27.4.21)[3] προσπάθησα νὰ καταδείξω μὲ στοιχεῖα πόσο ἀπαράδεκτη ἀπὸ κανονικῆς ἀπόψεως εἶναι ἡ ἀπόφαση γιὰ μετάθεση τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τὸ Μ. Σάββατο. Ἂς ἐπιτραπεῖ νὰ σημειώσω ὅτι τὰ προσαχθέντα ἀπό τό  ἀνωτέρω ἄρθρο στοιχεῖα (πατερικὲς καὶ ἱστορικὲς μαρτυρίες, κανονικὲς ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων, σχόλια ἐγκρίτων κανονολόγων) δὲν ἔτυχαν ἀμφισβήτησης ἀπὸ κανέναν. Σὲ συνέχεια τοῦ ἀνωτέρω κειμένου μου προσθέσω συμπληρωματικά.

Κάποιοι πρόβαλλαν τὸ ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα νὰ τελεστοῦν δύο Θ. Λειτουργίες τὸ Μ. Σάββατο, διότι, α) ἡ ἡμέρα ἀλλάζει τὸ ἀπόγευμα στὸν Ἑσπερινό, δηλαδὴ μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Μ. Σαββάτου ἔχουμε ἄλλη ἡμέρα, Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, καὶ β) βάσει τοῦ Τυπικοῦ ἐξαιροῦνται ἀπὸ τὸν κανόνα ἀπαγόρευσης τέλεσης δύο Θ. Λειτουργιῶν τὴν ἴδια ἡμέρα οἱ τρεῖς Δεσποτικὲς ἑορτὲς: παραμονὴ Χριστουγέννων καὶ Θεοφανίων, καὶ Μ. Σάββατο, λόγῳ τῆς ἰδιαίτερης σπουδαιότητας τῶν ἑορτῶν[4].

Ἡ προσεκτική, ὅμως ἀνάγνωση τῶν τυπικῶν διατάξεων ὁδηγεῖ σὲ ἐντελῶς ἀντίθετα συμπεράσματα καί ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἀπαγορεύεται κατηγορηματικῶς ἡ τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν ἀκόμα καὶ αὐτὲς τὶς ἡμέρες (ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ).

 

Ἂς δοῦμε τί προβλέπει τὸ Τυπικὸ:

1. Ὅταν ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Θεοφανίων τυγχάνει ἡμέρα Τρίτη ἕως Σάββατο, τὴν παραμονὴ τῶν ἑορτῶν (Δευτέρα ἕως Παρασκευὴ) τελεῖται ὁ πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς τῆς ἑορτῆς μετά Θ. Λειτουργίας Μ. Βασιλείου καὶ ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τελεῖται Θ. Λ. Ἰω. Χρυσοστόμου.

2. Ὅμως ὅταν ἡ ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Θεοφανίων τυχαίνει ἡμέρες Κυριακὴ ἢ Δευτέρα, τὴν παραμονὴ τῶν ἑορτῶν (Σάββατο ἢ Κυριακὴ) τελεῖται μόνο ὁ πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς τῆς ἑορτῆς χωρὶς Θ. Λειτουργία, καὶ ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς ἡ Θ. Λειτουργία Μ. Βασιλείου.

Γιὰ ποιὸ λόγο τὸ τυπικὸ ἀπαγορεύει ρητῶς νὰ τελεστεῖ τὸ ἀπόγευμα Ἑσπερινὸς μαζὶ μὲ Θ. Λειτουργία καὶ ἐπιτάσσει μόνο πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ ὅταν ἡ παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων καὶ Θεοφανίων πέφτει Σάββατο ἢ Κυριακή;

Διότι ἁπλούστατα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση καὶ τάξη: 1. Εἶναι ἀδιανόητη ἡ τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν τὴν ἴδια μέρα (ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ), καὶ 2. Ἀπαγορεύεται ἡ τέλεση Θ. Λειτουργίας ὅταν ὁ ἱερουργῶν ἱερέας δὲν εἶναι ἀπολύτως νηστικὸς ὅλη τὴν ἡμέρα μέχρι νὰ λειτουργήσει, καθὼς καὶ οἱ πιστοὶ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν ἂν ἔχουν φάει πρὶν (κανόνες Στ-29, Καρθ-41 (-48), Καρθ-47 (-50), Νικηφ-9)!

 

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὴ λειτουργικὴ πράξη πρέπει νὰ θυμηθοῦμε ὅτι:

1. Οἱ κατ’ ἐξοχὴν βαπτισματικές ἡμέρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας ἦταν τὸ Πάσχα καὶ ἡ 6^η   Ἰανουαρίου (ἑορτὴ τῆς Θ. Ἐπιφανείας (Χριστούγεννα καὶ Θεοφάνια μαζὶ – ἀργότερα διαχωρίστηκαν τὰ Χριστούγεννα στὶς 25 Δεκεμβρίου). Οἱ πανηγυρικὲς αὐτὲς ἑορτὲς τῆς Ἀναστάσεως καὶ Θ. Ἐπιφανείας (Γέννηση καὶ Βάπτιση Κυρίου) ἦταν οἱ καταλληλότερες γιὰ τὴν ὑποδοχὴ διὰ τοῦ Βαπτίσματος τῶν νέων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἀπόγευμα, λοιπόν, τῆς παραμονῆς τῶν μεγάλων αὐτῶν ἑορτῶν κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Ἑσπερινοῦ ὅπου ἔχουμε τὴν προετοιμασία-ἒναρξη τῆς πανηγύρεως τῆς ἑορτῆς, τελοῦνταν οἱ ὁμαδικὲς βαπτίσεις τῶν Κατηχουμένων[5], καί, ἀσφαλῶς, μετὰ τὴ βάπτιση ἀκολουθοῦσε ἡ πανηγυρικὴ Θ. Λειτουργία. Στὴ συνέχεια, πιστοὶ καὶ νεοφώτιστοι παρέμεναν σὲ ὅλη τὴν παννυχίδα μέχρι τὰ ξημερώματα τῆς κυριωνύμου ἡμέρας ὁπότε ἐτελεῖτο ἡ Θ. Λειτουργία καὶ μετὰ ἀπονήστευαν (Στ-89, Διονυσ-1). Συνεπῶς ἡ Θ. Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου ποὺ τελεῖται τὴν παραμονὴ μαζὶ μὲ τὸν Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς ἔχει νὰ κάνει κυρίως μὲ τὴ Βάπτιση καὶ ὄχι μὲ τὴ σπουδαιότητα τῆς ἑορτῆς. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ ὁμαδικὲς Βαπτίσεις δὲν θὰ ἐτελεῖτο ἡ Θ. Λειτουργία μαζὶ μὲ τὸν Ἑσπερινὸ τὴν παραμονὴ (ὅπως δὲν τελεῖται τὴν μεγάλη ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς καὶ τὴ Δευτέρα τοῦ Ἁγ. Πνεύματος).

2. Ἀσφαλῶς, ἡ Βάπτιση καὶ ἡ Θ. Λειτουργία-Θ. Κοινωνία προϋπέθετε αὐστηρὴ νηστεία [«προνηστευσάτω ὁ βαπτίζων καὶ ὁ βαπτιζόμενος»[6] καὶ κανόνες Στ-29, Καρθ-41 (-48), Καρθ-47 (-50), Νικηφ-9]. Ἡ παραμονὴ λοιπὸν τῆς Θ. Ἐπιφανείας (5 Ἰανουαρίου) καὶ ἡ παραμονὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου (Μ. Σάββατο) εἶναι μέρες αὐστηρότατης νηστείας, λόγῳ τῆς Βαπτίσεως[7] καὶ συνακόλουθα τῆς τελέσεως Θ. Λειτουργίας τό ἀπόγευμα μέ τόν Ἑσπερινό. Ἐπιπλέον, τὸ Μ. Σάββατο ἡ αὐστηρότατη νηστεία ὡς ἔχουσα  Κυριακὴ θεμελίωση λόγῳ τῆς Τριημέρου Ταφῆς τοῦ Κυρίου («ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν», Ματθ. 9, 14-15) ἐκτείνεται καὶ μετὰ τὸν Ἑσπερινό-Θ. Λειτουργία καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας τοῦ Μ. Σαββάτου μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἀναστάσιμης Θ. Λειτουργίας τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, ὁπότε καί ἀπονηστεύουμε (Στ-89, Διονυσ-1).

3. Ὅμως, ὅταν Χριστούγεννα-Θεοφάνια πέφτουν Κυριακὴ ἢ Δευτέρα, τὴν παραμονὴ τῶν ἑορτῶν, δηλαδὴ τὸ Σάββατο ἢ τὴν Κυριακή, δὲν μπορεῖ νὰ τελεστεῖ ὁ Ἑσπερινὸς μαζὶ μὲ Θ. Λειτουργία καὶ τελεῖται μόνο Ἑσπερινὸς διότι:

α. Ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ ἡ νηστεία τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ (κανόνες Ἀποστ-64, Στ-55), συνεπῶς δὲν μποροῦν οἱ ἱερεῖς νὰ ἱερουργήσουν καὶ νὰ κοινωνήσουν καὶ οἱ πιστοὶ νὰ κοινωνήσουν, ἄρα δὲν ἐπιτρεπόταν τέλεση Θ. Λ. καὶ

β. Ἐπειδὴ κάθε Σάββατο καὶ Κυριακὴ πρωὶ ὅλο τὸ χρόνο προβλέπεται τέλεση πλήρους Θ. Λειτουργίας (κανόνες: Στ-52[8], Λαοδ-49[9], Λαοδ-51[10]) δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν τὸ ἀπόγευμα μαζὶ ἢ μετὰ τὸν Ἑσπερινὸ νὰ τελεστεῖ καὶ πάλι γιὰ δεύτερη φορὰ μέσα στὴν ἴδια μέρα Θ. Λειτουργία καὶ νὰ κοινωνήσουν οἱ πιστοὶ δύο φορὲς τὴν ἴδια μέρα! Κάτι τέτοιο ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ σὲ ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ μᾶς παράδοση!

Τὸ Μ. Σάββατο ὅμως δὲν ὑπάρχει τέτοιο πρόβλημα διότι τὸ Μ. Σάββατο τὸ πρωὶ τελεῖται μόνο ὁ Ὄρθρος τοῦ Μ. Σαββάτου (δηλ. ὁ Ἐπιτάφιος - στὶς ἐνορίες τελεῖται Μ. Παρασκευὴ βράδυ) καὶ ποτὲ Θ. Λειτουργία. Ἡ Θ. Λειτουργία (τοῦ Μ. Βασιλείου) ἐτελεῖτο κανονικὰ τὸ ἀπόγευμα, στὸν Ἑσπερινὸ τοῦ Μ. Σαββάτου (Α΄Ἀνάσταση), ὁπότε οἱ πιστοὶ νηστικοὶ ὅλη τὴν ἡμέρα κοινωνοῦσαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ ἀργότερα τὸ βραδάκι τοῦ Μ. Σαββάτου ἄρχιζε ἡ Παννυχίδα, μετὰ τὸ μεσονύκτιο ψαλλόταν τὸ «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!» καὶ ἀκολουθοῦσε ἡ Θ. Λειτουργία τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα (περὶ τὴν ἀλεκτροφωνία, σύμφωνα μὲ τὸν Διον-1)!

Γιὰ περισσότερα στοιχεῖα καὶ πιὸ ἀναλυτικὰ στὸ κείμενο «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρᾳ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολὰς» (27.4.21)[11]. Ἐπικαλοῦμαι μόνο τὴν ἄποψη τοῦ μεγάλου κανονολόγου τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας Ἁγ. Νικοδήμου, ὁ ὁποῖος γνώριζε πολὺ καλὰ ‒καὶ πολὺ καλύτερα ἀπὸ ὅλους μας‒  καὶ τὴ λειτουργικὴ τάξη καί ζωὴ καὶ τὸ πολιτικὸ καὶ τὸ βυζαντινὸ τρόπο μετρήσεως τῆς ἡμέρας, καὶ συγκεφαλαίωσε τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση στὸ κρίσιμο ζήτημα τοῦ καθορισμοῦ τῆς ἀρχῆς τῆς ἡμέρας σημειώνοντας ἐπιγραμματικὰ: «ἡ ἡμέρα ἀρχινᾷ… ἀπὸ τῆς ζ΄ ὥρας τῆς νυκτὸς (ὥρα 1:00 πμ)  καὶ τελειώνει ἕως τῆς στ΄ ὥρας τῆς ἀκολούθου νυκτὸς  καὶ ὅ,τι πρᾶγμα γένη ἀναμεταξὺ εἰς τὰς εἰκοσιτέσσαρας ὥρας τοῦ ἡμερονυκτίου τούτου, φαίνεται καὶ λέγεται ὅτι ἐν ἡμέρα (ἴσως μιὰ) ἐγένετο»[12]. Τὰ ἀντίθετα εἶναι διανοητικὰ ἐπινοήσεις ἀλλότριες τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης καὶ ἐμπειρίας…

Συμπερασματικὰ:

1. Ἡ μακραίωνη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας δὲν μπορεῖ μὲ κανένα τρόπο νὰ ἀνεχθεῖ τήν τέλεση δύο Θ. Λειτουργιῶν τὴν ἴδια μέρα (ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ). Ποτὲ δὲν διανοήθηκαν οἱ Ἅγιοι ὅτι μὲ τὸν Ἑσπερινὸ ἀλλάζει ἡ ἡμέρα καὶ ἔτσι ἐπιτρέπεται ἡ τέλεση θ. Λειτουργίας τὸ πρωὶ καὶ στὴ συνέχεια τὸ βραδάκι ἄλλη Θ. Λειτουργία μετὰ τὸν Ἑσπερινό! 

2. Μὲ κανένα τρόπο δὲν ἐπιτρέπεται ἡ τέλεση Θ. Λειτουργίας ἀπὸ ἱερεῖς ποὺ ἔχουν φάει οὔτε ἐπιτρέπεται νὰ κοινωνήσουν οἱ πιστοὶ ποὺ εἶναι φαγωμένοι καὶ δὲν εἶναι ἀπολύτως νηστικοί. Μοναδικὴ δυνατότητα ἄσκησης οἰκονομίας ἔχουμε ὅταν κάποιος εἶναι ἑτοιμοθάνατος, τότε μπορεῖ νὰ κοινωνήσει καὶ ἂς μὴν εἶναι νηστικὸς (Νικηφ-9[13]).

Ἦταν τόσο αὐστηρὴ ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ δὲν παρεῖχε τέτοια κατ’ οἰκονομία ἐξαίρεση οὔτε στὶς μεγάλες ἑορτὲς τῆς Θ. Ἐπιφανείας (Χριστούγεννα καὶ Φῶτα). Προτιμᾶ νὰ ἀλλάξει τὸ Τυπικὸ τῆς τέλεσης πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ Θ. Λειτουργίας τήν παραμονή καὶ νὰ μὴν τελέσει Θ. Λειτουργία παρὰ μόνο Ἑσπερινὸ προκειμένου νὰ μὴν παραβεῖ τὶς θεμελιώδεις αὐτὲς λειτουργικὲς καὶ κανονικὲς ἀρχὲς ποὺ ἔχουν διαποτίσει ὅλη τὴν ἐκκλησιαστικὴ μας παράδοση. 

 

π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος

---

[1] Κατὰ τὴν εὔστοχη ἐπισήμανση το. Γ. Τζανάκη, «Ἐν κημῷ καὶ χαλινῷ. Σὰν τὰ ζῶα στὴ σειρὰ» (1.4.21), στὸ Ἐν κημῷ καὶ χαλινῷ. Σὰν τὰ ζῶα στὴ σειρά. | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

[2] Βλ. τὸν αὐτοπροβαλλόμενο ὡς «Γέροντα Νεκτάριο» (Μουλατσιώτης), στὸ https://www.youtube.com/watch?v=EQo CT2742-w&t=111s

[3]  https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/43268-peri-tis-synodikis-egkykliou-gia-tin-metathesi-tis-anastasis, «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρα ἡμέρα κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολάς»! | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com), http://anastasiosk.blogspot.com/2021/04/blog-post_734.html,

[4] Ἱ. Μ. Ἐδέσσης, «Γιὰ τὸν χρόνο ἑορτασμοῦ τῆς Ἀναστάσεως» (26.4.21), στὸ http://istographos.blogspot.com/2021/04 /blog-post_26.html.

[5] Κατάλοιπα αὐτῆς τῆς λειτουργικῆς πρακτικῆς τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας διατηροῦνται μέχρι σήμερα στὴ λειτουργικὴ μας πράξη (πολλὰ παλαιοδιαθηκικά ἀναγνώσματα, ἀποστολικό-εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα).

[6] Διδαχὴ Ἁγ. Ἀποστόλων 7, 4, ΒΕΠΕΣ 2, 217: «Πρὸ δὲ τοῦ βαπτίσματος προνηστευσάτω ὁ βαπτίζων καὶ ὁ βαπτιζόμενος καὶ εἴ τινὲς ἄλλοι δύνανται· κελεύσεις δὲ νηστεῦσαι τὸν βαπτιζόμενον πρὸ μιᾶς ἢ δύο», βλ. Π. Σκαλτσῆ, «Ἡ προβαπτισματική νηστεία» στὸ Λειτουργικὲς Μελέτες Ι, ἐκδ. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2010, σσ. 87-88.

 

[7] Βλ. Νικόδημος (Βαλληνδρᾶς), Μητροπολίτης Πατρῶν, «Περὶ τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ καὶ τῆς χρήσεως αὐτοῦ», στὸ https://www.pentapostagma.gr/arheio/19066_peri-toy-megaloy-agiasmoy-kai-tis-hriseos-aytoy.

[8] «Ἐν πάσαις ταῖς τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς τῶν νηστειῶν ἡμέραις, παρεκτὸς Σαββάτου, καὶ Κυριακῆς, καὶ τῆς ἁγίας τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἡμέρας, γινέσθω ἡ τῶν προηγιασμένων ἱερὰ λειτουργία».   Σύμφωνα δὲ μὲ τὸν Ἃγ. Συμεών Θεσσαλονίκης: «Ἐπεί γὰρ ἀναγκαιοτάτη  πρὸ παντὸς ἡ φρικτοτάτη καὶ ἱερὰ τελετή, καὶ τοῦ κόσμου παντὸς σωτήριον, οὐκ ἒδοξεν δίκαιον εἶναι καθόλου πεπαῦσθαι ταύτην οὐδὲ κατ’  αὐτὴν τὴν μεγάλην ὀνομαζομένην καὶ οὖσαν Τεσσαρακοστήν. Διὸ καὶ ἐν αὐτῇ κατὰ Σάββατον μὲν οἱ Πατέρες διετυπώσαντο καὶ Κυριακήν, τὴν ἱερὰν ἐπιτελεῖν ἡμᾶς θυσίαν, ἐκπληροῦντες τὸ τοῦ Κυρίου παράγγελμα… Ἐν ταῖς πέντε δὲ ἡμέραις λειτουργεῖν προηγιασμένα, καὶ οὐδ’ ἐν ἄλλῃ τινὶ ἡμέρᾳ τὴν ἀναίμακτον καὶ ζωόθυτον  θυσίαν τελεῖσθαι οὐ νενομοθετήκασι» (PG 155, 904B).

[9] Λαοδ-49: Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ ἄρτον προσφέρειν, εἰ μὴ ἐν Σαββάτῳ καὶ Κυριακῇ μόνον», βλ. σχόλια Ζωναρᾶ καὶ Βαλσαμῶνος στὸν Στ-52, στὸ Γ. Ράλλη-Μ.Ποτλή, Σύνταγμα τῶν θείων καὶ ἱερῶν κανόνων, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 2002, τ. Β΄, σ. 427-428.

[10] Λαοδ-51: «Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ μαρτύρων γενέθλια ἐπιτελεῖν, ἀλλὰ τῶν ἁγίων μαρτύρων μνήμας ποιεῖν ἐν τοῖς Σαββάτοις καὶ ταῖς Κυριακαῖς».

[11] http://anastasiosk.blogspot.com/2021/04/blog-post_734.html, «Καὶ ἀναστάντα τῇ δευτέρα ἡμέρα κατὰ τὰς κυβερνητικὰς ἐντολάς»! | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

[12] Σχόλιο στὸν Στ-89, Πηδάλιον, ἐκδ. Ρηγόπουλου, Θεσσαλονίκη 1991, σ. 297-298.

[13] Νικηφ-9: «Δεῖ μεταδιδόναι τῆς θείας Κοινωνίας τῷ ἀσθενούντι ἀποθανεῖν κινδυνεύοντι, καὶ μετὰ τὸ γεύσασθαι βρώσεως».